"Artaud. Sobowtór i jego teatr". Passini z premierą w Teatrze Studio

Dodał(a): Lidia Raś
2011-05-17 20:26
Odsłon: 5681
Komentarzy: 3

Tagi:

- W tym spektaklu aktorzy są jak kawałki wirującego lustra – wszyscy grają Artauda, jego kolejne wcielenia i odsłony - mówi Paweł Passini, reżyser spektaklu "Artaud. Sobowtór i jego teatr", którego prapremiera w warszawskim Teatrze Studio 19 maja.

Lidia Raś: Dlaczego bohaterem najnowszego Pana spektaklu został Artaud, dziś mało znany poza środowiskiem teatralnym, reformator sceny, aktor, reżyser?

/ Fot. Maciej Kawiński, mat.prasowe Teatru Studio

Paweł Passini: Moja przygoda z teatrem zaczęła się właśnie od niego. Przeczytałem w liceum książkę Leszka Kolankiewicza „Święty Artaud”, co skłoniło mnie z kolei do przeczytania „Teatru i jego sobowtóra” Artauda. Powód przywołania tej postaci jest głównym tematem spektaklu. Do czego dziś jest nam potrzebny Artaud? Ja tą postacią tłumacze sobie swoją fascynację pracami i tekstami Jerzego Grotowskiego, artysty samotnego i osobnego.

Artaud jest więc naturalną konsekwencja Pana fascynacji teatralnych. Pojawia się w jednym rzędzie z Grotowskim, Kantorem i Gardzienicami…
Jest coś przedziwnego w tej postaci. Coś co pozwala jej ciągle oddziaływać. Mnie interesuje pewien rodzaj relacji, który jest między reżyserem i aktorem. Jakby to powiedział Schulz - rodzaj koncesji, na jakiej to się odbywa... Jak to się dzieje, że wewnątrz instytucji zajmującej się sztuką, między jednym a drugim człowiekiem jest taki rodzaj klinczu, że pozwalają sobie na tak wiele, że ta relacja jest tak intensywna. Czy to wynika z jakiegoś wcześniejszego impulsu, który spowodował, że obie strony przyzwoliły sobie na taki rodzaj kontaktu? Nie byłoby wielkich spektakli i wielkich metod aktorskich, i wielkich obrazów teatralnych XX wieku, gdyby nie ten rodzaj pracy, spalający dla obu stron. Aktor w tym dziwnym układzie jest jak zwierzę w greckim rytuale ofiarnym – pięknie ubrane, miało sprawiać wrażenie, że zgadza się na ofiarę … Musiało się wydarzyć coś, że teatr poszedł tą drogą i myślę, że to wszystko się zaczęło właśnie od Artauda.

Swój spektakl w Teatrze Studio zapowiada Pan słowami: „Przywołujemy postać Księcia Teatru, próbując odgadnąć jego prawdziwą naturę”. Czy to nie karkołomne zadanie? Kogo Pan chce dostrzec w tej złożonej osobowości: artystę, geniusza, szaleńca, wszystkich razem?
To nie jest moje pierwsze ani na pewno ostanie podejście do postaci Artauda. Przesiewam, sprawdzam swoją wiedzę na jego temat. Tropie logikę wielości jego wcieleń: artysty, geniusza, reżysera, szaleńca... Spektakl „Artaud. Sobowtór i jego teatr” to kolejna odsłona moich poszukiwań. Odsłona wyjątkowa bo oparta na prapremierze tekstów Artauda. Są to manifesty, tekst audycji „Skończyć z sądem bożym”, libretto opery „Astronom”. To jakby relikwia przyjechała tu na moment, mumia, którą wystawia się tu, w Teatrze Studio, w tym
przedziwnym, magicznym budynku, który ma w nazwie: Pałac Kultury (Teatr Studio mieści się w PKiN – przyp. red.), a w połączeniu z jego formą jest to bardzo intrygujące. I jeśli jeszcze sobie powiemy, że kultura to źródło cierpień, to już jesteśmy przy Artaudzie i…

Przy Teatrze Okrucieństwa?
Tak , przy Teatrze Okrucieństwa, który przecież nie polega na tym, że teatr jest wyrazem
sadyzmu i spełniania jakichś popędów. Okrucieństwo w teatrze to okrutna prawda. Bezwzględna prawda. I pewien rodzaj bezwzględnego dążenia do tej prawdy.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Lidia Raś

Artykuły (805) Galerie (17) Średnia ocen (3.90)

Miejscowość: Warszawa | Kraj: Polska

O mnie: Kierownik Redakcji Informacji Wiadomości24.pl

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 3

Sortuj komentarze:

Andrzej Szelbracikowski 19.05.2011 11:37

Ocena:

Nie wierzcie lekarzom!...oni tworzą i potrzebują szaleńców, bo są intelektualistami. Nie-pozdrawiam

Komentarz został ukrytyrozwiń

Wojciech Domachowski 18.05.2011 12:16

Ocena:

Tak, Artaud był aktorem i reżyserem totalnym. Sporo czasu spędził zamknięty w szpitalu psychiatrycznym, które w owym czasie bardziej przypominały więzienie. Teatr i jego sobowtór, którą to książkę przeczytałem jakieś 16 lat temu, zrobił na mnie piorunujące wrażenie. A idea Teatru Okrucieństwa oraz inspiracje Artaud`a magicznym teatrem z Bali to temat zasługujący na obszerny tekst.

Komentarz został ukrytyrozwiń