Wiadomości24 > Kultura > Książki > “Catch a fire - życie Boba Marleya”, Timothy White

Pozycja materiału w rankingach:

#3562 wg odsłon (miesięczny)

3562 miejsce

Dział: Książki

Ocena: 37pkt

Oceń:

“Catch a fire - życie Boba Marleya”, Timothy White

Dodał(a): Agnieszka Wojewoda
2009-01-24 10:38
Odsłon: 5688
Komentarzy: 10

Tagi:

„Niektórzy ludzie żyją dla informacji. Niektórzy ludzie żyją dla koncepcji prawdy. A niektórzy żyją dla magii. Informacja opływa Cię wokół, prawda idzie prosto do Ciebie. A magia… przenika Cię na wskroś.”

“Emancipate yourselves from mental slavery;
None but ourselves can free our minds.
Have no fear for atomic energy,
'Cause none of them can stop the time.”
(Redemption song)

„Wyzwólcie się z mentalnej niewoli
Tylko wy możecie to zrobić
Nie obawiajcie się broni atomowej
Bo nic nie zatrzyma przemian”
(Redemption song)

Bob Marley, genialny muzyk, przez wielu uznawany za mistyka, proroka, świętego. Na pewno guru reggae, muzyki będącej ewenementem. No, bo jak racjonalnie wytłumaczyć, ze muzyka ze slumsów Trenchtown podbiła świat? Jakim cudem prosty facet, miernie wykształcony, którego wiedza o świecie ograniczała się do tej przekazanej w marnej szkole dla czarnoskórej biedoty, osiągnął poziom, z którego przemówił językiem uniwersalnym?

„Catch a fire” to dzieło życia amerykańskiego dziennikarza Timothy'ego White’a. Mimo że był on autorem jeszcze kilku innych biografii, to jednak pisanie o Marleyu traktował jako swoistą misję. I to się czuje.
Opisy wczesnego dzieciństwa Boba, jego rodziny są urzekające. Czuje się ten klimat, tę magię Jamajki, echa afrykańskich kultów. Poznajemy Omeriasza, dziadka Marleya, który cieszył się ogromnym szacunkiem jako myalman, czyli czarownik. Widzimy małego Nestę (bo tak nazywano Boba w dzieciństwie) podczas nocnego łuskania grochu, co dla całej społeczności było okazją do zabawy, picia rumu i opowieści, które później inspirowały go już jako artystę.

Potem towarzyszymy mu w latach szkolnych spędzonych w slumsach Trenchtown, no i jesteśmy świadkami narodzin reggae. Szalone imprezy, przeważnie na powietrzu, sprzyjały kreatywności młodzieży jamajskiej. Nastąpiły prawdziwe maratony muzyczne, ostre współzawodniczenie o popularność, bo w zasadzie muzyka była jedyną, dostępną dla nich formą ekspresji.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Agnieszka Wojewoda

Artykuły (35) Galerie (2) Średnia ocen (3.77)

Miejscowość: Słupsk | Kraj: Polska

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

#443 wg odsłon (dzienny)

443 miejsce

Dodaj do

Komentarze: 10

Sortuj komentarze:

Agnieszka Wojewoda 25.01.2009 10:37

Ocena:

No, ale wówczas byłby to esej:) Co nie zmienia faktu, że warto go napisać, chętnie przeczytam:).

Komentarz został ukrytyrozwiń

Łukasz Cygan 25.01.2009 09:18

Ocena:

Kolega wie, ale aż korci napisać więcej o Bobie ; )

Komentarz został ukrytyrozwiń

Barbara Chocianowicz-Markiewicz 25.01.2009 03:15

Ocena:

moim zdaniem bardzo dobra recenzja

+

Komentarz został ukrytyrozwiń

Agnieszka Wojewoda 24.01.2009 22:03

Ocena:

:)
Kolega Maverick nie wie, co to recenzja?

Dla wszystkich podziękowania za przeczytanie,
Jah
Rastafari

A.

Komentarz został ukrytyrozwiń

BARBARA Romer Kukulska 24.01.2009 17:50

Ocena:

Nie wiem jak życie Marleya , ale mogę sobie wyobrazić, że jego muzyka jest "lepsza niż prozac" jak mówi autorka.. Mam w kuchni małego grajka i tam wkładam nagrania Marleya, które dostałam od moich dzieci, "żeby mi się w kuchni smutno samej nie było" hehehe ech;]]

Komentarz został ukrytyrozwiń

Łukasz Cygan 24.01.2009 17:11

Ocena:

Za mało. Jeśli chcesz opisywać życie Marleya- poświęć temu co najmniej 5 stron.
Dam plusa, bo jestem wrednym fanem a artykuł sam w sobie dobry ;)

Komentarz został ukrytyrozwiń