Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

1872 miejsce

Bytom znany i nieznany - Kościół p.w. św. Krzyża w Miechowicach

W sobotę 20 sierpnia, Biuro Promocji Bytomia wraz z bytomskim oddziałem PTTK, zaprosiło globtroterów-historyków do zwiedzenia miechowickiego kościoła p.w. Świętego Krzyża wraz ze znajdującą się w nim kryptą.

Kościół p.w. Świętego Krzyża, jeden z trzech kościołów w Miechowicach / Fot. Piotr A.JeleńNie pierwsza to taka wycieczka, organizowana przez wydział promocji miasta Bytomia i bytomską placówkę Polskiego Towarzystwa Turystyczno - Krajoznawczego, ukazująca bogactwo kultury i historii grodu z 762 letnią lokacją.
Tym razem uczestnicy eskapady zawitali do dzielnicy Miechowice, ściśle do kościoła p.w. Świętego Krzyża, którego historia związana jest z rodziną Wincklerów, niegdysiejszych właścicieli dóbr miechowickich.
Jako, iż stary kościółek nie spełniał swej roli dla rozrastającej się społeczności Miechowic, w 1853 roku Maria von Winckler postanowiła ufundować nowy kościół, który miał być wykonany z piaskowca, wewnątrz wykończony paloną cegłą glinianą. Pomimo, że ówczesne prawo zobowiązywało właścicieli dóbr do pokrycia 2/3 kosztów świątyni (pozostała część przypadała na parafian), Maria von Winckler w całości postanowiła pokryć wartość budowli. Krótko po przystąpieniu do pierwszych prac budowlanych, 30 września 1853 r. Maria von Winckler umiera, a fortunę po niej dziedziczy jej pasierbica, Waleska von Tiele-Winckler, córka męża Marii, Franciszka von Winklera z małżeństwa z pierwszą żoną Alwiną Kalide.

Waleska von Tiele-Winckler, jako nowa dziedziczka majątku, po konsultacjach górniczych postanowiła zmienić lokalizację Pierwsza z grup, która w sobotnie przedpołudnie wraz z przewodnikiem Teresą Tworek poznawała historię świątyni / Fot. Piotr A.Jeleńkościoła. Teren wybrany przez jej macochę w miejscu starego, drewnianego kościółka nie nadawał się pod zabudowę dużego kościoła ze względu na podłoże, stanowiące tzw. kurzawkę, rozwodniony drobnoziarnisty piasek. Stąd też w 1855 r. Waleska postanowiła przenieść budowę kościoła na sąsiednie wzgórze, znajdujące się po przeciwnej stronie pierwotnej lokalizacji świątyni.
Architektem kościoła, pod którego kamień węgielny położono 1 października 1856 r., był August Soller, który zmarł w tym samym roku, a dzieła jego dokończyli architekci, Friedrich August Stüler i Richard Lucae, pod budowlanym nadzorem inspektora Heinricha Moritza Augusta Nottebohma.
Neogotycki ołtarz główny z drewna lipowego dłuta monachijskiego rzeźbiarza Anselma Sickingera z około 1856 roku / Fot. Piotr A.JeleńKościół ukończono w 1864 r. - poza wieżą - a uroczyste poświęcenie nastąpiło 5 lutego 1865 r. przez kanonika katedralnego, proboszcza kościoła farnego w Raciborzu, ks. dr. Franza Heide. Całkowity koszt budowy świątyni do roku 1867 wyniósł 133875 talarów, 26 groszy i 2 fenigi. Pierwszym proboszczem kościoła został ks. Józef Preuss, który jest jedynym z proboszczów parafii pochowanym na cmentarzu parafialnym.
W roku 1894, kiedy proboszczem był ksiądz Jan Kuboth została ukończona budowa 40 metrowej wieży kościelnej, zgodnie z planami architektonicznymi Sollera, a także zainstalowano na każdej z jej czterech ścian zegar firmy A. Eppner & Co., Wrocław Srebrna Góra.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (0):

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2016 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.