Materiały znajdujące się w Breviarium pochodzą ze stron prywatnych, organizacji i z czasopism. W razie potrzeby autor opatruje je swoimi komentarzami. Przytacza przykłady odchodzenia księży, zakonnic i świeckich (głównie na Zachodzie) od tradycji i oscylowania w kierunku neopogaństwa: klasztorne Haloween w ramach Dnia Wszystkich Świętych, kościół pod wezwaniem Wielkiego (nie - Świętego) Ducha, mieszanie modlitwy kontemplacyjnej z buddyjską medytacją itd.
Podaje niepokojące wieści o biskupie afrykańskim, który ekskomunikuje wiernych za to, że nie chodzą na głosowanie, innym dostojniku, który wystąpił dla kariery politycznej oraz o samozwańczej "księżynce". Zwraca uwagę na zapomnianą przez wielu liturgię łacińską (przedsoborową), widząc w niej prawdziwe źródło odnowy tradycji i wiary.

Ksiądz w glanach?

Wartościowanie, jakiego dokonuje autor, budzi często zdziwienie i niesmak. Dotyczy to szczególnie sytuacji, gdy Kościół dociera do środowisk zaniedbanych, do trudnej młodzieży, siłą rzeczy stosując niecodzienne metody wychowawcze. Zakonnicy w dredach na głowie, obecni na Przystanku Jezus zostali np. nazwani "modernistyczną parodią kapucynów". W negatywnym kontekście przywołany jest francuski ksiądz, Guy Gilbert, który całkowicie poświęcił się pracy z młodzieżą marginesu. Ksiądz ten chodzi w skórzanej kurtce, którą dostał od wychowanków i w glanach. Ma dość groźny wygląd i adekwatnie do tego potrafi stanąć nawet do bójki ulicznej (gdzie zresztą stracił zęby). Ksiądz, który się bije... Można by było poważnie traktować obawy autora blogu o moralność i obyczaje, gdyby nie fakt, że w tym samym serwisie przytaczane są argumenty za słusznością kary śmierci (podparte cytatami z Biblii i słowami papieży). A Watykan tej karze stanowczo się sprzeciwia (wypowiedź kard. Martiniego, cytowana w Novus Ordo).

"Olewanie"... przepisów liturgicznych

Razi też poziom dyskusji. Autor zarzuca współbraciom w wierze brak szacunku do sacrum, ale sam posługuje się niezbyt wybrednym językiem, gdy podsumowuje: "Można olewać liturgię", "świeckie łachy zamiast habitu" etc. Podkreślam - są to frazy, użyte przezeń w kontekście ironicznym. Samo Breviarium ma zapewne przestrzegać przed banalizowaniem moralności i tradycji. To ważna idea, bo już teraz obawy budzą duchowni politykierzy czy świeccy, rozmawiający przez telefon w kościele. Ale dla przypadkowego gościa tego blogu, widzącego z jednej strony łacińską modlitwę do św. Michała Archanioła, a z drugiej taką polszczyznę, może to być argument za utożsamianiem tradycji łacińskiej z prymitywem, konserwatyzmu nie z kardynalską purpurą, a z moherem podłej jakości.

Część z faktów jest w blogu tylko cytowana, wyrwana z szerszego kontekstu (macierzyste strony), powstaje zatem pytanie o wiarygodność sensacyjnych niekiedy doniesień. Błądzącym po Internecie pozostaje więc traktować Breviarium i podobne serwisy jako pretekst do myślenia nad granicami sacrum i profanum. Z jednoczesną świadomością, że reprezentuje ono poglądy grupy katolików, a nie całego Kościoła.