Bójmy się POPiS-u

Zwycięstwo Prawa i Sprawiedliwości jest jak najbardziej realne. Co więcej, z każdym dniem ta realność coraz bardziej przypomina pewność. Platforma Obywatelska swoim brakiem dynamizmu i światopoglądowym niedookreśleniem skutecznie zniechęca do siebie kolejne rzesze wyborców. Lewica i Demokraci zdecydowanie rosną w siłę, jednak trzecie miejsce w wyborach to najwięcej na co mogą obecnie liczyć. Populistyczny plankton konsoliduje się w coraz to nowszych konfiguracjach, jednak - podobnie jak obrotowy PSL - uzyska najpewniej wynik oscylujący w pobliżu progu wyborczego.

Należy jednak pamiętać, że samo zwycięstwo niczego partii braci Kaczyńskich nie zagwarantuje, ponieważ jest pewne, że nie uzyskają oni większości pozwalającej na samodzielne rządzenie. Będą musieli zawiązać koalicję. Związek z lewicą jest niemożliwy i to bynajmniej nie dlatego, że zabrania tego statut PiS - wszak identyczny zapis dotyczący Samoobrony został usunięty natychmiast, gdy tylko pojawiła się taka potrzeba. Na mariaż taki nie mogą pozwolić sobie przywódcy LiD i to bynajmniej nie z powodów ideowych. Totalna krytyka partii rządzącej pozwoliła im odbić się od dna i zdobyć spory potencjał, którego nie warto teraz zaprzepaścić.

Ludowcy z nieufnością odnoszą się do Jarosława Kaczyńskiego i swoje miejsce widzą raczej przy PO. Jeżeli do Sejmu ponownie wejdą populiści, możliwe, że czeka nas koalicyjna powtórka z historii. Rany zapewne nie zdążą się zagoić, ale warto pamiętać, że dotychczasowy układ był bardzo korzystny dla wszystkich jego uczestników. Lider PiS miał poczucie posiadania pełni władzy, Samoobrona rządziła w agencjach rolniczych, a szef LPR mógł przemieniać polski system edukacji w pole walki ideologicznej. Jeżeli ten scenariusz się powtórzy, koalicjanci, podobnie jak dotychczas, zapewne nie zrealizują swoich najgroźniejszych postulatów, jednak będziemy musieli się liczyć z ciągłymi awanturami i ogólną destabilizacją państwa.

Bardzo prawdopodobny wydaje się dziś powrót do koncepcji POPiS-u, wielkiej prawicowej koalicji ze wsparciem prawicowego prezydenta. Wielkie koalicje mają ogromne możliwości i potrafią w znaczący sposób zreformować państwo. Jednak te możliwości nie zawsze wykorzystywane są do słusznych spraw, dlatego wielkie koalicje są dobre jedynie wtedy, gdy ich powstanie jest efektem zgody narodowej. Natomiast ich wielkość określana jest nie tylko przez mnogość posiadanych mandatów, ale przede wszystkim przez ilość ścierających się w nich poglądów i sposobów myślenia. Tymczasem Platforma i PiS nie różnią się znacząco w poglądach, a jedynie w sposobie ich prezentowania.

W społeczeństwie powszechne jest postrzeganie PO jako ugrupowania centrowego, umiarkowanego i liberalnego. Ma to swoje źródło w przekonaniu, że została ona utworzona przede wszystkim przez dawnych polityków Unii Wolności. W rzeczywistości Donaldowi Tuskowi nie udało się wywołać powszechnego eksodusu członków z UW i swoją nową partię budował w oparciu o ludzi AWS, w tym wielu konserwatystów z ZChN.

Wobec powyższego nie powinno dziwić poparcie tego ugrupowania dla dekomunizacji czy tworzenia nowych służb specjalnych. To czołowy senator Platformy, Stefan Niesiołowski, porównał w wywiadzie dla sierpniowej "Machiny" parady i marsze równości do miejsc rozkładu, wokół których żerują robaki, z którymi zaś zrównane zostały znane działaczki centrolewicowe, a jej warszawscy radni za jeden ze swoich głównych celów obrali wprowadzenie odwołania do Boga w preambule nowego statutu miasta.

Najbardziej znamienne było jednak głosowanie w sprawie wzmocnienia przepisów antyaborcyjnych, podczas którego posłowie PO bardzo się podzielili. Możemy mieć pewność, że partia Donalda Tuska nigdy sama z taką inicjatywą nie wyjdzie, ani nie zmobilizuje swoich posłów do jej poparcia, jednak zostawi im wolną rękę, co - biorąc pod uwagę ich konserwatyzm - może przyczynić się do przeforsowania skrajnie konserwatywnych i antydemokratycznych rozwiązań.

Natężenie sporu pomiędzy Platformą Obywatelską a Prawem i Sprawiedliwością nie wynika z ogromu różnic dzielących te dwie partie, a wręcz przeciwnie – z braku tych różnic. Ten pozorny paradoks można bardzo łatwo wytłumaczyć. Brak politycznego centrum i wyeliminowanie lewicy z dyskursu, doprowadziło do skrajnego spolaryzowania sceny politycznej i przemienienia debaty publicznej w jej własną karykaturę, w której osią sporu nie są realizowane idee, a jedynie sposób wprowadzania w życie przez nikogo nie podważanych idei prawicy. PiS i PO nie próbują przeforsować różnych od siebie pomysłów na funkcjonowanie państwa, a jedynie walczą o swój wspólny elektorat, który można potraktować jako jeden zbiór, podzielony na dwa przenikające się podzbiory.

W takiej sytuacji, w której poglądy nie są przedmiotem debaty, a liczy się jedynie sposób ich prezentowania, sprowadzający się do piarowskiej otoczki, Platforma Obywatelska może wydawać się realną alternatywą dla partii rządzącej. Jest to jednak jedynie złudzenie, tym groźniejsze, że może skłonić liberalnych, a nawet lewicowych wyborców do mimowolnego wsparcia prawicowej hegemonii w życiu publicznym. Bowiem głos oddany na PO może być głosem oddanym na POPiS, co oznacza nie tylko powrót do władzy Jarosława Kaczyńskiego, ale i przejęcie pełni władzy przez przedstawicieli jednej opcji światopoglądowej, co jest niezwykle niebezpieczne dla demokratycznego porządku, ponieważ prowadzi do wyłączenia wszelkich mechanizmów hamujących i ograniczających. Większość konstytucyjna i życzliwy prezydent nie oznaczają jedynie pełni władzy, ale zwiększają również pokusę ignorowania jakichkolwiek głosów z zewnątrz.

Liberalni wyborcy znaleźli się w niekomfortowej sytuacji, w której głos oddany przeciwko PiS, może ironicznie okazać się głosem nie tylko umożliwiającym jego powrót do władzy, ale dodatkowo wzmacniającym go, poprzez otwarcie drogi do uformowania wielkiej prawicowej koalicji – bardzo szerokiej jeśli chodzi o zakres możliwości, jednak niezwykle wąskiej w kwestii wewnętrznych różnic światopoglądowych. Każdy liberał powinien dobrze się zastanowić zanim wrzuci do urny wyborczej głos oddany na kandydata Platformy. Bowiem chcąc głosować w ten sposób przeciw konserwatystom, może im otworzyć drogę do pełni władzy.