Wiadomości24 > Kultura > Kino i TV > Czarny Czwartek. Brunon Drywa padł

Pozycja materiału w rankingach:

#16933 wg odsłon (tygodniowy)

16933 miejsce

Dział: Kino i TV

Ocena: 11pkt

Oceń:

Czarny Czwartek. Brunon Drywa padł

Dodał(a): Michał Wojda
2011-02-25 23:03
Odsłon: 4989
Komentarzy: 3

Tagi:

Ballady o Janku Wiśniewskim w filmie Antoniego Krauzego jest jak na lekarstwo, za to mamy historię Brunona Drywy – robotnika, biorącego udział w strajkach grudnia 1970 roku.

Informacje z regionu: pomorze.naszemiasto.pl

"Czarny Czwartek. Janek Wiśniewski padł" / Fot. materiały dystrybutora

„Za chleb i wolność i nową Polskę”

Jest grudzień 1970 roku. Władze Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej decydują o wprowadzeniu podwyżek cen wyrobów mięsnych. Ludzie w całej Polsce wychodzą na ulice z prostym żądaniem: „chcemy chleba!” Do szczególnie dramatycznego przebiegu strajków dochodzi na Pomorzu. I tak zaczynają strajkować stoczniowcy Trójmiasta.

„Janek Wiśniewski padł”

Poznajemy historię czarnego czwartku widzianą oczami państwa Drywów. Skąd więc w tytule „Janek Wiśniewski padł” skoro Janka jak na lekarstwo? W ten sposób to się jakoś wszystko lepiej zamyka: o Janku jest piosenka, Janek jest symbolem poległych w grudniu 70’ (tak naprawdę zamordowany młodzieniec nazywał się Zbyszek Godlewski). Drywa, Wiśniewski, Godlewski – nie ma to większego znaczenia w kontekście historycznym.

„Świat się dowiedział”

Ja na ten film szedłem z dwóch powodów. Pierwszym, podstawowym, z którym pewno jak większość udawałem się do kina, była chęć przeżycia wydarzeń grudnia 70’. I tu wiele mówić byłoby zbytecznym. Film z wstawkami dokumentalnymi oddał wg mnie rzetelnie przebieg wydarzeń, których konsekwencją była masakra na Wybrzeżu. Drugi, mój osobisty powód to chęć wysłuchania piosenki o Janku w wykonaniu Kazika Staszewskiego. Niektórzy powiedzą, że mogłem po prostu obejrzeć trailer. Oczywiście, obejrzałem. Liczyłem jednak, że Kazik zaśpiewa, kiedy to Janka poniosą na drzwiach na Świętojańską. A tu co? Mogłem cieszyć ucho dopiero podczas napisów końcowych.

Film ten zawiódł mnie na całej linii pod względem muzycznym. Kazik mógłby stworzyć całą ścieżkę dla filmu, odsuwając na bok patetyczno-nudziarskie wstawki skomponowane przez Michała Lorenca. Jak to napisał o ścieżce dźwiękowej „Czarnego Czwartku” Marcin Flint w „Uważam Rze”: „To, co dzieje się pośrodku, to już tylko przyzwoite, typowo ilustracyjne rzemiosło.”.

Wyczuwam tu pewien schemat. Przed filmem przeczytałem: „Jedna z największych i najbardziej oczekiwanych polskich produkcji od czasu filmu "Popiełuszko. Wolność jest w nas"”. I wszystkie te ostatnio powstałe polskie filmy historyczne mają pewien schemat: i „Popiełuszko” i „Generał Nil” i recenzowana przeze mnie produkcja Krauzego. Zdaję sobie sprawę, że te filmy adresowane są w znacznej mierze do ludzi młodych – mają uczyć historii i moje wrażenie jest takie: szkoły przyjdą, młodzi ludzie sami z siebie – nie.

Dobrze, że ta historia jest przekazywana, że „świat się dowiedział” – cel główny zrealizowany. Ale akurat przy „Czarnym czwartku” idealnie można było zrobić coś więcej i wyjść ponad wspomniane schematy. A tak to jest właśnie trochę tak, że „Świat się dowiedział nic nie powiedział”.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Michał Wojda

Artykuły (197) Galerie (12) Średnia ocen (4.57)

Wiek: 20 | Miejscowość: Płock | Kraj: Polska

O mnie: Student stosunków międzynarodowych. Fan literatury, muzyki i sztuki. Dużo podróżuje. Przebywał w większości krajów europejskich, gdzie poznał nowe kultury i społeczeństwa co czyni go bardzo otwartym na świat, w którego przyszłość i rozwój zaparcie... więcej

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 3

Sortuj komentarze:

Mira Giza 28.03.2011 19:55

Ocena:

"mamy historię Brunona Drywy – robotnika, biorącego udział w strajkach grudnia 1970 roku"

Film obejrzałam dopiero dzisiaj, stąd tak późno mój komentarz. Jeżeli zajawka odnosi się do filmu Antoniego Krauzego to wkradł się błąd. W filmie Brunon Drywa nie brał udziału w strajku i zginął w drodze do pracy.

Komentarz został ukrytyrozwiń

roman koźmiński 26.02.2011 11:35

Ocena:

104

Świetnie pamiętam tamte dni ,byłem młodym człowiekiem ale już pełnoletnim. Informacji na temat tamtych wydarzeń w naszych mediach oczywiście nie było .Nadawała Wolna Europa ,Głos Ameryki ,Radio Londyn.Na prowincje takie wieści przychodziły z opóżnieniem, była ostra zima .To były siermiężne czasy....

Komentarz został ukrytyrozwiń

Robert Grzeszczyk 26.02.2011 11:18

Ocena:

109

A moje kilkunastoletnie dziecko prosi mnie o film już od kilku dni. Ja sam też chcę iść, gdyż jako smark pamiętam te czasy; ale głównie nastrój warszawskiej ulicy. Zdaje się, że przez moment, mroźnej zimy, nie było lekcji w szkole.

Komentarz został ukrytyrozwiń