"Gwiazdy na porannym niebie"... i w Teatrze Polskim

Dodał(a): Zbigniew Kowalewski
2010-09-28 09:44
Odsłon: 4065
Komentarzy: 1

Tagi:

Aktor, to wspaniały instrument... zwłaszcza, gdy grają kobiety. Rzadko się to zdarza, ale byłem świadkiem, więc potwierdzam, że w Teatrze Polskim zaistniało wreszcie coś bliskiego ideału piękna i harmonii. Cztery dziewczyny tworzą kwartet.

Aby grać na ludzkich emocjach, trzeba w życiu coś naprawdę przeżyć... To wielka, niebezpieczna pokusa. Niemniej jednak ta ryzykowna sztuka oscylowania na granicy szaleństwa udała się reżyserowi "Gwiazd na porannym niebie" Aleksandra Galina. Rzecz dotyczy sposobu przetrwania w świecie, który nie daje człowiekowi najmniejszej szansy na zwycięstwo.

Andrzej Pieczyński nie zdecydował się w relacji z tego ponurego świata na inscenizacyjne fajerwerki, chociaż autor w didaskaliach i dialogach sugeruje wiele efektownych rozwiązań. Skupił się za to na grze niesłychanie intymnej, niekiedy wręcz na bardzo wysokiej nucie... To ryzykowny zabieg, bo wtedy bardzo łatwo o fałsz. Pamiętam jego świetną, debiutancką kreację w jednej z trzech nowel filmu "Zdjęcia próbne". Wraz z Darią Trafankowską udało mu się odtworzyć klimat towarzyszący pierwszej miłości. Jest w tej postaci umiar i właściwa proporcja wszelkich stanów emocjonalnych. To doświadczony aktor i mądrze prowadzący zespół reżyser. Wszechstronnie utalentowane kobiety uczestniczące w tej grze stanowią wszakże harmonijny, doskonale zestrojony zespół. W ich zbiorowych śpiewach, tańcach i indywidualnych popisach nie przeszkadza im nawet towarzystwo aktorów płci odmiennej. Jest ich zaledwie dwóch. To nieustannie wahający się kandydat na narzeczonego Marii - milicjant i wcielający się w rolę pacjenta pobliskiego szpitala psychiatrycznego reżyser spektaklu.

Treść sztuki jest dostępna w programie i na internetowej witrynie teatru, więc o niej nie napiszę ani słowa. Nie zdradza się przecież czytelnikowi powieści kryminalnej zagadki w trakcie fascynującej lektury. Dla nas ważni są ci, którym widzowie zawdzięczają niezapomniane chwile spędzone w ciemnej norze wypełnionej metalowymi łóżkami. Scena kameralna Teatru Polskiego wygląda, niczym miejska noclegownia albo sypialnia koszmarnego hotelu robotniczego. Właśnie w tej ciasnej przestrzeni muszą przebywać ze sobą dziewczyny nie najcięższych obyczajów, wraz z dozorującą je herod - babą, matką zakochanego w Marii milicjanta. W towarzystwie tych wyrzutków socjalistycznego społeczeństwa przegląda się widownia, a do każdego z widzów zwracają się uwięzieni na scenie ludzie.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Zbigniew Kowalewski

Artykuły (121) Galerie (7) Średnia ocen (4.63)

Wiek: 59 | Miejscowość: Warszawa | Kraj: Polska

O mnie: żadne 59, tylko 36+VAT,a to będzie dopiero w sierpniu. A wszystko o mnie i moim dorobku artystycznym znajduje się pod adresem http://pl.wikipedia.org/wiki/Zbigniew_Kowalewski i na mojej stronie osobistej http://www3.sympatico.ca/hobot/Zbyszek.htm... więcej

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do