Urodził się 16 grudnia 1917 roku w Anglii. Już w wieku 19 lat został członkiem Brytyjskiego Towarzystwa Międzyplanetarnego (
http://www.bis-spaceflight.com/), organizacji propagującej podbój kosmosu. Później dwukrotnie w latach 1946-1947 oraz 1950-1953 przewodniczył temu stowarzyszeniu.
W czasie II wojny światowej Clarke służył w jednostce radarowej, co miało znaczenie dla jego pisarskiej kariery. Po zakończeniu wojny w 1945 roku opublikował artykuł popularnonaukowy prezentujący wizję umieszczenia na orbicie geostacjonarnej satelitów komunikacyjnych.

Dzięki równoważeniu się siły odśrodkowej z przyciąganiem ziemskim zapewnione zostaje utrzymanie stałej pozycji, a użycie anten kierunkowych umożliwia komunikację z Ziemią. Clarke chciał, aby w wyniku umieszczenia na orbicie trzech satelitów – rozłożonych niejako na wierzchołkach trójkąta równobocznego – zapewniona została wzajemna łączność dla całej ludzkości. W momencie prezentacji artykułu, chociaż idea Clarka wywołała poważne dyskusje naukowe, ostatecznie jednak potraktowano jako nierealną wizję z gatunku fantastyki.
W tym samym czasie Arthur C. Clarke zaczął publikować felietony oraz opowiadania science fiction. Debiutował nowelą „Wyprawa ratunkowa” (
Rescue Party). Popularność przyniosły mu wydane w latach 50. książki: „Piaski Marsa” (
The Sands of Mars),
Interpalnetary flight,
Against the Fall of Night, „Koniec dzieciństwa” (
Childhood’s End).
Światowy rozgłos Clarka był efektem współpracy z nowatorskim reżyserem Stanleyem Kubrickiem. Wspólnie stworzyli film „2001: Odyseja Kosmiczna” (
2001: A Space Odyssey); równocześnie Clarke wydał książkę pod tym samym tytułem. Obraz osiągnął sukces komercyjny i artystyczny, stając się wyznacznikiem zupełnie oryginalnego podejścia do tematyki wypraw kosmicznych.
Arthur C. Clark był również podróżnikiem i płetwonurkiem. Kiedy w 1954 roku odwiedził Cejlon (Sri Lankę) tak bardzo spodobała mu egzotyczny kraj, że dwa lata później przeniósł się na stałe do jego stolicy Kolombo.
W latach 70. zapadł na chorobę Heinego-Medina (od wirusa wywołującego ją, nazywana również chorobą polio). Chociaż ówcześnie była bardzo groźna, pisarzowi udało się wyleczyć. Niestety, nieco później ujawnił się zespół post-polio, wywołujący osłabienie mięśni, uczucie zmęczenia, zaburzenia snu oraz ustawiczne bóle. Ponownie, mimo złych rokowań lekarzy, Clarke przemógł chorobę, lecz nie całkowicie – zaczął poruszać się na wózku.
Pogarszający się stan zdrowia nie przeszkodziły jednak w pracy pisarskiej i popularyzatorskiej. Clarke tworzył kolejne powieści i opowiadania, współpracował z telewizją, a także radiem. Był uznawany za jeden z najważniejszych autorytetów w dziedzinie futurologii. Za swoją działalność i osiągnięcia, otrzymał Order Imperium Brytyjskiego (The Most Excellent Order of the British Empire), a także tytuł szlachecki (Knight Bachellor).
Dopiero w ostatniej dekadzie XX wieku choroba zmusiła Clarka do ograniczenia aktywności publicznej. Prawdopodobnie to właśnie syndrom post-polio było przyczyną śmierci utalentowanego, obdarzonego niesamowitą wyobraźnią pisarza.