"Czas to miłość", czyli dlaczego warto pomagać

Dodał(a): Michał Misiorek
2009-01-22 10:59
Odsłon: 6055
Komentarzy: 2

Tagi:

Ludzie mówią – "czas to pieniądz". Ja mówię inaczej – "czas to miłość". Pieniądz jest znikomy, a miłość trwa.

Oficjalne rozpoczęcie akcji charytatywnej "Być radosnym" w zdzieszowickim gimnazjum, na które przyjechała Dyrektor oraz personel hospicjum. / Fot. archiwum prywatne

A wszystko przez patrona naszej szkoły… Wszystko przez kardynała Stefana Wyszyńskiego. To On przemówił do naszej społeczności uczniowskiej: Ludzie mówią – "czas to pieniądz". Ja mówię inaczej – "czas to miłość". Pieniądz jest znikomy, a miłość trwa. Słowa te już od dobrych kilku lat są myślą przewodnią dla wielu „stąpających po ziemi aniołów” – zdzieszowickich wolontariuszy.

Jak to z tym wolontariatem się zaczęło?

Trzy lata temu, kiedy nie było nas jeszcze w gimnazjum, dwie pozytywnie zakręcone nauczycielki: pani Teresa, nazywana przez nas Matką Teresą ze Zdzieszowic i przemiła matematyczka – pani Ewelina, wpadły na genialny pomysł. Podzieliły się nim ze wszystkimi w szkole: "Wiele osób potrzebuje pomocy. Sądzimy, że wśród Was znajdziemy ochotników, którzy „oddadzą” swoje serce innym". Wtedy wszystko się zaczęło…

Już drugiego dnia została stworzona lista chętnych do działania w wolontariacie. Panie były mocno zszokowane tym, że tak wielu młodych ludzi chce realizować słowa patrona. Do „obsłużenia” było wiele miejsc: Stowarzyszenie „Otwarte Serce”, świetlice środowiskowe, przedszkola
i Miejsko-Gminna Biblioteka – wszyscy liczyli na nasze wsparcie. Jednak kto jak kto, ale uczniowie „najlepszego pod słońcem” gimnazjum są bardzo pomysłowi i ich praca wolontariacka nie ograniczyła się do wyżej podanych miejsc, ale o tym zaraz…

Musimy ochronić ostatnie chwile!

Opolskie osiedle Chabry – zatłoczona ulica, dżdżysta pogoda, wszyscy na siebie „trąbią”. Siedzimy w czerwonym fordzie i leniwie przyglądamy się zapłakanemu światu. Olka i Michał, Michał i Olka – nierozłączki i po prostu prawdziwi kumple, znamy się niemal bez słów. Nagle przed nami wyrósł wielki bilbord, a na nim uskrzydlony chłopczyk, powyżej wielki napis "Pomóż ochronić ostatnią chwilę". Patrzymy się na siebie… Nie musimy nic mówić – to samo mówi za siebie. Iskierki zapłonęły w naszych oczach i głośno krzyknęliśmy: "Pomagamy!".

Ostatnio nosiło nas, by zrobić coś fajnego, ale coś, co będzie potrzebne! Zostaniemy prawdziwymi wolontariuszami. W try miga spisaliśmy numer telefoniczny, który widniał na wspomnianym plakacie. Zadzwoniliśmy. Ktoś odebrał, a my radośnie powiedzieliśmy: "Dzień dobry!" Szybko usłyszeliśmy przemiły głos mówiący: "Witam! Z tej strony Sylwia Sikorska. W czym mogę pomóc?". Umówiliśmy się na spotkanie w biurze przy ulicy Mickiewicza w Opolu. W ten oto sposób zaczęła się nasza współpraca z Domowym Hospicjum dla Dzieci w Opolu…

1
2
3
...
4
następna »

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Michał Misiorek

Artykuły (53) Galerie (12) Średnia ocen (4.47)

Wiek: 20 | Miejscowość: Warszawa / Zdzieszowice / Wrocław | Kraj: Polska

O mnie: student dziennikarstwa na UW, pomysłodawca i prowadzący cyklu wywiadów "Znani - nam nieznani", wolontariusz

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 2

Sortuj komentarze:

Anonim Anonim 06.02.2010 14:57

Ocena:

108

Żal.pl!! Panie Michale, co to ma być? Z tego co można tu wywnioskować to ok. 25% tego co jest napisane to jest jakaś kpina... Nie wiem jak można mieć czelność wypisywać z Imienia kogoś kto nie był przekonanym do tego projektu a nie tak jak jest napisane "NIGDY W NAS NIE WIERZYLI" i można wywnioskować że nie chcieli pomóc tym dzieciom. Z tego co mi wiadomo jeszcze parę osób miało w to niemały wkład ale niestety autor albo nie chciał albo zapomniał o nich wspomnieć no ale cóż... Sodówka odbija... To że miałeś największy wpływ który przyczynił się do tego sukcesu nie ulega wątpliwości ale gdyby nie inni o których nawet nie ma napisanego nawet słowa to nic by nie było. Wiec Panie Michale albo wymieniamy wszystkich z imienia albo piszemy np. "niektóre osoby nie do końca w nas wierzyły". Uważam ze artykuł jest przekłamany i nie warto na niego głosować dlatego moja ocena to niestety 1. Jeśli bym nie wiedział jak naprawdę było artykuł zrobiłby na mnie wrażenie ale niestety wiem jak było i za dużo tu przekłamania ile Michał i Aleksandra sami zrobili i jak inni byli przeciwko wobec nim.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Piotr Drozdowicz 22.01.2009 21:16

Ocena:

Podziwiam... Wielkie brawa za działalność! I za tekst promieniejący dobrocią, piękny w swojej prostocie. Życzę pomyślności w realizacji wszelkich planów!

Komentarz został ukrytyrozwiń