Hospitality Club: podziel się swoją kanapą

Ideę Hospitality Club, która połączyła już 370.000 osób w 219 krajach na wszystkich kontynentach, można streścić w jednym zdaniu: przyjmij pod swój dach wędrowca. Pomysł prosty, cel nietuzinkowy. Cytując za stroną klubu: "ułatwienie podróżnikom kontaktów z lokalną ludnością w innych krajach i innych kulturach przyczyni się do budowania lepszego świata."

Zaczęło się osiem lat temu, kiedy Niemiec Veit Kühne wraz z grupką zapaleńców postanowił otworzyć dla świata założoną przez siebie sieć, która umożliwiała spotykanie się uczestnikom wymian studenckich. Początkowo szło marnie, dopiero na początku 2004 roku coś drgnęło i w ciągu następnych dwóch lat liczba klubowiczów wzrosła dziesięciokrotnie, z 10.000 do 100.000. Od tej pory nowi członkowie przybywają w szybszym tempie, a Hospitality Club jest największą tego typu siecią na świecie.

Za stroną nie stoi żadna oficjalnie zarejestrowana organizacja, a prowadzeniem klubu zajmują się wyłącznie wolontariusze. Uczestnictwo jest całkowicie darmowe, przy czym koszty utrzymywania serwera pokrywane są z umieszczonych na stronie reklam.

Więc jak to działa?

Od strony technicznej zasada działania klubu jest prosta. Zarejestrowani członkowie otrzymują dostęp do bazy danych zawierającej profile innych klubowiczów, podzielone według kraju, regionu i miejscowości. Użytkownicy mogą wysyłać między sobą wiadomości i wystawiać komentarze. Co ciekawe, uczestnictwo nie jest uzależnione od oferowania gościny innym. Jeśli nie pozwala nam na to sytuacja mieszkaniowa lub jakakolwiek inna, to w swoim profilu zaznaczamy, że nie przyjmujemy gości. W zamian możemy zaproponować wspólny obiad, czy oprowadzenie po swoim mieście.

Nasza rejestracja została już zatwierdzona. Wolontariusze, sobie tylko znanymi sposobami, sprawdzili autentyczność naszych danych osobowych. Wypełniamy profil, wrzucamy - najlepiej wzbudzające zaufanie - zdjęcie. Warto włożyć trochę wysiłku w napisanie czegoś o sobie - pusty bądź zdawkowy profil, szczególnie przy braku komentarzy innych użytkowników, nie zachęci nikogo do przyjęcia nas u siebie.

Dajmy na to, że za dwa tygodnie wybieramy się do Amsterdamu. Zaglądamy do katalogu: Netherlands -> Noord -> Amsterdam, pojawia się lista 1023 użytkowników. Czytamy profile, przeglądamy komentarze i wybieramy kilka osób, które przyjmują gości, wydają się interesujące i są "sprawdzone" przez innych klubowiczów. Piszemy do nich wiadomości: "Cześć, jestem taki-i-taki z Polski, będę w Amsterdamie od-do. Znajdzie się dla mnie kąt u Ciebie?" Tu trzeba zaznaczyć, że świeżo zarejestrowanym użytkownikom szukanie gospodarzy w popularnych europejskich stolicach może zająć sporo czasu, szczególnie w okresie letnich wakacji. Ich mieszkańcy często otrzymują tyle próśb o gościnę, że na większość nie są nawet w stanie odpisać.

Udało się! Zaprasza nas do siebie 30-letni Holender. W kolejnych wymienionych wiadomościach doprecyzowujemy, kiedy będziemy na miejscu, dostajemy dokładny adres i dowiadujemy się, że nie potrzebujemy śpiwora. Z niecierpliwością czekamy na dzień wyjazdu.

Czego można oczekiwać?

Krótko mówiąc - wszystkiego. Gospodarzami są zarówno nastolatki, jak i emeryci. Możemy mieszkać w luksusowym apartamencie w samym centrum miasta albo w prostym domku na totalnym odludziu. Możemy mieć do dyspozycji własną sypialnię i łazienkę albo jedynie kąt na podłodze. Nasz gospodarz może wręczyć nam klucze i zniknąć zaganiany obowiązkami, a możemy też - co często ma miejsce w krajach muzułmańskich - oddać nas pod nieustanną opiekę członków rozszerzonej rodziny, którzy będą nas karmić, pokazywać okolicę i prać nasze brudne skarpetki. Oczywiście pewne wyobrażenie o tym, czego możemy się spodziewać da nam profil odwiedzanego użytkownika.

Jak się zachować? Co powiedzieć na dzień dobry? Czy przywieźć ze sobą jakiś upominek, bukiet kwiatów, może - starym polskim zwyczajem - jakąś flaszkę? Generalnie rzecz biorąc prezenty, poza naprawdę drobnymi, to marny pomysł. Podstawą Hospitality Club jest darmowa gościna, a część gospodarzy może odebrać podarunek jako formę płatności. Są lepsze formy okazania wdzięczności: można na przykład zaproponować wspólny obiad i ugotować coś polskiego. Jeśli już dajemy prezent, weźmy pod uwagę uwarunkowania kulturowe. Wręczenie Marokańczykowi butelki wódki będzie faux-pas, mówiąc delikatnie.

Stoimy więc pod drzwiami starej amsterdamskiej kamienicy tuż nad malowniczym kanałem. Trzęsącym się palcem wciskamy dzwonek. Pierwsza HC-wizyta to zawsze niezapomniane przeżycie, coś kompletnie nowego. Oto za moment wkroczymy w prywatną przestrzeń kompletnie obcej osoby. Słychać skrzypienie schodów, drzwi otwierają się. Pojawia się młody mężczyzna o sympatycznym uśmiechu i zaprasza do środka. Małe schludne mieszkanie, będziemy spać na kanapie w salonie. Lekko skrępowani siadamy, a nasz gospodarz opowiada, co ciekawego jest do zobaczenia w mieście. Potem zabiera nas do wypożyczalni rowerów, w której ma zniżkę i umawiamy się na wspólny wieczór w kafejce nieopodal jego mieszkania.

Tak typowo wyglądają pierwsze doświadczenia z Hospitality Club. Początkowo ciężko przezwyciężyć nieśmiałość i chęć "nie robienia gospodarzowi kłopotu". Potem jednak okazuje się, że nie zostaliśmy zaproszeni po to, by udawać, że nas nie ma. Przeciwnie: nasz gospodarz chce nas poznać, posłuchać opowieści o naszym kraju, pogadać o kulturze, podróżach, polityce, filozofii, rybach... Pod koniec pierwszej wizyty wiemy już, że zyskaliśmy zdecydowanie więcej niż te kilkadziesiąt euro zaoszczędzonych na zakwaterowaniu. Zobaczyliśmy odwiedzone miejsce oczami tubylca, dowiedzieliśmy się wielu ciekawych rzeczy i odwiedziliśmy miejsca, o których nie piszą w przewodnikach.

Przyjmowanie gości u siebie

Po powrocie do domu z zapałem przystępujemy do uzupełniania profilu informacjami o naszej miejscowości i zaznaczamy pole Zakwaterowanie: Tak. Kanapa spokojnie zmieści dwie osoby, Maksymalna długość pobytu - ostrożnie - 3 dni. Zatwierdzamy. Nasz pierwszy gospodarz właśnie wystawił nam miły komentarz, więc nasz profil nie jest już całkiem "goły". Teraz co jakiś czas, głównie w zależności od tego gdzie mieszkamy, będziemy dostawać wiadomości z prośbą o gościnę.

W ten sposób nie ruszając się z domu możemy, kiedy tylko mamy ochotę, spotykać ludzi z innych krajów, często bardzo egzotycznych. Co więcej, zdecydowana większość członków Hospitality Club to osoby wyjątkowo otwarte, życzliwe, interesujące lub wręcz mocno nietypowe. Większość użytkowników po wizycie utrzymuje ze sobą kontakt, a nierzadko powstają wieloletnie przyjaźnie.

Jeśli mało nam gości we własnym mieszkaniu, możemy za jednym zamachem poznać do kilku tysięcy klubowiczów biorąc udział w organizowanych regularnie w różnych miejscach na świecie - również w Polsce - spotkaniach i obozach HC. Każdy może też zostać wolontariuszem, pracy jest dużo - od opieki nad stroną internetową do pomocy w organizacji spotkań.

Na koniec ostrzeżenie: od Hospitality Club można się uzależnić! Są klubowicze, których drzwi są zawsze otwarte dla wędrowców, zaś oni sami zapomnieli już, jak to jest spać w hotelu. Ciekawym doświadczeniem jest połączenie spania u HC-gospodarzy z przemieszczaniem się autostopem - podróżowanie oparte wyłącznie na bezinteresowności obcych ludzi jest niezwykłe... i budujące.