Biesłan 2004. Wspomnienie

Dodał(a): Wojciech Domachowski
2009-09-07 00:28
Odsłon: 10336
Komentarzy: 4

Tagi:

Pierwszego września minęła piąta rocznica ataku na szkołę w Biesłanie. Poniższy tekst powstał w oparciu o moje notatki oraz wspomnienia z pobytu w Osetii kilka miesięcy po tych dramatycznych zdarzeniach.

Resztę drogi pokonaliśmy milcząc. Od tego dnia nosiłem w bucie nóż. Na wszelki wypadek. Choć, jak pokazała przyszłość, był to niepotrzebny środek ostrożności. A może przejaw paranoi. Nic złego się nie zdarzyło, to był jedyny nieprzyjemny incydent, jaki przytrafił mi się w Północnej Osetii. Uastyrdżi czuwał. Nie było się czego bać.

Trzeci toast jest za naszych rodziców. Okazujmy im szacunek, bo to oni sprawili, że przyszliśmy na ten piękny świat, gdzie - prócz ogromu cierpień - doświadczamy tylu pięknych rzeczy. To od nich po raz pierwszy doświadczyliśmy miłości.

Dziewczynka napotkana w Biesłanie. / Fot. Marek Stawro

Czwarty toast poświęcamy dzieciom. Bo dzieci – to przyszłość. Być może będą podążać jedną z dróg, które im wskażemy. One są urzeczywistnieniem naszych, często nigdy nie spełnionych, pragnień.

Piąty toast poświęcamy tym, którzy odeszli. Podążamy w ich ślady. Z każdym dniem jesteśmy coraz bliżej śmierci, nierzadko zawiązujemy z nią sojusze, wymykamy się jej (w salach intensywnej terapii), a potem, po latach, na powrót się ku niej zwracamy. Człowiek rodzi się, a jego krótka droga naznaczona jest radością i cierpieniem. W ostatniej walce i tak będziemy musieli jej ulec. Zwyciężeni, ale niepokonani.

Nie zapominając o Biesłanie, pamiętajmy o innych zapomnianych konfliktach, a przede wszystkim o ich ofiarach, o których być może nikt nie wypowie na głos słowa. I pozostaną jedynie w pamięci tych, których opuścili, a ich imiona będą wypowiadane jedynie w modlitwach.
I co z tego, że być może za jakiś czas, jakaś partia zaproponuje nazwanie jednej z ulic, przecznic albo autobusowych zajezdni imieniem Dzieci z Biesłanu? Konfliktów nie rozwiązuje się poprzez budowanie pomników poległym, lecz – tak przynajmniej nakazywałoby miłosierdzie – w imię cierpienia poległych, należy wybaczyć krzywdy prześladowcom. Tym bardziej, że na Północnym Kaukazie rola ofiary i kata bywa wymienna.