Katolicki konkubinat - rewolucja czy niekonsekwencja?

Słowo "konkubinat" ma w języku polskim zabarwienie pejoratywne, choć zjawisko, które opisuje, jest coraz bardziej powszechne. Pod wspólnym dachem mieszkają również coraz częściej narzeczeni, przygotowujący się do ślubu kościelnego. Młodzi ludzie, poza chęcią przebywania ze sobą przez jak największą część doby, a także dzielenia trudów i radości codziennego życia jeszcze przed stanięciem na ślubnym kobiercu, mają na względzie kwestie praktyczne. Nie wszystkich stać na własny kąt, a dzielenie mieszkania z drugą połówką to być może lepszy pomysł niż wprowadzanie się do obcej osoby.

To, że wspólne mieszkanie zmienia charakter związku, jest raczej bezdyskusyjne. Młodzi ludzie widzą się w najróżniejszych, typowych w codziennym życiu sytuacjach: z rozczochranymi włosami, bez makijażu czy w przepoconym po ciężkim dniu ubraniu. To inna rzeczywistość niż ta, do której przyzwyczaiły nas randki. Czym innym jest świadomość, że nasz narzeczony/narzeczona nie zawsze wygląda idealnie, czym innym - akceptowanie tego na co dzień bez rozczarowania faktem, że ta druga osoba nie zawsze jest tak olśniewająca, jak na randkach.

Przypomina mi się pewien kolega, który z przerażeniem myślał o tym, że kiedyś może się przekonać, iż jego dziewczyna ma nie zawsze idealnie ogolone nogi. Problem wydawałoby się komiczny, ale prawdopodobnie prędzej czy później znalazł urzeczywistnienie w biografii rzeczonego kolegi. Czy warto nauczyć się tej lekcji jeszcze przed ślubem?

- Wspólne zamieszkanie to takie zderzenie z rzeczywistością, ponieważ w jednej minucie kończą się wszystkie randki, słodkie patrzenie w oczka i nadchodzi to, co wszystkich nas czeka... samo życie: sprzątanie, zakupy, podział obowiązków itp. - tłumaczy Gosia, mężatka z półrocznym stażem. Ona również mieszkała ze swoim narzeczonym. - Oczywiście są i słodkie chwile, ale nie tylko one od tej chwili wypełniają nasze życie. Mieszkając razem nie ukryjemy już nic przed naszą połówką. Pokazujemy całego siebie, a przecież o to chodzi w związku. W naszym przypadku potrzeba było wielu rozmów, aby sprawiedliwie podzielić wszystkie obowiązki oraz ustalić zasady. Niejeden dzień był wtedy tzw. cichym dniem. Ale przyznam, że patrząc na to teraz, wolałam przejść te wszystkie rozmowy i małe awanturki przed ślubem, niż doświadczać tego będąc młodym małżeństwem.

Gosia nie żałuje decyzji o wspólnym zamieszkaniu, ma jednak żal do Kościoła

- Przed samym ślubem, podczas spisywania protokołów, ksiądz zapytał nas o adres zameldowania. Podaliśmy ten sam. Ksiądz popatrzył na nas i powiedział, że podczas spowiedzi przedślubnej proponuje nie przyznawać się do tego. Z czystym sumieniem doradzał nam więc kłamstwo podczas spowiedzi. Zatkało nas. Nie wiedzieliśmy, co odpowiedzieć. Do spowiedzi podeszliśmy jednak szczerze i powiedzieliśmy o wszystkim.... rozgrzeszenia oczywiście nie dostaliśmy. Za to usłyszeliśmy okropne rzeczy: że w ogóle nikt nie powinien nam udzielić ślubu, że żyjemy w ciężkim grzechu... Najlepsze, że nie posłuchaliśmy rady księdza, który doradzał kłamstwo. Byliśmy szczerzy i za to się nam dostało.

Nie wszyscy młodzi ludzie postanawiają zamieszkać wspólnie jeszcze przed ślubem. Kasia Kubicka, która na swój wielki dzień będzie czekać jeszcze kilka miesięcy, jest zdecydowaną przeciwniczką takiego modelu życia.

- Nie ma życia na próbę! Ślub to początek czegoś nowego, początek wspólnego życia. Jeśli mieszkałabym z moim narzeczonym przed ślubem, to nie jestem pewna, czy ślub wywoływałby u mnie takie same emocje, jakie wywołuje teraz. Niektórzy twierdzą, że to dobra próba dla związku. Ja wiem, czego mogę się spodziewać po moim mężczyźnie. Znam go doskonale, nie jest mi do tego potrzebne wspólne mieszkanie. Nasi rodzice, dziadkowie, nie mieszkali razem przed ślubem, a było wtedy mniej rozwodów.

By poznać opinię "drugiej strony konfliktu", poprosiłam o wypowiedź duchownego. Ojciec Maciej Sokołowski z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów przyznaje, że powszechne zjawisko wspólnego mieszkania przed ślubem stanowi problem w życiu Kościoła. Specjalnie dla Wiadomości24.pl próbuje przybliżyć swoje stanowisko w tej sprawie: – Sytuacja ekonomiczna wielu studentów, pragnienie dopasowania się, przeżycia swego rodzaju symulacji małżeństwa, skłania ich do decyzji, by zamieszkać razem. Są w sobie zakochani, planują wspólne życie i takie zamieszkanie razem według nich jest bardzo dobrą okazją, by się lepiej poznać, dopasować się, zobaczyć swoje zalety i wady, by nie ujawniły się po ślubie, bo wtedy nie ma już odwrotu. Chyba że rozwód, ale wtedy jest skandal w rodzinie.

Mimo pewnego zrozumienia dla sytuacji młodych ludzi, ojciec Maciej odrzuca możliwość wspólnego mieszkania narzeczonych: - Mieszkanie przed ślubem pozbawia nas bariery wstydu. Jest rozładowywaniem wstydu przed człowiekiem, który mi jeszcze nie zagwarantował, życiem, ślubem - a tylko deklaracjami, że będzie ze mną.

A co ze sferą fizyczną, której temat zawsze wypływa przy takich okazjach?

- Wspólne mieszkanie przed ślubem zasadniczo łączy się z wspólnym spaniem, kochaniem się, współżyciem - przyznaje duchowny. - Przed ślubem wchodzi się w doświadczenie, że tak naprawdę nie ma znaczenia, czy ten ślub mamy czy nie. Jest nam dobrze, zatem i ślub nie jest potrzebny. Dodatkowy problem wiąże się z parami, które postanowiły mimo wszystko nie współżyć ze sobą. Ale i takie rozwiązanie ma swoje bolesne skutki w postaci nerwicy i późniejszej awersji do seksu, aż po oziębłość. Nawet, gdy para nie współżyje, to jednak stanowi znak dla znajomych, przyjaciół, którzy są o wiele słabsi i znajdą w ich przykładzie usprawiedliwienie. Pomyślą: no zobacz, są katolikami, chodzą na konferencje przedmałżeńskie, na przygotowanie do bierzmowania, no chyba można tak mieszkać, no nie? W ten sposób poszli za ich przykładem, pakując się w styl życia, który teraz jest wygodny i fajny, ale przyniesie lub może przynieść opłakane skutki.

***

W Polsce kwestia par, które mieszkają razem bez ślubu jeszcze długo budzić będzie kontrowersje. Zwłaszcza w wydaniu osób deklarujących wiarę katolicką i przystępujących do sakramentów. Wczuwając się w argumenty obu stron, trudno nie przyznać po trosze racji każdej z nich. Podobno najlepszy jest zawsze złoty środek. Tylko czy można to zastosować również w przypadku religii?