Jak Norwegia zanieczyszcza Arktykę

Dodał(a): Tomasz Skwarzec
2007-12-22 17:19
Odsłon: 5615
Komentarzy: 9

Tagi:

Pada mit o przyjaznym dla środowiska wydobyciu gazu i ropy na terenie Arktyki. Norweski zakład do skraplania gazu, ze złoża Snoehvit na Morzu Barentsa, w ciągu 2 miesięcy wyemitował ponad milion ton dwutlenku węgla , pięć razy więcej niż oczekiwał norweski rząd.

Produkcja skroplonego gazu LNG w Fabryce Melkoeya w Hammerfest, ruszyła pod koniec września. Budując fabrykę wykorzystano najdroższe technologie, tak aby nie zanieczyszczać środowiska naturalnego. Nie wszystko poszło jednak tak jak zaplanował wykonawca projektu - koncern StatoilHydro. Początkowo koncern prosił rząd o zezwolenie na emisję 15 000 ton dwutlenku węgla w początkowej fazie rozruchu fabryki. Kiedy było już wiadomo, że jest to za mało, StatoilHydro poprosił ponownie o zgodę, tym razem na emisje 200 000 ton dwutlenku.

Dane o emisji ponad miliona ton dwutlenku węgla okazały się sensacją dla wszystkich w Norwegii i mogą być początkiem bardzo dużych problemów dla państwowego StatoilHydro. Kłopotów tym większych, ponieważ w połowie listopada niedociągnięcia techniczne doprowadziły do zamknięcia fabryki w Hammerfest. Według zapewnień Sverre Kojedala, dyrektora ds. informacji StatoilHydro, produkcja skroplonego gazu ma znowu ruszyć w lutym. Zdaniem jednak gospodarczego dziennika „Dagens Naeringsliv” przestój może potrwać znacznie dłużej, nawet do roku. Wstrzymanie produkcji LNG powoduje ogromne straty dla StatoilHydro, sytuację koncernu pogarsza dodatkowo ryzyko nałożenia najwyższych kar za zanieczyszczenie środowiska w historii Norwegii, czego już domaga się część norweskich polityków i Bellona, największa organizacja ekologiczna w kraju.

Wiadomości o tak ogromnej emisji dwutlenku węgla pojawił się tuż po konferencji w Bali, gdzie norweska delegacja z premierem Stoltenbergiem na czele, starała się przekonać państwa rozwijające się o potrzebie zrównoważonego rozwoju. Podważa to w oczywisty sposób wiarygodność Norwegii jako orędownika ograniczenia emisji szkodliwych gazów do atmosfery. Warto zauważyć, że Norwegia podpisując Protokół z Kioto w 1992 roku, zobowiązała się, iż jej emisja dwutlenku węgla na lata 2008-2012 nie będzie wyższa niż 1% od emisji CO2 z 1990 roku. W 2006 roku, zanim jeszcze ruszyło wydobycie gazu ze złoża Snoehvit, Norwegia wyemitowała o 8% więcej CO2 niż w 1990.

Stephenie Tunmore z Greenpeace uważa, że Norwegia wysyła bardzo negatywny sygnał przekraczając ustalony limit dwutlenku węgla. Stąd też krytyka Norwegii na niedawno zakończonej konferencji w Bali ze strony organizacji ekologicznych. - Norwegia musi skończyć gadać, a poważnie zabrać się za robotę - powiedziała Tunmore w wywiadzie dla „Aftenposten”, najwiekszego norweskiego dziennika.

Jest to szczególnie kompromitujące dla Norwegii, kraju dla którego ochrona środowiska naturalnego od lat jest jednym z priorytetów zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zagranicznej. To właśnie była premier Norwegii, Gro Harlem Brundtland przyczyniła się do zwołania Szczytu Ziemi w Rio w 1992 roku, co było początkiem procesu prowadzącego do Protokołu z Kioto na temat ograniczenia emisji dwutlenku węgla do atmosfery. Brundtland była również głównym promotorem hasła „sustainable development” (zrównoważony rozwój) rozpowszechnionego pod koniec lat 80, a oznaczającego rozwój gospodarczy państw z dbałością o środowisko naturalne. Norwegia miała być modelowym przykładem takiego państwa.

Tak duża emisja CO2, przez StatoilHydro, jest także poważnym argumentem przeciwko rozwojowi sektora petrochemicznego na terenie Arktyki, czemu już sprzeciwia się znaczna część społeczeństwa norweskiego.

Zobacz także: