Happy-go-Lucky, czyli terapia uśmiechu!

Dodał(a): Marek Szymaniak
2008-12-24 08:39
Odsłon: 1763
Komentarzy: 1

Tagi:

Z końcem listopada w polskich kinach pojawił się film niezwykły, radosny seansie którego nie sposób się nie uśmiechać. Obraz „Happy-go-Lucky, czyli co nas uszczęśliwia” w reżyserii Mike'a Leigha jest swoistą szczepionką na smutek.

Plakat Filmowy/Materiały promocyjne/Dystrybutor / Fot. www.monolith.pl

Życie Poppy z pozoru jest szare, zwyczajne. Gdy jednak przyjrzymy mu się bliżej, od razu widzimy, że jest inaczej. Bohaterka nadaje całemu swemu otoczeniu kolory radości, optymizmu, spontaniczności i ciepła, którym emanuje wszędzie gdzie się pojawi.

Poppy ma 30 lat, jest nauczycielką w przedszkolu i mieszka od 10 lat ze współlokatorką i przyjaciółką. Jej życie nie wyróżnia się niczym nad zwyczajnym. Kobieta, wydawać się może nie ma zbyt wiele powodów do radości, jest sama, nie zarabia kroci a jednak umie cieszyć się każdą chwilą. Wnosi w każdą sekundę życia szczęście, naturalne absolutnie szczere.

kard z filmu/Materiały promocyjne/Dystrybutor / Fot. www.monolith.pl

Film Leigha nie ma jasnej zakutej w formę fabuły. Mamy wrażenie, że wiele scen jest zagrana spontanicznie, lekko niczym z letniego, sielankowego pikniku. Taka atmosfera utrzymuje się praktycznie przez cały, dwugodzinny, seans.

Wyjątki stanowią tylko dwie bardzo ważne sceny. Pierwsza gdy Poppy spotyka jąkającego się bezdomnego. Gdy ten coś mówi, nie przytakuje ze strachu czy grzeczności tylko stara się go zrozumieć i zauważyć w nim zwykłego człowieka. Leigh odkrywa w tej przepięknej scenie życiową prawdę, że aby kogoś zrozumieć wystarczy postawić się w jego sytuacji. Wtedy życie będzie łatwiejsze i niewiele nas zdziwi. Drugą sceną jest jedna z ostatnich, kiedy to okazuje się, że bohaterka przypadkiem wzbudziła uczucia u swojego instruktora nauki jazdy. Wzburzony mężczyzna wścieka się, a Poppy słucha i odchodzi w milczeniu. To moment, gdy mamy wrażenie, że bohaterka zwątpiła w siebie, swój naturalny sposób bycia i otoczenie, które stara się zmienić na lepsze. Na szczęście pod koniec spaceru, ozdobionego przepiękną muzyką, kobieta uśmiecha się i pojawia się nadzieja i myśl, że przecież wszystkich nie można uszczęśliwić.