Feminizm o wielu twarzach, czyli...

Dodał(a): Emilia Korczyńska
2010-03-09 09:18
Odsłon: 2210
Komentarzy: 0

Tagi:

...jak warszawska manifa wyleczyła mnie z feminofobii. W niedzielę na placu Defilad miało być czerwono. Czerwono od radykalnych, lewicowych haseł i emocji. Wyszło zupełnie inaczej. Kolorowo, jakby się było na innej manifie…

- Chce Pani gazetkę? Starszy mężczyzna wciska mi dwustronicową broszurkę do torby. Po czym wyciąga rękę: Dwa złote!
Na Manifie niektórzy próbują zarobić. W tłumie można spotkać kobietę sprzedającą „gadżety”, albo handlującego gazetkami Andrzeja Zabrockiego z Pracowniczej Demokracji. Skąd wziąć pieniądze na spełnienie postulatów manify wobec rządu? Pan Zabrocki ma pomysł: opodatkować bogatych.

Pomysłu nie ma Marietta Wróblewska, liderka grupki z Frakcji Młodych Socjaldemokracji Polskiej. Marietta wygląda jak współczesna Emilia Plater. Ma na oko osiemnaście lat, delikatny makijaż, elegancki, stonowany strój i odpowiednio dobrane, wyważone poglądy. Chce aktywizacji kobiet w polityce (bo boją się konkurencji mężczyzn i nie wierzą w swoje siły), zwalczania ukrytego ubóstwa kobiet oraz innych, stopniowych zmian. Czy państwo powinno regulować rynek zatrudnienia przez tworzenia miejsc pracy dla kobiet? - Nie.

Eklektyczny charakter zebranych pod zegarem osób i poglądów na feminizm poniekąd wyjaśnia, dlaczego w Polsce jest tak znaczna ilość organizacji feministycznych, a przy tym tak nieznaczne jest ich działanie. Tak wielkiej różnorodności pomysłów, światopoglądów i celów nie da się po prostu pogodzić. Dlatego warszawska manifa nie przekonała mnie do feminizmu, ale wyleczyła z feminofobii. Nie boję się już stereotypowej „walczącej feministki”, która zmusza kobiety
do wsiadania na traktory i rozjeżdżania nimi tradycyjnych wartości. Nie ma czego się bać, bo taka feministka nie istnieje. A pozornie solidarne organizacje feministyczne jednoczą się tylko w przeddzień święta kobiet…

Zobacz także: