Jestem zwykłym, skromnym obywatelem naszego kraju. Przynajmniej taką mam nadzieję. Uczciwie pracuję, płacę podatki, konsumuję to i owo, wypoczywam i śpię. Jestem również mężem, ojcem i członkiem wspólnoty powiązanej więzami rodzinnymi. Od zawsze stroniłem od aktywnego uczestnictwa w polityce, co na szczęście nie utrudniło mi rozwoju kariery zawodowej. Nigdy nie byłem członkiem żadnej partii i nie zamierzam nim być. W sumie- banał.
Tymczasem, w polityce wciąż dużo się dzieje, kotłuje, wrze i zmienia. Tam działają ludzie jakby ulepieni z innej gliny niż ja. Oni wciąż mnie pouczają co jest dobre a co złe, a częściej - która grupa polityczna jest dobra, a która nie. Nigdy nie jest zła grupa, do której dany polityk należy. Mam wrażenie, że uczestnicy gier politycznych uważają społeczeństwo za pospolite stado baranków bożych, których inteligencja jest poniżej poziomu ustalonego dla polityków.
Dlatego też, wytrwale objaśniają nam meandry życia gospodarczo - politycznego w naszym kraju. Najczęściej czynią to w okresie kampanii wyborczych i walk sejmowych.

Prawda jest różna?

Dziwnym jest, że interpretacja określonych zjawisk ma teraz co najmniej tyle postaci ile jest partii politycznych. Prawda zyskała nową jakość i definicję. Od czasów biblijnych prawda była tylko jedna. Zwykła, prosta, jasna i bezdyskusyjna. Obecnie, prawda jest traktowana jakby była ulepiona z gliny. Można ją kształtować według własnych potrzeb W użyciu jest wiele rodzajów prawd np. : obiektywna, historyczna, absolutna, oczywista, bezdyskusyjna, wątpliwa, każda prezentowana w dziesiątkach, wzajemnie wykluczających się wersji. Kolejne jej wersje mają bowiem służyć interesom konkretnych partii politycznych. To tak zwana oczywista oczywistość.

Igrzyska sejmowe

Polem do popisu walki o prawdę, a raczej walki "na prawdy" stały się sejmowe komisje śledcze. Podstawy prawne ich działania zostały uchwalone w 1999 roku. W założeniu, komisja miała służyć do wyjaśniania szczególnie trudnych polityczno-gospodarczych afer, w których uczestniczyli kluczowi politycy i których wyjaśnienie w normalnym trybie dochodzeniowym było utrudnione (ze względu na powiązania podejrzanych z aparatem ścigania i sądowniczym). Jakkolwiek by tłumaczono ideę powstania takich komisji, dla mnie był to wyraźny sygnał, że coś nie gra z polskim systemem prokuratorsko-sądowniczym oraz, że w ciągu mijającej dekady nie udało się jeszcze go uzdrowić z pozostałości komunizmu. Komisje uzyskały uprawnienia prokuratorskie i miały być, w moim mniemaniu, takimi doraźnymi quasi sądami ludowo-wojennymi, prowadzącymi sprawy nieomal od A do Z, z możliwością skierowania sprawy do Trybunału Konstytucyjnego, włącznie.