Wiadomości24 > Kultura > Kazimierz Kaczor: Nienawidzę stagnacji

Pozycja materiału w rankingach:

#22783 wg odsłon (miesięczny)

22783 miejsce

Dział: Kultura

Ocena: 96pkt

Oceń:

Kazimierz Kaczor: Nienawidzę stagnacji

Źródło: Gość dnia
2009-06-19 18:35
Odsłon: 18858
Komentarzy: 46

Tagi:

Wydaje mi się, że dopóki teatr, film w Polsce nie przejdzie etapu przesytu rozliczeniowego, dotąd nie będzie jakakolwiek twórczość patrzeć do przodu. Dopóki ten fakt nie zaistnieje – nie będzie odlotu w innym kierunku! (...) Ale żeby do tych etapów doszło - musimy najpierw, w naszej ojczyźnie, mieć za co żyć - mówi Kazimierz Kaczor w rozmowie z Markiem Różyckim jr.

Przy okazji spytam - co składa się na sukces aktora w Polsce?
- Jeśli mówimy o prawdziwym sukcesie, a nie o błysku, meteorze czy sezonowej komecie – odpowiedź jest bardzo prosta: wielokrotność grania dobrze dobrych ról. Jeśli po kilku latach aktor nie schodzi poniżej pewnego poziomu - jest zauważony, staje się ceniony i na niego się chodzi, to jest moim zdaniem sukces w tym zawodzie. Nie decydują o tym recenzje czy nagrody festiwalowe. Można przytoczyć tu niebywały sukces Jadzi Jankowskiej, która zdobyła - jako jedyna z polskich aktorek - Złotą Palmę w Cannes i nic to nie zmieniło w jej karierze, a w kraju jest aktorką niewykorzystaną. Oczywiście chcę wierzyć, że propozycje ról napływają w wyniku talentu, zdolności aktora. Bywa również i tak, że w jego warunkach zewnętrznych jest coś takiego, co wydaje się, że odpowiada współczesnemu zapotrzebowaniu widowni. Myślę, że gdyby na przykład Zbyszek Cybulski pojawił się teraz - tak jak wyglądał i tak jak grał - mógłby nie znaleźć odpowiedniego oddźwięku. 35 - 40 lat temu był czas na Jurka Stuhra czy Krysię Jandę. Nie oceniam tu ich aktorstwa, które szalenie cenię - myślę tylko, że funkcjonuje coś takiego, jak znalezienie się we właściwym czasie. Ale sukces - tak jak już powiedziałem – to wielokrotność grania dobrze dobrych ról.
Rola Kurasia w „Polskich drogach” była „słupem milowym” w Pana karierze. Czy jednak w Pana przypadku popularność po serialach „Polskie drogi” i „Jan Serce” - nie była bodźcem do szukania innych możliwości, chociażby z obawy przed przypisaniem do jednego typu ról? Jak udało się Panu uniknąć szuflady?
- Oczywiście, próbowałem tym sterować, ponieważ zdawałem sobie sprawę, że w momencie kiedy serial zdobył tak wielką popularność - istnieje niebezpieczeństwo przylepienia mi etykietki
Kurasia. Wśród znajomych czy przyjaciół uprawiających ten zawód - patrzyłem na Franka Pieczkę, którego przezywano Gustlikiem z „Czterech pancernych”. A przecież nie zapominajmy, że Franio Pieczka zagrał w jednym z najwspanialszych filmów, w „Żywocie Mateusza”, gdzie stworzył fantastyczną kreację. Tych kreacji było później bardzo, bardzo wiele. Tak więc zdawałem sobie sprawę z takiego niebezpieczeństwa i dokonywałem wyboru ról. Gdy skończyły się „Polskie drogi” - ja w cztery dni później zagrałem SS-mana w „Rozmowach z katem” Moczulskiego. Oczywiście ten SS-man nabierał w końcu ludzkiego oblicza - tym niemniej pozwoliło mi to uwierzyć, że potrafię grywać inne role. To był świadomy wybór Hubnera i Wajdy. Ani razu nie usłyszałem na widowni: „O, Kuraś się przebrał…” Grałem też przecież w serialu TV „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy”, gdzie wcieliłem się w postać komisarza policji pruskiej, polakożercę. Prawdą jest, że mu się potem losy jakoś „uczłowieczyły” - tym niemniej była to diametralnie różna postać. Tak na marginesie - za Frankego dostałem największą liczbę nagród państwowych… Z kolei „Jan Serce” wydawał mi się znowu inny od Kurasia, a więc pracujący na moją korzyść… Potem przyszły „Alternatywy 4”, „Zmiennicy”, „Obywatel Piszczyk”, „Planeta krawiec” - a więc znowu zupełnie inne postaci. Doprowadziło to moim zdaniem do tego, że ludzie mówią o mnie - aktor, który grał Kurasia, Janka Serce, ale – mam nadzieję - uniknąłem tej jednej etykietki.
Jednak stworzył Pan swojego bohatera, jakby wbrew wilczym prawom współczesności, który opowiada się za wartościami i etyką prawdziwego człowieczeństwa. Postać symbol – typ bohatera z wadami, słabościami, jednak wrażliwy, dobry, ludzki, pełen empatii…
- Ależ te role tak zostały pomyślane, napisane i wyreżyserowane. Oczywiście, było to też zgodne z moim myśleniem o takiej postaci. Jeśli jesteśmy ludźmi, mamy świadomość własnego charakteru i okoliczności w jakich żyjemy. Często musimy dokonywać określonych wyborów, pogodzić się z czymś, do czego nie mieliśmy wcześniej przekonania. Każdy potrafi się z taką postacią identyfikować. Mnie szczególnie biorą role ludzi, którzy strasznie boją się tuż przed śmiercią, a pomimo to pokazują, że im nie zależy. To mnie wzrusza, to mnie bierze, bo wiem, że jemu żal życia, a tylko jego morale jest wyższe ponad chęć przeżycia za wszelką cenę. Ale tych ról nie było tak wiele, choć być może one właśnie były najbardziej zauważalne. W teatrze czy TV grywam przecież Szwarc-charaktery - na przykład komisarza policji w „Żegnaj Judaszu”;
jednym z ważniejszych moim zdaniem epizodów w moim życiu było zagranie pułkownika UB w „Człowieku z marmuru”. Podobnie w przedstawieniu TV „Małżeństwo Marii Kowalskiej” gram oficera śledczego UB. Lubię grywać takie, diametralnie różne, postacie.
Na koniec spytam - jak Pan sądzi, czy nasz teatr reaguje na zapotrzebowania społeczne i dyskutuje te nawet najbardziej jątrzące sprawy?
- Oczywiście, że teatr nie odnajduje się w naszej rzeczywistości! Czy teatr miał kiedykolwiek szansę być natychmiast gotowy na to, żeby odpowiadać - co dzieje się na ulicy, czy też w naszej świadomości? Nie miał takiej szansy i pewnie nigdy jej mieć nie będzie. Sam proces produkcyjny w teatrze wymaga przynajmniej rocznej zwłoki. Najpierw musi zaistnieć zdarzenie, potem to zdarzenie musi ktoś napisać-opisać; następnie tekst musi trafić do teatru i to zdarzenie trzeba zainscenizować. Jeśli napisać - to w kilka miesięcy, jeśli wystawić w teatrze - przynajmniej w trzy miesiące. Widzimy, że czas biegnie i często następny tydzień niesie nowe zjawiska, które za pół roku, czy rok ludzie dawno zapomną. Rolę teatru widzę w uniwersalizmie tematów, czy też jakby podejmowaniu grupy problemów, które wciąż nas nurtują, interesują, martwią. Gdybyśmy na przykład w tym momencie wystawili sztukę o parlamencie 20-lecia międzywojennego - jakąś sprawę, gdzie frakcje toczą ze sobą zażartą walkę, gdy na forum Sejmu coś się odbywa, o coś chodzi - mielibyśmy szansę na co dzień porównać w TV, jak ci nasi posłowie czy senatorowie się zachowują; jak nasza rzeczywistość ma się do minionej. Ale takiej sztuki nie ma. Wydaje mi się, że dopóki teatr, film w Polsce nie przejdzie etapu przesytu rozliczeniowego, dotąd nie będzie jakakolwiek twórczość patrzeć do przodu. Dopóki ten fakt nie zaistnieje - nie będzie odlotu w innym kierunku!
…święte słowa, niestety!
- Poza tym to wszystko będzie musiał ktoś napisać, a więc trzeba stworzyć warunki do tego, aby powstał dobrze opłacany przemysł pisania scenariuszy i sztuk teatralnych, bo prawdą jest, że ilość przeradza się w jakość, a raczej: ilość rodzi jakość. Ale żeby do tych etapów doszło – musimy najpierw, w naszej ojczyźnie, mieć za co żyć.
A póki co, teatr, kabaret i farsę - mamy przedstawiane w programach informacyjnych telewizji: „Wiadomościach”, „Faktach”, „Dziennikach” itp. - ostatnio, niestety, dość mocno retuszowanych przez nową cenzurę obecnej ekipy rządzącej.
Autor: Marek Różycki jr.
Pierwsza publikacja: http://www.fabianski.com.pl/felietony/kaczor.htm

Marr

« poprzednia
1
...
2
3
4

Zobacz także:

Dodaj do

Komentarze: 46

Sortuj komentarze:

S. Korn. 23.06.2009 23:14

Ocena:

Marek, bardzo dobrze wypunktował , to co powinno być poprawione w nowym wydaniu W24 dlatego pozwoliłam sobie przekleić to jeszcze raz ... może pan Red. Nacz. zechce się nad tym łaskawie pochylić i przedyskutować ten problem z informatykami.

1. Za mało jest zajawek - tylko 6 - na kolumnach poszczególnych działów (a tylko fanatycy sięgają do poprzednich stron).
2. Brak bocznego panelu na prawej stronie: "Tam, gdzie toczy się dyskusja" - sprawia, że teksty wartościowe, pracochłonne, a może kontrowersyjne - umykają społeczności. Ten "zamiennik" klatki z tylko ostatnimi wpisami - nie zastępuje panelu. Wiemy, że tylko nieliczni zabierają głos, a jeszcze teraz, gdzie nie trzeba uzasadniać nic w "okienku" stawiając plus czy minus - trzaska się gwiazdki i po sprawie. Serwis nabrał przyspieszenia, ale coś za coś. Coraz mniej widzę tekstów pogłębionych, dopracowanych. A właśnie takie tytuły (nawet już bez zajawek) pojawiały się po prawej stronie kolumny głównej. Wówczas tekst nie uciekał.
3. Po co te wielkie zdjęcia, które zajmują bardzo wiele miejsca - właśnie na zajawki z tytułami.
4. Może sprawa już drugorzędna, ale jasno i prosto było wejść na profil autora, by poczytać jego teksty. Teraz nikt nie zagląda do panelu autora.
5. Nie pojmuję "misji" pisania "na ścianach". Nawet w dzieciństwie tego nie robiłem, a teraz się tylko wygłupiam (...)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 23.06.2009 22:58

Ocena:

Tak, Steniu, jest mi przykro i... szkoda już się powtarzać... "Gadał dziad do obrazu...." Marr

Komentarz został ukrytyrozwiń

Stefania Najsarek 23.06.2009 21:48

Ocena:

Żałuję, że z ramówki tv zniknely spektakle teatralne.
Wraz z nimi ulubieni, znani aktorzy, ktorych przypomina w swietnych wywiadach
Marek. Wielkie dzieki!
Szkoda, ze takie wartosciowe materialy, tak szybko spadaja.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 23.06.2009 14:55

Ocena:

Wprawdzie nigdzie nie jest powiedziane, że łatwo "zabłądzić pod strzechy", ale akurat tutaj to wyjatkowo trudne!

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 23.06.2009 13:41

Ocena:

Dziękuję Jolu, przyjmuję wszelkie rady! Rozmowę z Kazimierzem Kaczorem pisałem przez miesiąc....... Ponownie autoryzowałem, a to wiele, wiele czasu i zachodu! Moim skromnym zdaniem na miejscu : Tam, gdzie ktoś coś napisał na ścianie - powinien powrócić panel z tytułami tekstów: "Tam, gdzie toczy się dyskusja". Prosiłem o tę malutką zmianę wszystkich w redakcji, niestety, bez skutku.... Marr

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jolanta Paczkowska 23.06.2009 13:19

Ocena:

113

Marku, moja rada (może niewiele warta), dodawaj w tagach słowo "wywiad". :)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 23.06.2009 13:17

Ocena:

Dobrze by było, by na miejscu : "Co pisze się na ścianie...." (na pierwszej kolumnie) - widniały tytuły tekstów: "Tam, gdzie toczy się dyskusja". I nie byłoby sprawy.... Czy to takie trudne do zmiany (poprawki)?.... Marr

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 23.06.2009 11:06

Ocena:

Sławo, dwanaście lat temu postanowiliśmy w mojej organizacji, Elbląskiej Radzie Konsultacyjnej Osób Niepełnosprawnych, wydawać biuletyn informacyjny. Biuletyn dosyć szybko rozwinął się w miesięcznik społeczno-kulturalny "Razem z Tobą" a parę lat temu doszłam do wniosku, że musimy być również w internecie i stworzyłam serwis "dobra strona niepełnosprawnych" :)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 23.06.2009 10:54

Ocena:

Aniu, po prostu żal żmudnej pracy. Obecnie "trendy" są teksty pisane "na kolanie".... Szkoda byłej gazety! Marr

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 22.06.2009 16:11

Ocena:

Panie Pawle, tak skrótowo:

1. Za mało jest zajawek - tylko 6 - na kolumnach poszczególnych działów (a tylko fanatycy sięgają do poprzednich stron).
2. Brak bocznego panelu na prawej stronie: "Tam, gdzie toczy się dyskusja" - sprawia, że teksty wartościowe, pracochłonne, a może kontrowersyjne - umykają społeczności. Ten "zamiennik" klatki z tylko ostatnimi wpisami - nie zastępuje panelu. Wiemy, że tylko nieliczni zabierają głos, a jeszcze teraz, gdzie nie trzeba uzasadniać nic w "okienku" stawiając plus czy minus - trzaska się gwiazdki i po sprawie. Serwis nabrał przyspieszenia, ale coś za coś. Coraz mniej widzę tekstów pogłębionych, dopracowanych. A właśnie takie tytuły (nawet już bez zajawek) pojawiały się po prawej stronie kolumny głównej. Wówczas tekst nie uciekał.
3. Po co te wielkie zdjęcia, które zajmują bardzo wiele miejsca - właśnie na zajawki z tytułami.
4. Może sprawa już drugorzędna, ale jasno i prosto było wejść na profil autora, by poczytać jego teksty. Teraz nikt nie zagląda do panelu autora.
5. Nie pojmuję "misji" pisania "na ścianach". Nawet w dzieciństwie tego nie robiłem, a teraz się tylko wygłupiam (...)

To tylko tak w skrócie, ale lepiej było pisać do poprzedniej gazety w24. Newsy newsami, ale chodzi również i o publicystykę.

Pozdrawiam z Chałup-y....
Marek jr.

Komentarz został ukrytyrozwiń