Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

24779 miejsce

Astronomowie rozwiązują tajemnicę błękitnych maruderów. Co to za obiekty?

Błękitni maruderzy są specyficznymi outsiderami. Mimo wspólnej historii jaka ich łączy z podobnymi gwiazdami, kreują się na obiekty młodsze wiekiem, jaśniejsze, o silniejszej barwie. Naukowcy usilnie zgłębiają sekrety tych przemian.

Gromada otwarta NGC 188 (Cefeusz) i Gwiazda Polarna (Mała Niedźwiedzica). http://www.deepskycolors.com/archive/2010/11/10/polaris-and-the-North-Celestial-Pole.html / Fot. Deep Sky Colors/Rogelio Bernal AndreoW ciągu ostatnich 60 lat, astronomowie głowili się nad istotą niezwyczajnego typu gwiazd, które wyglądają na gorętsze i bardziej niebieskie, aniżeli wynikałoby z oszacowań ich wieku. Miano błękitnych maruderów ("blue stragglers") zawdzięczają one zapóźnieniu w rozwoju względem swoich sąsiadów. Znakomicie odzwierciedla to diagram Hertzsprunga-Russela, gdzie "outsajderzy" lokują się poza większością tworzącą tzw. ciąg główny.

Błękitni maruderzy znajdują się wewnątrz wiekowych gromad, gdzie młodość niebieskich gwiazd przeminęła już miliardy lat temu. W dociekaniu przyczyn kształtujących te osobliwe obiekty wysunięto kilka propozycji. Najbardziej popularnym Diagram Hertzsprunga-Russella; niebieskim zakreślono miejsce występowania błękitnych maruderów (blue stragglers). http://www.astroblogs.nl/2013/12/02/messier-maandag-m30-een-sterrencluster-vol-treuzelaars/ / Fot. astroblogswyjaśnieniem spośród kilku konkurencyjnych teorii okazuje się zjawisko przepływu masy od starzejącej się gwiazdy na rzecz mniejszego towarzysza. Maluch krzepnie stając się gorętszy i niebieszczeje, zaś leciwy kompan wypala się i zapada w stan białego karła. Aby przetestować tą teorię, astronomowie wykorzystali Kosmiczny Teleskop Hubble'a i przeprowadzili przegląd otwartej gromady gwiazd NGC 188 (konstelacja Cefeusza), która zawiera 21 błękitnych maruderów. Jak się okazało, siedmiu z nich posiada towarzyszy w postaci białych karłów. Zdradziło ich ultrafioletowe światło, które jest wykrywalne dla Hubble'a. To potwierdza teorię układu binarnego w rozpatrywanej kwestii pochodzenia błękitnych maruderów.

Wizja artysty. (lewa) - Gwiazda w układzie podwójnym pozyskuje masę od gw. towarzyszącej, która stała się czerwonym olbrzymem. (prawa) - Czerwony olbrzym wypalił się i skolapsował. Kompan karmi się jego wodorem, staje się jaśniejszy i gorętszy. / Fot. Credit: NASA, ESA, and A. Feild (STScl)Natalie Gosnell z Uniwersytetu w Teksasie mówi: "Gromady otwarte są doprawdy najlepszym laboratorium dla badania ewolucji gwiazd." Wynika to z oczywistego faktu, że dane obiekty mają wspólną historię, tak co do czasu jak i budulca. Wnikliwe studia nad populacją gromady wykazały, iż jedna czwarta najstarszych gwiazd "nie rozwija się tak jak można by się spodziewać", wyjaśnia Gosnell. Zamiast wejść w stadium czerwonego olbrzyma (jak Aldebaran w Byku lub Polluks w Bliźniętach), stają się błękitnymi maruderami, nadzwyczaj jasnymi, niebieskimi gwiazdami z szeregiem dziwnych cech.


źródła: HubbleSite
mcdonaldobservatory.org

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (0):

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.