Dżdżyście, wilgotno, mokry deszcz zacina prosto w oczy - oto co czuję, kiedy wysiadam z tramwaju. Przeskakuję kilka wielkich kałuż. To nie to, czego bym sobie życzyła. Jednak w Nowohuckim Centrum Kultury panuje zupełnie inna pogoda. Jest wakacyjnie, jesteśmy w Chinach.

Już od progu czuć wschodnią atmosferę. Mijam stoisko z herbatami, przewodnikami, z odzieżą prosto z Chin. Zatrzymuję się przed wystawą zdjęć, a potem skręcam w prawo: w drzwi, za którymi jest ciemno. Po chwili mój wzrok przyzwyczaja się do półmroku. Z ciemności wyłania się oświetlona scena, a na niej wielki lew. Czerwony. Przyglądam się jego ruchom - szybkim, zwinnym, czasem przypominającym pląsanie baletnicy. Taniec Lwa wykonywany jest przy okazji różnych wydarzeń, głównie jednak podczas obchodów Nowego Roku.

Siadam na jednym z krzeseł. W tej samej chwili na ekranie pojawia się informacja: „akupunkturę być może odkryto podczas wojny, kiedy przypadkiem trafiła kogoś strzała”. No nieźle, uśmiecham się pod nosem. To mnie wciąga, zostanę na cały wykład. Marek Kalmus kontynuuje: „albo też przez przypadkowe ukłucie kolcem”. Jakby nie było, akupunkturę zaczęto stosować do przywracania harmonii organizmu. Nie tylko zdrowia fizycznego - medycyna chińska kładzie nacisk na jedność psychofizyczną. I na profilaktykę. „W Chinach lekarzowi płacono za to, żeby być zdrowym, za niedopuszczenie do choroby”, słyszę. Z rozmyślań nad polską służbą zdrowia wyrywa mnie kolejna ciekawostka: wkłucia stosowane w akupunkturze mogą być różnych rodzajów - wkłucia-obroty, drgania, ruch posuwisto-zwrotny.

Zaskakująca jest dla mnie informacja, że Światowa Organizacja Zdrowia poleca akupunkturę – jako bezpieczną, skuteczną i tanią. Jednak akupunktura to tylko 20% działań medycyny chińskiej; większość stanowi fitoterapia, leczenie ziołami. Ważne jest, jakie zioła stosujemy i jak je łączymy. Najważniejsze: nie leczymy jednej choroby, ale całego człowieka; przywracamy mu równowagę wewnętrzną.

Po wykładzie na scenę wkracza grupa prezentująca Tai-Chi. Muzyka przenosi mnie o tysiące kilometrów. Zamykam oczy, po krótkiej chwili jednak zmuszam się, żeby je otworzyć i przypatrzeć się ruchom nowohuckiej grupy. Nie widzę tutaj sztuki walki, myślę, ale taniec - przepiękny, pełen gracji, dostojny taniec.