Wiadomości24 > Styl życia > Podróże > Bazylika Saint-Denis. Świątynia z historią w tle

Pozycja materiału w rankingach:

#5981 wg odsłon (miesięczny)

5981 miejsce

Dział: Podróże

Ocena: 25pkt

Oceń:

Bazylika Saint-Denis. Świątynia z historią w tle

Dodał(a): Krystyna Nita
2011-02-12 07:14
Odsłon: 6154
Komentarzy: 3

Tagi:

Bazylika Saint-Denis to jedna z pierwszych budowli wzniesionych w stylu gotyckim. Opactwo służyło przez wieki jako sceneria uroczystości pogrzebowych i miejsce pochówku królów Francji. Tu Abélard przyjął szaty zakonne, a Henryk IV wyrzekł się protestantyzmu.

Bazylika Saint-Denis; fasada zachodnia. / Fot. Wikipedia Arnaud 25 Domena publiczna

Przyleciałam do Paryża na cztery dni. Od jutra zaczynają się konferencje, spotkania, rozmowy, ale dziś mam popołudnie dla siebie. Niewiele zdążę zobaczyć. Mój hotel znajduje się w okolicach dworca Montparnasse, tuż przy linii metra nr 13. Świetnie. Pojadę do Saint-Denis, zwiedzić jeszcze raz bazylikę, w której zostali pochowani prawie wszyscy monarchowie francuscy. Od 1966 roku jest katedrą. Francuzi reklamują bazylikę, jako jedno z największych muzeów rzeźby nagrobnej.

Bazylika znajduje się w mieście o tej samej nazwie. Saint-Denis jest obecnie północnym robotniczym przedmieściem Paryża. Na początku było Cattulliacus, które powstało tuż przy antycznej drodze, prowadzącej z Paryża do Beauvais. Kwitła tu wymiana handlowa. Miasteczko rozwijało się też dzięki opactwu. W przeddzień rewolucji liczyło sześć tysięcy mieszkańców. W XIX wieku zaczęto budować tu fabryki. Obecnie Saint-Denis liczy prawie sto tysięcy mieszkańców. Miasto ma uniwersytet. Wybudowano tu wielki stadion.

Saint Denis to święty Dionizy, patron Francji i pierwszy biskup Paryża. W III wieku, w czasie prześladowań za cesarza Waleriana był torturowany, a potem ścięto mu głowę. Według legendy po ścięciu Dionizy miał zanieść własną głowę na miejsce pochówku, co zaowocowało pierwszym przedstawieniem w ikonografii postaci męczennika trzymającego w rękach własną ściętą głowę. Jest patronem cierpiących na bóle głowy i migreny.

Długo uważano, że święty Dionizy zginął na wzgórzu Montmartre z łac. Mons Martyrium
oznacza górę męczenników. Teraz jednak mówi się, że wydarzenie miało miejsce około 250 roku, gdzieś w pobliżu obecnej świątyni, na wschód od wspomnianej antycznej drogi. Niegdyś był tu cmentarz galo-rzymski, używany również w czasach Merowingów. W IV wieku w miejscu obecnego ołtarza zbudowano mauzoleum. Około 475 roku, święta Genowefa wykupiła ziemię i kazała wybudować tu bazylikę. Obawiano się wtedy Hunów napadających pod wodzą Attyli na te tereny. Świątynię powiększono za Dagoberta I, który ufundował opactwo i kościół
pod wezwaniem świętego Dionizego.

Około 630 roku kazał on tu umieścić ciało męczennika i jego towarzyszy, kapłana Rustyka i diakona Eleuteriusza. Dagobert był pierwszym królem pochowanym na tym miejscu. Jego nagrobek znajduje się w chórze, jako jedyny zwrócony w stronę relikwii świętego Dionizego.

Grób Ludwika XII i Anny Bretońskiej / Fot. Wikipedia Commons Roi Boshi licencja 3

Nowe sanktuarium było tu zbudowane za Pepina Krótkiego w 750 roku. Za Karolingów, został zbudowany kościół na planie bazyliki z transeptem. W 775 w uroczystości otwarcia przez opata Fulrada brał udział Karol Wielki. Jednakże król przenosi się na wschód do Aix-la-Chapelle (niem. Aachen, pol. Akwizgran)wraz ze swoim dworem. Saint-Denis na kilkadziesiąt lat traci swe znaczenie. Odzyskuje je za Karola II Łysego. W obawie przed napadami Wikingów, w 869 roku król fortyfikuje klasztor. Związki opactwa i bazyliki z monarchią zacieśniają się jeszcze bardziej w 987 roku, za panowania Hugo Capeta. W 996 roku został on tutaj pochowany. Od tego momentu aż do końca Ancien Régime, jest główną nekropolią monarchii francuskiej. Tylko Filip I, Ludwik VII i Ludwik XI zostali pochowani gdzie indziej. Saint-Denis staje się bardzo ważnym miejscem. Tutaj przybywali królowie Francji, by przed wyprawą wojenną lub krzyżową zabrać stąd proporzec przechowywany w opactwie. Przechowywano tu regalia (symbole władzy monarszej), po które przybywał każdy monarcha, udający się do katedry w Reims, by tam zostać namaszczonym.

Kult Dionizego rozwinął się za czasów opata Sugera. Dzięki niemu opactwo benedyktynów stało się bogate i prestiżowe. W pierwszej połowie XII wieku, opat Suger, doradca króla Ludwika VI Grubego i Ludwika VII Młodego, powiększył i odnowił stary karoliński kościół przebudowując narteks fasady, gdzie umieszczono po raz pierwszy rozetę i trzy duże portale. Inspiracją są normandzkie romańskie kościoły jak na przykład Saint-Étienne w Caen. Podniesiono mury i umieszczono w nich duże okna, doświetlając wnętrze. Zastosowano ostrołuki i sklepienie krzyżowo-żebrowe. Zmodyfikowano też chór, dodając promieniście rozmieszczone kaplice. W nowym chórze umieszczono relikwie świętego Dionizego.

Zbigniew Herbert pisze: „Pojawienie się nowego stylu odpowiadało nowej postawie duchowej. Skupionym, kontemplacyjnym katedrom romańskim przeciwstawiono budowle dynamiczne i gwałtowne, w których światło – esencja boskości – zaczęło odgrywać dominującą rolę. Spotkało się to z zamiłowaniem Sugera do splendoru, bogactwa wnętrz i witraży (…). Suger jest postacią żywą i pasjonującą. Syn sługi, przyjaciel królów, polityk, organizator i budowniczy, kryje pod duchowną suknią pasje potężne. Wielu współczesnych drażnił swą namiętnością do przepychu. (…) A i skromność osobista nie jest jego silną stroną. W wydatkach opactwa przewiduje koszty urządzenia po śmierci święta na swoją cześć, co dotychczas było przywilejem królów. (…) Na jednym z witraży widzimy go u nóg Marii Panny (…) jego imię jest wypisane tak samo dużymi literami jak imię dziewicy."

Suger był pisarzem subtelnym i umysłem bystrym, a jego związki z neoplatonizmem są poza dyskusją. Świętego Bernarda, przedstawiciela cysterskiej surowej gałęzi benedyktynów, gorszył niepomiernie, i spór tych dwóch potęg kościoła jest równie pasjonujący jak spór klasyków z romantykami”[/i]. Bazylika została konsekrowana w 1144 roku.

Zobacz także:

ONline profil autora

Autor: Krystyna Nita

Artykuły (67) Galerie (0) Średnia ocen (4.25)

Wiek: 55 | Miejscowość: Kraków | Kraj: Polska

O mnie: Pisanie jest dla mnie porządkowaniem myśli, oswajaniem stresu. Czytanie - przyjemnością.

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (193)
Najwyżej oceniane (225)

Dodaj do

Komentarze: 3

Sortuj komentarze:

Krystyna Nita 13.02.2011 10:47

Ocena:

161

Joanno, Stefanio, bardzo dziękuję za miłe słowa. Piszę tę historię Francji z wielu powodów. Po pierwsze pozwala mi lepiej zrozumieć Polskę, co może brzmieć paradoksalnie, po drugie może przyda się komuś, kto znajdzie się we Francji, i nie znając języka, będzie chciał coś zobaczyć, po trzecie pozwala mi nabrać dystansu do wielu spraw i uporządkować myśli. Mam nadzieję, że ktoś kiedyś wykorzysta mój przewodnik :)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Joanna Kato 13.02.2011 09:06

Ocena:

Kolejna fascynująca relacja.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Stefania Najsarek 13.02.2011 08:57

Ocena:

134

Z cyklu artykułów wyraźnie widać, że bogata historia Francji pasjonuje Cię. :)
Podajesz ją w przystępnej formie, potrafisz zainteresować przeciętnego czytelnika.
Mnogość ciekawych wątków, skłania do ponownego zajrzenia do tekstu.

Komentarz został ukrytyrozwiń