Czy warto wierzyć w znaki?

Dodał(a): Izabela Kostun
2012-01-05 15:12
Odsłon: 325
Komentarzy: 0

Tagi:

Roman Zmorski pisał: „Przez noc droga do świtania. Przez wątpienie do poznania. Przez błądzenie do mądrości. Przez śmierć do nieśmiertelności”.

/ Fot. Michał Anioł, http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Creation_of_the_Sun_and_Moon_face_detail.jpg&filetimestamp=20100608083532

Kiedy odchodzi człowiek, pierwsza myśl, nad którą zaczynamy się zastanawiać, to, co dalej? Ale czy na pewno martwimy się o osobę, która odeszła, czy może bardziej o siebie, nie wyobrażając sobie dalszego życia bez niej, zwłaszcza gdy był to ktoś bardzo bliski naszemu sercu? Ona nigdy nie przestanie istnieć, zawsze będzie żyła w naszych wspomnieniach i pamięci, bo powtarzając za ks. Twardowskim, „nie ma umarłych tylko ci, co odeszli”. Będzie otaczała nas swoim ciepłem i miłością, którą będziemy odczuwać podczas modlitwy w jej intencji. Zawsze będzie promieniować blaskiem, będzie jeszcze bardziej delikatna i pachnąca.

Niedawno ktoś mnie zapytał, czy wierzyć w znaki? Nie warto się nad tym zastanawiać, „bo za duży Pan Bóg, żeby wszedł do głowy”. Trzeba tylko robić to, co się czuje i w umiejętny sposób to wykorzystywać, ciągle ucząc się i poznawać dzięki temu Jego miłość. Paulo Coelho w jednej ze swoich opowieści pisał o pewnym starym analfabecie, który modlił się co noc tak żarliwie, że bogaty właściciel postanowił wezwać go do siebie i zapytał: "Jak możesz modlić się z taką wiarą?" Skromny sługa zaczął tłumaczyć: "Panie, gdy otrzymujesz list od dawno niewidzianej osoby, jak rozpoznasz, że ona go napisała? Po piśmie. Gdy dostajesz klejnot, skąd wiesz, kto go zrobił? Widzę pieczęć złotnika. Kiedy słyszysz kroki zwierząt chodzących wokół namiotu, jak rozpoznasz, czy to baran, koń, czy byk? Po śladach". Starzec wyprowadził go przed namiot i wskazał niebo. "Panie ani to, co tam w górze, ani pustynia tu na dole - nic z tych rzeczy nie mogło być napisane ludzką ręką”.

Zobacz także: