Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

4213 miejsce

Dziś 121. rocznica urodzin Władysława Andersa

Generał broni Wojska Polskiego, Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych w latach 1944–1945, następca Prezydenta RP w latach 1950-1954. Ale przede wszystkim kojarzony z rolą dowódcy 2 Korpusu Polskiego i bitwą o Monte Cassino.

Władysław Anders / Fot. Władysław Anders Władysław Anders urodził się 11 sierpnia 1892 roku w niewielkiej miejscowości Błonie, znajdującej się obecnie w województwie łódzkim. Został ochrzczony w obrządku Ewangelicko-Augsburskim. Jego ojcem był Albert Anders, z zawodu agronom, zaś matką - Elżbieta z domu Tauchert. Co ciekawe rodzice Andersa posiadali korzenie niemieckie. W młodości Anders uczęszczał do gimnazjum realnego, w 1910 roku zgłosił się do służby jako tzw. jednoroczny ochotnik.

Pierwsze lata służby


W latach 1914-1917 był porucznikiem kawalerii w armii carskiej. W 1917 roku znalazł się w I Korpusie Polskim w Rosji, zaś w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Anders pierwsze bitwy w ojczystej armii miał okazję stoczyć podczas powstania wielkopolskiego (1918-1919) oraz wojny polsko-bolszewickiej (1919-1921). W 1923 roku ukończył Szkołę Wojenną w Paryżu. W maju 1926 brał udział w przewrocie majowym jako szef sztabu wojsk rządowych dowodzonych przez gen. J. Malczewskiego.

Okres II wojny światowej


W latach 1928-1937 dowodził Wołyńską, a następnie Nowogródzką Brygadą Kawalerii, z którą wszedł w skład armii "Modlin" gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza podczas wojny obronnej we wrześniu 1939 roku. Po klęsce Rzeczypospolitej i podziale jej terytorium pomiędzy dwa totalitarne państwa, Anders znalazł się w niewoli radzieckiej, podczas której był więziony przez NKWD we Lwowie i w Moskwie. Został zwolniony z aresztu po podpisaniu 30 lipca 1941 układu Sikorski-Majski. W latach 1941-1942 otrzymał zadanie sformowania Armii Polskiej w ZSRR, z którą później się ewakuował na Bliski Wschód. W latach 1942-1943 był dowódcą Armii Polskiej na Wschodzie, następnie w latach 1943-1946 II Korpusu Polskiego (Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie), z którym brał udział w walkach m.in. pod Monte Cassino. W lutym 1945 roku ostro skrytykował postanowienia konferencji jałtańskiej, które de facto oddały Polskę pod kolejną okupację. Od lutego do maja pełnił funkcję Naczelnego Wodza Polskich Sił Zbrojnych.

Powojenna emigracja


Sikorski, Anders i Stalin w Kujbyszewie, grudzień 1941 roku / Fot. Władysław Anders Po II wojnie światowej został pozbawiony obywatelstwa polskiego przez Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej (które zostało pośmiertnie przywrócone po upadku rządów komunistycznych w Polsce) i na stałe osiadł w Londynie. W latach 1946-1954 pełnił tytularną funkcję Wodza Naczelnego i Głównego Inspektora Sił Zbrojnych. Był patronem projektu powstania Skarbu Narodowego. 8 sierpnia 1954 dołączył do Rady Trzech. W roku 1966 był współorganizatorem Zjazdu Polski Walczącej, związanego z obchodami Millennium Chrztu Polski. Autor książki "Bez ostatniego rozdziału. Wspomnienia z lat 1939-1946", wydanej w Londynie w roku 1949. Zmarł 12 maja 1970 roku w Londynie, i został pochowany na polskim cmentarzu wojennym pod Monte Cassino.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (0):

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2016 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.