Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

4753 miejsce

Francisco Franco – historia prawdziwa

Generała Francisco Franco na karty historii wprowadziły dramatyczne wydarzenia związane z wybuchem wojny domowej w Hiszpanii. Doszedł do pełni władzy, gdy wyżej notowani generałowie zginęli. Stał się wówczas wodzem naczelnym – Caudillo.

Lata młodzieńcze i kariera wojskowa

Francisco Franco Bahamonde urodził się 4 grudnia 1892 roku w galicyjskim porcie Ferrol, który w tym czasie stanowił główną bazę marynarki wojennej na północy Hiszpanii. Ojciec przyszłego Caudillo Nicolás Franco y Salgado Araujo był wiceadmirałem marynarki wojennej i pracował, jako księgowy. Z kolei matka starsza o dziesięć lat od swojego męża María del Pilar Bahamonde y Pardo de Andrade zajmowała się głównie wychowywaniem dzieci. Ponadto była osobą bardzo religijną. Francisco Franco nie miał udanego dzieciństwa. Ze względu na rozwiązły tryb życia ojca w jego rodzinnym domu często dochodziło do awantur. W 1907 roku Nicolás Franco y Salgado Araujo został oddelegowany do Madrytu, gdzie poznał młodą nauczycielkę Augustinę Aldanę i już nigdy nie wrócił do rodzinnego domu. Francisco Franco nauczony doświadczeniem z rodzinnego domu nie palił, nie pił i nie interesował się kobietami. Dobre relacje z matką sprawiły, iż Francisco był osobą bardzo religijną. Młody Franco uczęszczał do miejscowej szkoły parafialnej pod wezwaniem Świętego Serca Jezusowego, gdzie niczym specjalnym się nie wyróżnił. Według wspomnień jego przyjaciela z dzieciństwa wszelkie niepowodzenia przyjmował ze spokojem, był zamknięty w sobie, a także brał wszystko na poważnie. Po ukończeniu szkoły parafialnej Francisco kontynuował naukę w Gimnazjum Morskim w Ferrol.

Gdy w 1907 roku skończył gimnazjum chciał zrealizować swoje marzenie i wstąpić do szkoły morskiej w Ferrol, by w przyszłości służyć w marynarce wojennej. Jednak mimo zdanego egzaminu nie został przyjęty ze względu na wydarzenia polityczne, jakie miały miejsce w tym okresie. Zdecydował się więc kontynuować naukę w Akademii Piechoty w Toledo. Przyzwyczajony do żelaznej dyscypliny z łatwością przystosował się do reguł panujących nowej szkole. Równocześnie z Franco do Akademii Piechoty wstąpił jego późniejszy najlepszy przyjaciel Camilo Alonso Vega. Przyszły dyktator nie był wybitnym studentem. W lipcu 1910 roku skończył szkołę na zaledwie 251 miejscu wśród 312 absolwentów. Otrzymał wówczas stopień podporucznika i niemal natychmiast został przydzielony do 8. Pułku Piechoty w Zamora, który stacjonował w jego rodzinnej miejscowości Ferrol.

Rok przed zakończeniem przez Francisco Akademii, pomiędzy Hiszpanią a Marokiem wybuchła wojna. Młodzieniec wielokrotnie wysyłał podanie z prośbą o wysłanie na front, jednak za każdym razem otrzymywał odpowiedź odmowną. Dopiero w 1912 roku, kiedy do Afryki został skierowany dyrektor Akademii Piechoty w Toledo – José Villalba Riquelme spełniły się marzenia Francisco. W walkach w Maroku podporucznik pokazał światu cały swój kunszt, który znalazł odzwierciedlenie w błyskawicznych awansach (w 1912 roku został porucznikiem, w 1915 – kapitanem, a w 1917 został najmłodszym majorem Hiszpanii). Franco był niezwykle zdyscyplinowanym oficerem, całkowicie oddanemu służbie wojskowej. Nigdy nie widywano go pijanego, czy też w towarzystwie kobiet. Swój wolny czas poświęcał na kontrolowaniu finansów, korespondencji, sprawozdań i zestawień oraz doszkalaniu żołnierzy niższych stopniem. Był uważany za dowódcę niemalże idealnego. 31 maja 1917 roku (wbrew swojej woli) został oddelegowany do Oviedo w celu wzmocnienia miejscowego garnizonu. Tam zaręczył się z Maríą del Carmen Polo y Martínez-Valdés. Mimo różnicy wieku (Franco był starszy od swojej wybranki o 8 lat) para planowała wziąć ślub. Jednak Franco ponownie został oddelegowany tym razem do Afryki w celu objęcia funkcji dowódcy I. Batalionu nowo uformowanej hiszpańskiej Legii Cudzoziemskiej, przez co ceremonia zaślubin oddaliła się w czasie. W bitwie o Tizi Aza w czerwcu 1923 roku poległ ówczesny dowódca hiszpańskiej Legii Cudzoziemskiej Rafael Valenzuela. Jego miejsce zajął Francisco Franco, który od tego czasu był już podpułkownikiem.

Ciekawostka

Podczas jednej z inspekcji oddziałów w Maroku na drodze Franco stanął pewien żołnierz mający pretensje do zbyt ostrej dyscypliny oraz fatalnego wyżywienia w jednostce. Widząc, iż podpułkownik nie reaguje na jego żale splunął mu prosto w twarz. Franco znany ze swojego spokoju wytarł twarz i poszedł dokończyć inspekcję, po czym nakazał rozstrzelać żołnierza.


Zła sytuacja w Hiszpanii sprawiła, iż 12 września 1923 roku dowódca wojsk w Katalonii Miguel Primo de Rivera zdecydował się następnego dnia dokonać wojskowego zamachu stanu. Król Hiszpanii – Alfons XIII został poinformowany o tym wydarzeniu jeszcze tego samego dnia i zgodził się na taki stan rzeczy pod warunkiem, że zostanie on przeprowadzony bez wylewu krwi. Wobec czego, 13 września 1923 roku Miguel Primo de Rivera przejął władzę w kraju i wprowadził dyktaturę. Chciał w ten sposób uwolnić Hiszpanię od „profesjonalistów”, którzy doprowadzili do jej upadku. Miguel Primo de Rivera zdawał sobie sprawę, iż Hiszpania nie posiada odpowiednich środków na wygranie wojny w Maroku, dlatego mianował się Wysokim Komisarzem, przejmując tym samym kontrolę nad wojskami w Afryce.

13 października 1923 roku Franco dostał przepustkę, aby wziąć długo oczekiwany ślub z Maríą del Carmen Polo y Martínez-Valdés. Ceremonia odbyła się 22 października w kościele San Juan El Real w Oviedo. Pomimo wciąż trwającego konfliktu nowożeńcy spędzili miesiąc miodowy razem, po czym podpułkownik Franco musiał wrócić do Afryki. Tam w zamian za sprawne przeprowadzenie operacji zapewniającej ochronę połączenia z granicą Maroka Francuskiego 7 lutego 1925 uzyskał stopień pułkownika. Kilka miesięcy później (8 września 1925 roku) Francuzi i Hiszpanie dokonali wspólnego desantu w zatoce Alhucemas, gdzie wojska Franco z łatwością pokonały oddziały Abd el-Krima. Postawa Franco w zatoce Alhucemas została doceniona przez jego przełożonych i w lutym 1926 roku w wieku trzydziestu czterech lat po raz kolejny został awansowany, tym razem na generała brygady. Stał się wówczas najmłodszym żołnierzem tej rangi w Europie. Ponadto otrzymał od Francji najwyższe odznaczenie państwowe – Legię Honorową. Koniec wojny oznaczał dla młodego generała pożegnanie z Afryką.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (0):

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.