Pozycja materiału w rankingach:
"Granie jest podejrzane!" - wywiad z Włodkiem Jasińskim
-
Dodał(a): Tomasz Kobylański
- 2007-08-16 07:10
- Odsłon: 3159
- Komentarzy: 3
Aktor krakowskich scen teatralnych, zagrał także w polsko-amerykańskiej produkcji filmowej. Jak sam o sobie mówi: "jestem żywą, jeszcze żywą legendą Teatru STU".
Jak wspomina Pan okres edukacji w liceum?
– Jak wspominam? To czas przyjaźni, koleżeństwa i wielkich zmian. Z chłopca grającego w piłkę zmieniłem się w ucznia. Nauka nie tylko zaczęła zaspokajać moją ciekawość świata, ale także budziła tę ciekawość. Nie było łatwo. Szło dość mozolnie, ale szło – choć chwalić chyba nie ma się czym. Recytowałem wiersze, zacząłem trochę pisać. W piłkę oczywiście grałem dalej. Pani prof. Janina Znamirowska – nasza wspaniała polonistka, doceniła moje szczere chęci, a na umiejętności umiała cierpliwie czekać. Atmosfera w klasie – bardzo, bardzo przyjazna, dzięki niezwykłej życzliwości i oddaniu wychowawcy, prof. Józefa Cyganika. Wszystko to związało nas wszystkich, bo nie tylko mnie z oświęcimskim „Konarem” (jak to wy nasze Liceum teraz nazywacie). Lekcje wychowawcze często poświęcaliśmy na słuchanie muzyki Szymanowskiego, Mozarta, Beethovena, często wyjeżdżaliśmy do Krakowa oglądać sztuki teatralne czy też do Katowic – do Opery Bytomskiej. Sztuka była blisko nas dzięki prof. Znamirowskiej oraz prof. Cyganikowi.
Grał Pan w szkolnym teatrze u prof. Janiny Znamirowskiej. Dużym osiągnięciem okazała się m.in. wystawiona w 1963 r. adaptacja powieści Kornela Makuszyńskiego „Szatan z siódmej klasy”. Czy gra w teatrzyku prof. Znamirowskiej obudziła Pańskie aktorskie ambicje?
– O aktorstwie myślałem już wcześniej. Prof. Znamirowska przygotowywała nas do konkursu recytatorskiego. Zdobywaliśmy wyróżnienia, nagrody. Ponadto trochę śpiewałem. Corocznie w klasie robiliśmy program rozrywkowo-kabaretowy i pokazywaliśmy go w auli kolegom i profesorom, czasem rodzicom. Tak, tak – pierwszą moją kreacją aktorską była rola w „Szatanie”. Dzisiaj myślę, że była to jakaś intuicja, świadomość pojawiła się później, o wiele później. Coś się we mnie obudziło, na którejś tam kolejnej próbie, samo się stało. Dziwne! Dzięki pani Profesor! Tak, dzięki niej, ale przecież wcześniej też mi to mówiła, a tu dopiero teraz. Nie tylko umysł, ale serce i ciało zrozumiało. Inaczej zacząłem się poruszać, oddychać. Kiedy ma się te 17 lat, nie obserwuje siebie aż do tego stopnia.
LO im. St. Konarskiego wciąż prowadzi zajęcia z młodymi aktorami. Jak zapewne Pan wie, przy oświęcimskim „Konarskim” istnieje teatr „Na Stronie” prowadzony przez państwa Jadwigę i Janusza Toczków. Kto wie - może nadarzy się niegdyś okazja, by mógł Pan osobiście poinstruować podopiecznych państwa Toczków w aktorskim fachu?
– Teatr „Na Stronie” państwa Toczków widziałem i podziwiałem niejednokrotnie. Myślę, że jest prowadzony przez osoby znające się na rzeczy - teatr ten na razie wspaniale radzi sobie sam. Jednak jak najbardziej - radą zawsze mogę się podzielić z młodszymi kolegami, aktorami...
Jest Pan jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci Teatru STU. Na przestrzeni lat przez teatr przewinęło się wielu wybitnych twórców, jednak Pan, sam w sobie jest chyba istnym fenomenem. Gra Pan w Teatrze STU nieprzerwanie od niemal 40 lat.
– Po maturze rok pracowałem jako nauczyciel w szkole podstawowej. Następnie studiowałem na Uniwersytecie Jagiellońskim filologię rosyjską. W trakcie studiów pisałem i śpiewałem piosenki, wstąpiłem do Teatru STU. Tam uczyłem się aktorstwa. Dyplom zawodowy zdobyłem eksternistycznie. Zanim to nastąpiło zagrałem w najważniejszych spektaklach Teatru STU: „Spadanie”, „Sennik polski”, „Exodus”, „Szalona lokomotywa”, „Pacjenci”, „Ubu Król” i wielu, wielu innych. Tak, w Teatrze STU gram już prawie 40 lat i jak złośliwi, dowcipni, życzliwi lub nieżyczliwi mówią podobno jestem żywą, jeszcze żywa legendą tego teatru.
Gra Pan także w krakowskim teatrze „Groteska”, m.in. w spektaklach kierowanych do dzieci. Czy łatwiej gra się przed młodą publicznością, która nie kryje swych uwag i bez żadnego skrępowania mówi, co jej się nie podoba, czy też przed „dorosłą”, niejednokrotnie bardzo wymagającą widownią?
– W „Grotesce” gram dużo dla dzieci. Ponadto reżyseruję, a także piszę dla nich. Czy łatwiej się gra dla młodszej publiczności? Nigdy się nie gra łatwo - łatwe granie jest podejrzane. Grać trzeba zawsze najlepiej, jak tylko się potrafi.
W swojej aktorskiej karierze zaliczył Pan również niewielki epizod filmowy w polsko-amerykańskiej produkcji „I skrzypce przestały grać”. Często pojawiają się głosy, iż aktorstwo filmowe jest dużo łatwiejsze od teatralnego, gdyż „bywa się tam tylko fotografowanym obiektem”. Nie daje się aktorowi szansy stworzenia pełnej, świadomej kreacji.
– Aktorstwo filmowe od teatralnego różni się tylko stosowaniem środków wyrazu. Prawda jest jedna. Bywa, oczywiście, że aktor filmowy blado wypada w teatrze, gdzie gest, słowo, ruch wymagają większej wyrazistości.
Oko kamery, mikrofon dotykają niemal aktora, widz w teatrze siedzi o wiele dalej. Jednak w filmie również jest sporo kreacji, spójrz np. na filmy w reżyserii Zbigniewa Zapasiewicza.
Zapewne początkiem swej aktorskiej kariery, znał Pan dokładną ilość swych występów przed publicznością. Po jakim czasie stracił Pan rachubę, który to już raz na scenie?
– Nigdy nie liczyłem, ile razy wystąpiłem przed publicznością.
Z Pańskich słów wynika, iż teatr jest dla Pana czymś więcej niż zwykłą pracą. W takim razie, czy zamierza Pan w ogóle przejść na aktorską emeryturę?
– Na emeryturę zamierzam przejść, a będę grał do czasu, gdy moje granie uzasadnione będzie artystycznie, a nie współczuciem widza, że „taki stary, a jeszcze gra”.
Dziękuję za udzielenie wywiadu. Życzę Panu wszystkiego dobrego zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.
– Jak wspominam? To czas przyjaźni, koleżeństwa i wielkich zmian. Z chłopca grającego w piłkę zmieniłem się w ucznia. Nauka nie tylko zaczęła zaspokajać moją ciekawość świata, ale także budziła tę ciekawość. Nie było łatwo. Szło dość mozolnie, ale szło – choć chwalić chyba nie ma się czym. Recytowałem wiersze, zacząłem trochę pisać. W piłkę oczywiście grałem dalej. Pani prof. Janina Znamirowska – nasza wspaniała polonistka, doceniła moje szczere chęci, a na umiejętności umiała cierpliwie czekać. Atmosfera w klasie – bardzo, bardzo przyjazna, dzięki niezwykłej życzliwości i oddaniu wychowawcy, prof. Józefa Cyganika. Wszystko to związało nas wszystkich, bo nie tylko mnie z oświęcimskim „Konarem” (jak to wy nasze Liceum teraz nazywacie). Lekcje wychowawcze często poświęcaliśmy na słuchanie muzyki Szymanowskiego, Mozarta, Beethovena, często wyjeżdżaliśmy do Krakowa oglądać sztuki teatralne czy też do Katowic – do Opery Bytomskiej. Sztuka była blisko nas dzięki prof. Znamirowskiej oraz prof. Cyganikowi. Grał Pan w szkolnym teatrze u prof. Janiny Znamirowskiej. Dużym osiągnięciem okazała się m.in. wystawiona w 1963 r. adaptacja powieści Kornela Makuszyńskiego „Szatan z siódmej klasy”. Czy gra w teatrzyku prof. Znamirowskiej obudziła Pańskie aktorskie ambicje?
– O aktorstwie myślałem już wcześniej. Prof. Znamirowska przygotowywała nas do konkursu recytatorskiego. Zdobywaliśmy wyróżnienia, nagrody. Ponadto trochę śpiewałem. Corocznie w klasie robiliśmy program rozrywkowo-kabaretowy i pokazywaliśmy go w auli kolegom i profesorom, czasem rodzicom. Tak, tak – pierwszą moją kreacją aktorską była rola w „Szatanie”. Dzisiaj myślę, że była to jakaś intuicja, świadomość pojawiła się później, o wiele później. Coś się we mnie obudziło, na którejś tam kolejnej próbie, samo się stało. Dziwne! Dzięki pani Profesor! Tak, dzięki niej, ale przecież wcześniej też mi to mówiła, a tu dopiero teraz. Nie tylko umysł, ale serce i ciało zrozumiało. Inaczej zacząłem się poruszać, oddychać. Kiedy ma się te 17 lat, nie obserwuje siebie aż do tego stopnia.LO im. St. Konarskiego wciąż prowadzi zajęcia z młodymi aktorami. Jak zapewne Pan wie, przy oświęcimskim „Konarskim” istnieje teatr „Na Stronie” prowadzony przez państwa Jadwigę i Janusza Toczków. Kto wie - może nadarzy się niegdyś okazja, by mógł Pan osobiście poinstruować podopiecznych państwa Toczków w aktorskim fachu?
– Teatr „Na Stronie” państwa Toczków widziałem i podziwiałem niejednokrotnie. Myślę, że jest prowadzony przez osoby znające się na rzeczy - teatr ten na razie wspaniale radzi sobie sam. Jednak jak najbardziej - radą zawsze mogę się podzielić z młodszymi kolegami, aktorami...
Jest Pan jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci Teatru STU. Na przestrzeni lat przez teatr przewinęło się wielu wybitnych twórców, jednak Pan, sam w sobie jest chyba istnym fenomenem. Gra Pan w Teatrze STU nieprzerwanie od niemal 40 lat.
– Po maturze rok pracowałem jako nauczyciel w szkole podstawowej. Następnie studiowałem na Uniwersytecie Jagiellońskim filologię rosyjską. W trakcie studiów pisałem i śpiewałem piosenki, wstąpiłem do Teatru STU. Tam uczyłem się aktorstwa. Dyplom zawodowy zdobyłem eksternistycznie. Zanim to nastąpiło zagrałem w najważniejszych spektaklach Teatru STU: „Spadanie”, „Sennik polski”, „Exodus”, „Szalona lokomotywa”, „Pacjenci”, „Ubu Król” i wielu, wielu innych. Tak, w Teatrze STU gram już prawie 40 lat i jak złośliwi, dowcipni, życzliwi lub nieżyczliwi mówią podobno jestem żywą, jeszcze żywa legendą tego teatru.
Gra Pan także w krakowskim teatrze „Groteska”, m.in. w spektaklach kierowanych do dzieci. Czy łatwiej gra się przed młodą publicznością, która nie kryje swych uwag i bez żadnego skrępowania mówi, co jej się nie podoba, czy też przed „dorosłą”, niejednokrotnie bardzo wymagającą widownią?– W „Grotesce” gram dużo dla dzieci. Ponadto reżyseruję, a także piszę dla nich. Czy łatwiej się gra dla młodszej publiczności? Nigdy się nie gra łatwo - łatwe granie jest podejrzane. Grać trzeba zawsze najlepiej, jak tylko się potrafi.
W swojej aktorskiej karierze zaliczył Pan również niewielki epizod filmowy w polsko-amerykańskiej produkcji „I skrzypce przestały grać”. Często pojawiają się głosy, iż aktorstwo filmowe jest dużo łatwiejsze od teatralnego, gdyż „bywa się tam tylko fotografowanym obiektem”. Nie daje się aktorowi szansy stworzenia pełnej, świadomej kreacji.
– Aktorstwo filmowe od teatralnego różni się tylko stosowaniem środków wyrazu. Prawda jest jedna. Bywa, oczywiście, że aktor filmowy blado wypada w teatrze, gdzie gest, słowo, ruch wymagają większej wyrazistości.
Oko kamery, mikrofon dotykają niemal aktora, widz w teatrze siedzi o wiele dalej. Jednak w filmie również jest sporo kreacji, spójrz np. na filmy w reżyserii Zbigniewa Zapasiewicza.
Zapewne początkiem swej aktorskiej kariery, znał Pan dokładną ilość swych występów przed publicznością. Po jakim czasie stracił Pan rachubę, który to już raz na scenie?
– Nigdy nie liczyłem, ile razy wystąpiłem przed publicznością.
Z Pańskich słów wynika, iż teatr jest dla Pana czymś więcej niż zwykłą pracą. W takim razie, czy zamierza Pan w ogóle przejść na aktorską emeryturę?
– Na emeryturę zamierzam przejść, a będę grał do czasu, gdy moje granie uzasadnione będzie artystycznie, a nie współczuciem widza, że „taki stary, a jeszcze gra”.
Dziękuję za udzielenie wywiadu. Życzę Panu wszystkiego dobrego zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.
Zobacz także:
Autor: Tomasz Kobylański
Artykuły
(1)
Galerie
(0)
Średnia ocen 
(5.00)
Wiek: 22 | Miejscowość: Oświęcim | Kraj: Polska
Pozycja autora w rankingach:
- Największa liczba odsłon (3802)
Komentarze: 3
Sortuj komentarze:
Tomasz Kobylański 16.08.2007 12:07
Ocena:
22
20
22
20
Dzięki serdeczne. Co nie zmienia faktu, że pytania musiałem trochę przeredagować, gdyż wywiad był tworzony na potrzeby szkolnej gazetki, aczkolwiek sens odpowiedzi na nie jest taki sam.
Komentarz został ukrytyrozwiń
Piotr Adamczyk 16.08.2007 11:46
Ocena:
25
21
25
21
Moim zdaniem, dobry wywiad. Pytania zostały umiejętnie zadane. Plus.
Komentarz został ukrytyrozwiń
Reklama
Najpopularniejsze
Częstochowskie juwenalia 2012. Koncert zespołów Mr Zoob i IRA
Kultura - ostatni dzień
-
5. Festiwal Muzyki Filmowej w Krakowie oraz 80. urodziny Wojciecha Kilara. Relacja
(odsłon: +566)
- Kto wygra Eurowizję 2012? Dziś wielki finał konkursu w Baku (odsłon: +502)
- Legnica. VIII Festiwal Rytmu "Drum Battle". Zobacz zdjęcia! (odsłon: +416)
- Eurowizja 2012. Znamy całą finałową stawkę [YouTube] (odsłon: +285)
- Konflikt pokoleń, czyli "Next-Ex" w Teatrze Telewizji (odsłon: +218)
- Holland widzi w Platformie "ignorantów" (odsłon: +193)
- ENEMEF: Kino Konesera. Zaproszenia na maraton filmowy przyznane (odsłon: +176)
![Łatwiej wyrzucać śmieci w krzaki i do lasu? [Zdjęcia]](http://d.wiadomosci24.pl/g2/de/f8/e1/231922_1335908999_b754_k16.jpeg)
Łatwiej wyrzucać śmieci w krzaki i do lasu? [Zdjęcia]
Sondaż TNS Polska: Platforma w górę, PiS i Ruch Palikota mocno w dół
- 24h
- 7 dni
- cały serwis
- kultura
Najnowsze kultura
- Port Szczecin (zdjęcia)
- Europa w "Euphorii"! Szwecja wygrywa Eurowizję 2012 [YouTube]
- Nasza przystań z książką –Wojnowice Wlkp.
- Kochajmy Rybkowskiego! - konferencja w Ostrowcu Świętokrzyskim
- Honorata Skarbek Honey zaśpiewała w Białymstoku! (zdjęcia)
- Kseniya Simonova - mistrzyni rysowania piaskiem wystąpi w Krośnie
Reklama
-
Serwisy branżowe
-
Serwisy partnerskie
-
Dzienniki regionalne
-
Serwisy sportowe
-
Serwisy tematyczne