Wiadomości24 > Moje Trzy Grosze > Gdy odchodzą lwy

Pozycja materiału w rankingach:

#407 wg odsłon (dzienny)

407 miejsce

Dział: Moje Trzy Grosze

Ocena: 31pkt

Oceń:

Gdy odchodzą lwy

Dodał(a): Jadwiga Kowalczyk
2008-07-21 17:24
Odsłon: 4971
Komentarzy: 28

Tagi:

Godzina 14. Zapisuję na gorąco: trwają obrzędy pogrzebowe Bronisława Geremka. Po świetnej celebrze z udziałem wielu biskupów, zakończonej przekazaniem sobie znaku pokoju, kamera litościwie nie pokazała panów Kaczyńskiego i Wałęsy.

Wypatruję oczy, ale kamera omija obu prezydentów: ostatecznie nie wiem czy sobie znak pokoju przekazali.

Następują przemówienia pożegnalne:

Pierwsze - odczytał wyrazy ubolewania i kondolencje dla rodziny profesora przedstawiciel nuncjusza apostolskiego. Eleganckie w formie i treści, bez osobistych akcentów.

Po nim pożegnał zmarłego krótkimi słowami były prezydent Lech Wałęsa. Przemówienie, nawet jak na Wałęsę żałośnie nieporadne, ale dyktowane sercem i widocznym ogromnym bólem za "panem Bronkiem"; zakończone dramatycznym zwrotem "dołączymy do pana niedługo" (cyt. z pamieci).

Kolejne - jak dla mnie - wstrząsające przemówienie premiera Mazowieckiego. Tylko osoba o Jego kulturze politycznej i mistrzostwie słowa mogła napisać tekst, którego słucham z zapartym tchem. To nie było przypomnienie i banalne podsumowanie działalności. To nie był życiorys ani wyliczanie zasług. To było dookreślenie sylwetki i ducha zmarłego profesora. Jego idei państwa wolnego, jego działań aby to państwo było szanowane w Europie i jego credo: działać dla ojczyzny, a nie dla partii. Było to przemówienie mistrzowskim podsumowaniem i oceną wszystkiego, co działo się w latach odzyskiwanej i odzyskanej niepodległości Polski.

Nieodparcie narzuciło mi się w trakcie tych słów porównanie z polityką uprawianą przez wszystkie lata po zwycięstwie Solidarności, "tej prawdziwej" jak rzekł Mazowiecki, z powolną ale jakże wyraźną jej degrengoladą w treści i stylu. Chciałoby się powiedzieć: w miejsce opuszczone przez lwy, nadeszły hieny. Tak właśnie zapamiętam przemówienie Mazowieckiego nad trumną Geremka. I tak je sobie zapiszę.

Reszta pożegnań pełna serdecznego żalu za wielkim człowiekiem, naukowcem, kolegą, dyplomatą, wzorem kultury politycznej, a przede wszystkim wielkim Polakiem i Europejczykiem. Wśród pozostałych osób, żegnających zmarłego w trakcie uroczystości kościelnych, zabrakło prezydenta Rzeczypospolitej. Mam nadzieję, że będzie pierwszym, który pożegna profesora nad mogiłą.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Jadwiga Kowalczyk

Artykuły (682) Galerie (88) Średnia ocen (4.20)

Miejscowość: w drodze | Kraj: Polska

O mnie: Emerytka. Stosunek do rzeczywistości ironiczno-cyniczno-pobłażliwy. Nie lubi rzepów na psim ogonie, dredów i wszelkich innych koltunów.

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 28

Sortuj komentarze:

Bogdan Marcinkiewicz 24.07.2008 22:07

Ocena:

Czasami to aż się ten lukier wylewa spomiędzy wierszy niektórych komentarzy... Chyba już wolę tę zadziorność Grześka ;-)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Ira Kasprzak 24.07.2008 01:13

Ocena:

+ .... Pani Jadwigo

Komentarz został ukrytyrozwiń

Małgorzata Boraczyńska 23.07.2008 17:36

Ocena:

Ta wymiana ciosów była zbyteczna. Dobrze że tak emocjonalnie napisała autorka, bo silenie się na zimne, wypudrowane słowka w przypadku tej straty to coś okropnego. O śmierci profesora dowiedziałam się na Ukrainie, w podróży. Poczułam ten sam przykry ból... straciłam już wielu nauczycieli i mentorów, dzięki którym jestem, jaka jestem. Wiele zawdzięczam spokojowi i tolerancji profesora. Mazowieckiego zawsze szanuję, a i Wałęsie nie przyklejam łatki. Tego też uczę własne dzieci.Pan Profesor cieszyłby się gdyby nikt sobie nie wytykał jedynie potknięć.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Szymon Niemiec 22.07.2008 18:13

Ocena:

Jadwigo będę przewrotny i powiem: Obyś jak najdłużej drażniła nas i kąsała kiedy trzeba. Powiedziałem kiedyś: "Możemy się ze sobą nie zgadzać, ale nie wolno nam się zabijać".
Mnie, jako buntownika w wyboru, cieszy niezmiernie widok osoby, która doświadczenie wieku wspiera chęcią obserwacji tego co nowe. I dlatego tak lubię Twoje teksty. Czasami bolące, czasami drażniące...ale prawdziwe... prawdziwe do bólu.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jadwiga Kowalczyk 22.07.2008 16:54

Ocena:

Szymonie - jak przeważnie pod moim tekstem dyskusja skręca na boczny tor.

Równiez tutaj juz nie o trumnie mowa, ale o mnie. Jestem gwoździem w bucie, zadrą za paznokciem i harcownikiem, ktorego nalezy wziąć na rogi.......:)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Adam Degler 22.07.2008 16:45

Ocena:

Polecam: http://obywatel.salon24.pl/84059,index.html

Komentarz został ukrytyrozwiń

Aleksander Kast 22.07.2008 15:26

Ocena:

+)
Komentarz do tekstu pani Jadwigi zbyteczny. Tylko pochylić głowę z podziękowaniem za piękny artykuł.
Wrażliwość niektórych "polemistów" ...? No cóż. Hadko czytać.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jadwiga Kowalczyk 22.07.2008 13:54

Ocena:

Ossad, nie od dzisiaj jestes tekstami (nie tylko tym) zdegustowany. Dość wybiórczo. Brakuje mi Twojego zdania pod tekstem Dariusza Konika "Kaczyński vs Sikorski, fight!"

Komentarz został ukrytyrozwiń

Adam Degler 22.07.2008 12:52

Ocena:

Szymonie, nie mówię teraz o Tobie, ale czasem jest tak, że ci, którzy najbardziej domagają się tej ciszy nad trumną, w rzeczywistości robią najwięcej hałasu. Pozostając z szacunkiem dla zasług profesora, jednocześnie zdegustowany (nie tylko tym) tekstem, Ossad.

Komentarz został ukrytyrozwiń