Dziennikarze telewizyjni, ci od faktów, wiadomości, wydarzeń nie są zbyt dobrymi aktorami. Naprawdę starają się mieć zbolały wyraz twarzy, bo w końcu tylu ludzi w tym lewym górnym rogu Polski zginęło, a tu nadal nie można ukryć szczęścia, że w końcu mówi się o czymś innym niż o konfliktach pana Tuska z panem Kaczyńskim, że nie trzeba nawiązywać do kontrowersyjnych wypowiedzi pana Palikota, że mamy coś bliżej niż jakąś tam Abruzję daleko we Włoszech. Nie trzeba też odmieniać skrótów i skrótowców - IPN, CBA, PZU, LKW. Jest radość! W końcu coś prawdziwie ludzkiego - jakaś rozpacz, jakiś ból, jakieś zastępy terapeutów udające się na miejsce tragedii. I to jeszcze w poniedziałek wielkanocny. Ostatni raz coś tak wspaniałego spotkało media czternaście lat temu, kiedy wybuchł gaz w wieżowcu w Gdańsku.

Nie trzeba prowadzić audycji przy zabrudzonym stole w garniturze. Można się ubrać w kurtkę i koszulkę polo, a za plecami może być pogorzelisko. Doskonały efekt. A konkurencja stanie zapewne w garniturku na tle wielkiego ekranu ze ścianą. Żeby jeszcze ktoś z mieszkańców tego Kamienia zgodził się sprzedać nagrany komórką film z samego pożaru. Żeby byli ludzie wyskakujący z okien swych mieszkań i najlepiej, żeby ubrania na nich płonęły. Byłoby doskonale.

Można fantastycznie drążyć temat. Dlaczego wóz strażacki przybył po trzech minutach, mimo że do remizy było ledwie 200 metrów? Dlaczego strażak najpierw zabrał rower z przejścia, a potem dopiero poszedł po ludzi? Dlaczego nie słuchał świadków tragedii, którzy mówili, gdzie są ludzie, tylko zwyczajnie robił swoje? Co robił nadzór budowlany? Dlaczego brakowało gaśnic? Gdzie były klucze do wyjścia ewakuacyjnego? Dlaczego najpierw płonął korytarz, a potem dopiero pokoje? Czy burmistrz wiedział o stanie budynku? Ileż wspaniałych pytań możemy zadać, ludzie będą nas oglądać, bo ludzie lubią na to patrzeć, bo to wszystko takie autentyczne, człowiek lubi patrzeć na nieszczęścia innych i cieszyć się, że jego to nie spotkało. Żeby jeszcze można było ukryć, że z niecierpliwością czekamy, aż jakiś sztab kryzysowy poda, że ofiar jest więcej...

Ramówkę przystosuje się do żałoby narodowej. Znajdą się poważniejsze filmy, spokojniejsza muzyka, poczerni się logo stacji. Człowiek ma naturalną potrzebę smutku, tak od czasu do czasu. Nie można go stale faszerować sitcomami, idiotele (na szczęście nie trzeba rezygnować z tak lubianych przez tłum telenowel). Szkoda tylko, że to aż trzy dni. Ostatnio tyle tych żałób było - ludzie mają prawo być nimi znudzeni.

Tomasz Majewski
Felieton pierwotnie opublikowany na blogu http://jeestraadosc.bloog.pl