Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

29369 miejsce

Intrygujące monotypie Franciszka Pikuły

Monotypie Franciszka Pikuły to poetyckie wizje przepełnione harmonią i spokojem lub przeciwnie, niepokojem. Były dla artysty polem twórczego eksperymentu z kolorem, kompozycją i fakturą.

W monotypiach Franciszka Pikuła widoczne są inspiracje światem przyrody / Fot. O. SarzyńskaCzytelnicy serwisu wiadomosci24.pl mieli już okazję poznać biografię Franciszka Pikuły dzięki artykułowi sprzed kilku miesięcy autorstwa Grzegorza Frąca. Z pewnością jednak odczuli pewien niedosyt informacji na temat złożonej twórczości tego artysty. Jedną z kilku dyscyplin sztuki, które Pikuła uprawiał, była monotypia, czyli metoda graficzna polegająca na odbijaniu obrazka z wcześniej pomalowanej farbą szklanej lub metalowej płytki. Powstały w ten sposób obraz można uzupełniać wedle uznania.

Franciszek Pikuła właśnie monotypię upodobał sobie najbardziej i pewnie dlatego w twórczym dorobku artysty obrazy te stanowią grupę najliczniejszą. Przeglądając jego prace, ma się wrażenie, że wiele z nich powstało spontanicznie, w twórczym ferworze. Niektóre odbitki artysta wykonał na skrawku gazety, którą akurat miał pod ręką, byle tylko zdążyć twórczo zrealizować swój zamysł. Spod warstw farby prześwitują jeszcze litery. Inne powstały na rewersach zadrukowanych kartek, które przebijają na właściwą stronę pracy.

Monotypie Franciszka Pikuły są zróżnicowane pod względem stopnia wykończenia, gamy Tematem większości monotypii jest chwilowy, intymny stan przyrody / Fot. O. Sarzyńskaużytych barw, tematyki przedstawień oraz techniki, jaką stosował, dodając pracom przeróżnych efektów, co decydowało o ich ostatecznym kształcie. Jeśli chodzi o tematykę, są to przedstawienia zagadkowe, bowiem paradoksalnie, noszą w sobie znamiona zarówno abstrakcji, jak i przedstawienia. Wśród około dwustu prac wykonanych tą techniką przeważają krajobrazy o zróżnicowanej gamie barwnej, od pogodnych, rozświetlonych widoków po przedstawienia ponure, mroczne i monochromatyczne.

Dlaczego artysta wybrał właśnie ten środek wyrazu? Odpowiedzi na to pytanie udzielają same prace, w których widoczna jest wyraźna fascynacja fakturą farby, jaką uzyskuje się po odbiciu na papierze, a przy tym możliwość uzyskania natychmiastowego efektu, co nie byłoby możliwe w przypadku pracy na płótnie. O szybkim tempie pracy w tej technice świadczy zresztą ilość prac, z czego wszystkie powstały pod koniec lat 80. i na początku 90. W monotypiach daje się zauważyć zabawę aranżacją tonów barwnych, ich zestawianiem. Daje to w efekcie grę napięć między partiami prac, z czego część jest rozwibrowana kolorem, fakturą i kompozycją, a część przygaszona.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (0):

Dziękujemy za Twoją aktywność w serwisie wiadomosci24. Do zobaczenia niebawem w innym miejscu.

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl
#PRZEPROWADZKA: Dowiedz się więcej

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.