Wiadomości24 > Styl życia > Podróże > Góra Jeleniowska i Szczytniak. Jesienne podejście

Pozycja materiału w rankingach:

#10807 wg odsłon (tygodniowy)

10807 miejsce

Dział: Podróże

Ocena: 24pkt

Oceń:

Góra Jeleniowska i Szczytniak. Jesienne podejście

Dodał(a): Robert Głodek
2011-10-25 22:29
Odsłon: 824
Komentarzy: 3

Tagi:

Tytułowe góry to dwa najwyższe wzniesienia w Paśmie Jeleniowskim Gór Świętokrzyskich. Idę jak zwykle sam. Obcować z kolorami i oddychać powietrzem, jakiego nigdzie indziej nie ma.

W drodze na Górę Jelenowską. / Fot. R.Głodek

Plany, przygotowania, Nowa Słupia

Plan jest taki: wystartować z Nowej Słupi i wejść na Szczytniak (554 m n.p.m.), pokonując po drodze Górę Jeleniowską (531m n.p.m.). Obydwie góry połączone są czerwonym szlakiem pieszym (Gołoszyce - Kuźniaki), dobrze znanym świętokrzyskim wędrowcom. Szlak liczy łącznie 105 km. Prowadzi przez Pasmo Jeleniowskie, Łysogóry, Pasmo Masłowskie i Pasmo Oblęgorskie. Jest też uznany za główny szlak turystyczny województwa świętokrzyskiego. Odcinek, który zamierzam pokonać, to zaledwie 18 km (według wstępnych obliczeń).

Opłacało się czekać na lepszą pogodę. Po kilku deszczowych i zimnych dniach nadeszły nieco cieplejsze i bardziej suche. Ma być słonecznie. Ufając telewizyjnej prognozie przygotowuję plecak, mapę, torbę z aparatem, ciepłe ubranie i porządne buty. Niby nie ma padać, ale kurtka przeciwdeszczowa nie zawadzi. Poranek, zgodnie z zapowiedziami, jest ciepły i słoneczny. Około 8 pojawiają się już pierwsze promienie słońca. Na rynku w Nowej Słupi melduję się o 8.30.

Góra Jeleniowska i zmiana planów

Drogą 756 muszę najpierw dostać się do miejscowości Paprocice. Dopiero tam

Gołoborze na Szczytniaku / Fot. R.Głodek

wejdę na wspomniany wcześniej czerwony szlak. Spokojny marsz zajmuje mi około godzinę. Jako punkt orientacyjny warto obrać kościół św. Brata Alberta. Właśnie na wysokości tego kościoła odnajduję oznaczenie szlaku. Rozpoczyna się prawdziwe wędrowanie. Pierwsze kilkaset metrów to droga polna, nic szczególnego. Niewielki strumyk, który ją przecina, da się pokonać dwoma susami. Po chwili wchodzę do lasu. Jest półmrok. Słońce, które mam przed sobą, kryje się za ścianą drzew. Droga, miejscami mokra i błotnista, początkowo szeroka, wkrótce zmienia się w ścieżkę. Oznaczenia szlaku doskonałe. Nie da się zabłądzić. Cały czas pod górę, ale niezbyt stromo. Ten odcinek nie wymaga szczególnej kondycji. Spokojnie docieram na Górę Jeleniowską. Mijam tablicę z napisem „Rezerwat Przyrody Góra Jeleniowska”. Tu

dopiero wita mnie oświetlony, kolorowy, jesienny las. Chwila odpoczynku na kamieniu, kilka łyków wody i kilka zdjęć. Ruszam dalej.

Zgodnie z planem miałem kontynuować trasę na Szczytniak po czerwonym szlaku. Będąc na Górze Jeleniowskiej, doszedłem do wniosku, że to zły pomysł. Idąc dalej tą drogą skazałbym się na powrót po tej samej trasie. Bez sensu. Postanowiłem wrócić na dół i „zaatakować” Szczytniak od północy, czarnym szlakiem.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Robert Głodek

Artykuły (7) Galerie (0) Średnia ocen (3.98)

Wiek: 40 | Miejscowość: Ostrowiec Świętokrzyski | Kraj: Polska

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (1467)

Dodaj do

Komentarze: 3

Sortuj komentarze:

Mirosława Kasowska 16.11.2011 17:05

Ocena:

Użycie czasu teraźniejszego zwiększa dramatyzm i czyni opowieść tym bardziej ciekawą.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Ania Zybała 26.10.2011 23:38

Ocena:

W tamtym roku pokonałam z chłopakiem szlad czerwony, od Świętej Katarzyny do Gołoszyc. Znam te miejsca. Zdjęcia też fajne. Pozdrawiam

Komentarz został ukrytyrozwiń

Bartłomiej Kowalewski 26.10.2011 08:37

Ocena:

Gratuluję, proponuję zorganizować kilka wypraw dla mniej wytrawnych turystów choć by z Warszawy lub innego dużego miasta. Było by to doskonałą promocją naszej krainy.

Komentarz został ukrytyrozwiń