Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

121535 miejsce

Indyjski poranek na Festiwalu Conradowskim w Krakowie

Drugi dzień Festiwalu im. J. Conrada przyniósł niepowtarzalną okazję do spotkania z niezwykłymi postaciami indyjskiej sceny literackiej, zaangażowanymi w organizację prężnie rozwijającego się festiwalu literackiego w Dźaipurze (Indie).

Spotkanie Jaipur Morning (Dźaipurski poranek), które odbyło się 3 listopada 2010 w ramach Międzynarodowego Festiwalu Literatury im. J. Conrada w Instytucie Filologii Orientalnej UJ, było niezwykle interesującym wydarzeniem. Mieliśmy bowiem okazję poznać trzy znakomite postaci indyjskiego świata literackiego, współtwórców współczesnej kultury.

Aśok Wadźpeji (Ashok Vajpeyi), poeta piszący w języku hindi, eseista, krytyk, oprócz licznych książek i zbiorów wierszy ma na swoim koncie organizację licznych festiwali literackich, imprez kulturalnych. Realizuje poprzez nie ideę wielogłosu artystycznego - przenikania się wzajemnie sztuk, szeroko pojętą intertekstualność. Zafascynowany polską współczesną poezją, jest współautorem (z R. Czekalską) przekładów wierszy czwórki poetów: Z. Herberta, T. Różewicza, Cz. Miłosza oraz W. Szymborskiej, które ukazały się w Indiach w postaci dwujęzycznych antologii poezji. Po polsku dostępny jest m.in. tom jego poezji Gramatyka wyobraźni .

Urwaśi Butalia (Urvashi Butalia) to z kolei feministka, aktywistka, historyczka, pisarka. Jest współzałożycielką wydawnictwa Kali for Women, dziś funkcjonującego jako Zubaan, publikującego m.in. książki akademickie z zakresu studiów genderowych, historii ruchów kobiecych, feminizmu. W roku 1998 opublikowała ważną książkę The Other Side of Silence, prezentującą doświadczenie podziału Indii w 1947 roku z perspektywy kobiet, wprowadzając tym samym indywidualne wspomnienie w dyskurs historyczny.

Namita Gokhale, powieściopisarka tworząca w języku angielskim, współzałożycielka wydawnictwa Yatra Books, publikującego w językach hindi, marathi, urdu oraz angielskim. Jedna z założycielek i dyrektorka Dźaipurskiego Festiwalu Literackiego (Jaipur Literature Festiwal) w Indiach. Właśnie ów festiwal, w którego organizację zaangażowani są także pozostała dwójka gości spotkania, stał się tematem przewodnim spotkania.

Dźaipurski Festiwal Literacki odbywa się cyklicznie od 2006 roku, zawsze w styczniu. Choć młody, osiągnął już miano największego festiwalu literackiego w Azji, a początkowa niewielka liczba zaproszonych autorów rozrosła się dziś do ponad 200 nazwisk, zarówno z samych Indii, jak i z całego świata. Na najbliższym festiwalu w roku 2011 pojawią się m.in. Orkan Pamuk, Fatima Bhutto, Irvine Welsh, Javed Akhtar, John Coetzee, Kiran Desai, Adam Zagajewski czy M.J. Akbar. Organizatorzy opisują swój festiwal jako wydarzenie, albowiem spotkaniom stricte literackim towarzyszą przedstawienia teatralne, muzyczne, filmowe. Wpisuje się on tym samym w indyjską tradycję dyskusji o literaturze, spotkań poetów połączonych z recytacją czy śpiewem (np. Kawi Sammelan w tradycji j. hindi czy Muśeira w tradycji j. urdu). Kultura indyjska to kultura celebracji i festiwal w Dźaipurze ze swoją otwartą formułą wpisuje się doskonale zarówno w tę tendencję, jak i w ogólnoświatowy współczesny dyskurs literacki (którego przykładem jest także Festiwal im. J. Conrada).

Żywe, spontaniczne dyskusje o literaturze, ale także innych sztukach, są nieodłączną częścią dźaipurskich spotkań. Namita Gokhale podkreślała także, iż jedną z ważniejszych cech tego festiwalu jest jego wielojęzyczność. Każdy język indyjski ma na nim równe miejsce, także angielski. (Warto w tym miejscu przypomnieć, iż w Indiach funkcjonują dwa języki oficjalne
hindi oraz angielski, obok nich 15 języków konstytucyjnych, zaś w całym kraju mówi się ponad tysiącem różnych dialektów.) Od lat jednak Indie w świecie reprezentuje literatura pisana prawie wyłącznie w j. angielskim, często autorstwa pisarzy emigrantów, prezentująca dość specyficzny obraz Indii.

Zwykle, gdy myślimy o indyjskiej literaturze, na myśl przychodzą nam książki takich pisarzy jak Salman Rushdhi, Vikram Seth, Amitav Ghosh, czy Arundhati Roy. Język angielski udostępnia tę literaturę szerszemu odbiorcy, pozwala zostać dostrzeżonym na Zachodzie, przysparza popularności. Zagłusza tym samym literaturę (literatury?) w licznych językach lokalnych, mniej dostępnych przeciętnemu czytelnikowi i pozostawia go ze złudnym i nieprawdziwym wrażeniem, że poza literaturą po angielsku Indie nie mają nic ciekawego do zaproponowania. Festiwal Dźaipurski walczy z tym stereotypem, dając równe szanse każdemu językowi, każdemu ciekawemu zjawisku artystycznemu.


Warto przyglądać się temu wydarzeniu, które corocznie staje się platformą żywej wymiany myśli intelektualnej i wciąż na nowo zadaje pytanie, czym jest literatura i sztuka w dzisiejszym świecie.

http://jaipurliteraturefestiwal.org

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (0):

Dziękujemy za Twoją aktywność w serwisie wiadomosci24. Do zobaczenia niebawem w innym miejscu.

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl
#PRZEPROWADZKA: Dowiedz się więcej

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.