Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

16208 miejsce

Kościoły w Obrzeza Warszawy

W ramach Międzynarodowej fotograficznej akcji PT " Kościoły " Seria Fotografii " Obrzeza Warszawy " wykonana przez Marka Kraussa podczas Warszawskiej Aukcji zasili konto Parafii Św . Barnaby Apostoła na Warszawskim Zaciszu »

Dzwonnica ze Rembertowa / Fot. Marek KraussKościół ze Karczewa / Fot. Marek KraussJako uczeń szkoły zawodowej w latach 1974 - 1977 Introligator w Szkole Specjalnej na ulicy Namysłowska na Warszawskiej Pradze i w tym momencie zacząłem interesować się turystyką za pomocą miniaturowego przewodnika który wskazywał wszystkie szlaki wokół obrzeża Warszawy i co każdą niedzielę rozpocząłem sportową turystykę pieszą a początek wiódł od Rembertowa w kierunku Białołęki i tak co tydzień przez 6 miesięcy wędrowałem po różnych miejscach a wracałem do domu PKS , a wędrowałem po 4 lub 5 godzin wg szlaków turystycznych , nauczyłem się obliczać ilość przebytych kilometrów wg zegara , największa mordęga to było ścieżka piesza po Puszcza Kampinoskiej gdzie musiałem trasę rozłożyć aż na 4 niedziele żeby przejść połowę Puszczy Kampinoskiej , najdłuższa trasa to było 7 godzin 30 km i dzięki temu obejrzałem Laski i z Powrotem na piechotę do podmiejskiego Autobusu MZK do dawnego Placu Komuny Paryskiej z przesiadką w jeszcze 2 autobusy do dolnego Warszawskiego Mokotowa i od tej pieszej wycieczki rozpocząłem robić fotografię za pomocą młodzieżowego Aparatu fotograficznego produkcji ZSRR ,gdzie wystarczyło odkręcić obiektyw i już robiło się zdjęcie samodzielnie ale do wywołania film oddawałem do zakładu Fotograficznego i w ten sposób zachowały się dwie fotografię / klisze były zapakowane w Metalowy Pojemnika do wywołania

Rembertów – dzielnica Warszawy położona w prawobrzeżnej części miasta. Jest jedną z 18 jednostek pomocniczych m.st. Warszawy Rembertów ma powierzchnię 19,3 km², a liczba mieszkańców (stan na 31 grudnia 2015) wynosiła 23 964. Jest najmniejszą pod względem liczby ludności dzielnicą Warszawy Nazwa wsi Rembertów pochodzi prawdopodobnie z XV-XVI wieku, istnieje jednak kilka późniejszych hipotez dotyczących jej pochodzenia Według Jerzego Kasprzyckiego nazwa pochodzi od nazwiska Remberta, francuskiego producenta parowozów, którymi zwożono sprzęt na poligon artyleryjski armii rosyjskiej. Według innego źródła, pochodzi ona od trzeciego imienia ostatniego namiestnika Królestwa Polskiego, Fiodora Berga . Mała gęstość zaludnienia i rzadka zabudowa stwarza możliwości rozwoju obszarów pod budownictwo niskie i rekreacyjno-sportowe. W Rembertowie jest dużo zieleni: na ponad 30% ogólnej powierzchni dzielnicy rosną lasy. Obszar między ulicami Marsa, Żołnierską i torami kolejowymi (Warszawa – Mińsk Mazowiecki) – z uwagi na unikatową roślinność – został uznany za rezerwat przyrody pod nazwą „Kawęczyn”.W roku 1866 na linii Kolei Warszawsko-Terespolskiej powstała stacja Rembertów. W 1888 Rosjanie zbudowali tam poligon artyleryjski. W 1915 istniała już osada Rembertów. Po odzyskaniu niepodległości, w pozostawionych przez armię rosyjską koszarach rozlokowano jednostki Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej znajdował się tu sztab dywizji piechoty gen. Władysława Junga. W latach dwudziestych XX wieku powstała w Rembertowie wytwórnia amunicji numer 2 „Pocisk” oraz Doświadczalne Centrum Wyszkolenia Piechoty. W roku 1924 było tam 1373 mieszkańców. 1 kwietnia 1939 Rembertów uzyskał prawa miejskie. Miasto zamieszkiwało wtedy 24 tys. osób. Do 1951 roku miejscowość była też siedzibą wiejskiej gminy Wawer. Oddziały Wehrmachtu zajęły miasto 14 września 1939. W czasie okupacji Rembertów (niem. Rembertau) należał do III Rejonu Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej „Dęby”, wchodzącego w skład VII Obwodu „Obroża”. Większe akcje partyzanckie to obrona radiostacji Komendy Głównej AK oraz blokada Warszawskiego Węzła Kolejowego (Wieniec I). Na terenie Rembertowa Niemcy utworzyli siedem obozów (jenieckich i obozów pracy). W 1940 na terenie Rembertowa władze niemieckie utworzyły getto dla ludności żydowskiej. 20 sierpnia 1942 jego mieszkańcy zostali pognani pieszo na stację kolejową w Falenicy, a następnie wywiezieni do obozu zagłady w Treblince. Ostatnich żydowskich mieszkańców Rembertowa z tzw. getta szczątkowego wymordowano wiosną lub latem 1943. Te wydarzenia upamiętniają trzy tablice pamiątkowe Tchorka (przy ul. Markietanki róg Cyrulików w Rembertowie, ul. Okuniewskiej w Wesołej oraz Michała Kajki róg VIII Poprzecznej w Wawrze). Osobny artykuł: Getto w Rembertowie. Obóz Specjalny NKWD numer 10 W latach 1944–1945 NKWD przystosowało niemiecki obóz pracy na terenie fabryki „Pocisk” i urządziło w nim obóz koncentracyjny dla żołnierzy AK i NSZ, tzw. Obóz w Rembertowie. Przetrzymywano w nim łącznie 8000 Polaków (Obóz Specjalny NKWD numer 10). 21 maja 1945 oddział AK rozbił więzienie i uwolnił 446 ludzi, przeznaczonych do wywiezienia do Związku Radzieckiego.
W Rembertowie w czasach PRL znajdowała się baza Armii Radzieckiej, osłaniająca tranzyt wojskowy do NRD. W lesie przy ul. Marsa mieściła się Jednostka Łączności (Rządowej) Armii Czerwonej – ostatnia wycofana jednostka rosyjska (17 września 1993). W 1957 włączony do Warszawy jako część dzielnicy Praga-Południe. Od 1994 do 2002 tworzył gminę Warszawa–Rembertów. Obecnie Rembertów jest jedną z dzielnic Warszawy.W Rembertowie znajduje się Wojskowy Instytut Chemii i Radiometrii (WIChiR) i Centralne Archiwum Wojskowe (CAW). Stacjonuje tam część lądowo-powietrzna i sztab jednostki specjalnej – JW 2305 „GROM”. Stacjonował tam również Dywizjon Techniczny WOPK ze składem rakiet, warsztatami i zapleczem logistycznym dla części Dywizjonów Ogniowych 3 Warszawskiej Brygady Wojsk Obrony Powietrznej (później WLOP). Parafie rzymskokatolickie Rembertowa tworzą część dekanatu rembertowskiego w diecezji warszawsko-praskiej. W Rembertowie działają także 2 Kluby Sportowe WKS KADRA REMBERTÓW i UKS AON REMBERTÓW. Są to kluby nastawione głównie na piłkę nożną. W Rembertowie znajduje się także redakcja codziennej gazety Nasz Dziennik, związanej z rozgłośnią radiową o. Tadeusza Rydzyka. Na terenie dzielnicy znajduje się Ciepłownia Kawęczyn z najwyższym w Warszawie kominem (300 metrów)].

Karczew – miasto w województwie mazowieckim, w powiecie otwockim, położone na prawym brzegu Wisły, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Karczew. Miasto należy do aglomeracji warszawskiej.Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 10 271 mieszkańców W mieście znajdują się zakłady przemysłu spożywczego (mięsno-drobiarskiego np. SuperDrob S.A., mleczarskiego) i chemicznego. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku znajdowała się w mieście montownia samochodów marki Mercedes. Według danych z 1 stycznia 2011 r. powierzchnia miasta wynosiła 28,12 km²W połowie XVI wieku Karczew był własnością Franciszka i Jana Karczewskich, synów Marcina, wojskiego czerskiego, którego ojcem był Marcin, syn Wita z Dudy. Ich żonami były Małgorzata i Barbara Duckie. Szesnastowieczny Karczew był prężnie rozwijającą się osadą, skupioną wokół kościoła pod wezwaniem św.św. Wita i Bartłomieja, stojącego na rozległym pagórku (obecnie Stare Miasto). Znajdował się niedaleko traktu wiodącego do tzw. Przewozu Karczewskiego - przeprawy na Wiśle. Przy kościele znajdował się plac targowy, wokół którego stały liczne karczmy, a także warsztaty, m.in. szewskie, kołodziejskie, kowalskie. Na rynku prowadzono targi. Marzeniem braci Karczewskich było przekształcenie typowo rolniczo-rzemieślniczej osady w miasto. Dokonał tego, w sobotę, 21 kwietnia 1548 roku, król Polski Zygmunt I Stary. Wraz z uzyskaniem przez Karczew praw miejskich rozpoczął się okres jego bardzo szybkiego rozwoju: Wisłą spławiano przez miasto do Gdańska drewno, zboże, węgiel drzewny i popiół, w mieście zatrzymywali się także kupcy i wędrowcy podróżujący którąś z dwóch krzyżujących się kilka kilometrów na południe od niego szlaków, łączących Ruś z zachodem i Pomorze oraz Warszawę z Małopolską, a dalej z Czechami i Węgrami. Wkrótce przy kościele bracia Karczewscy wznieśli murowaną kaplicę, nazwaną od ich nazwiska - Karczewską, powstała także szkoła parafialna, w której rektorem był Andrzej z Sobikowa, a kantorem jego brat Walenty. W 1563 roku wzniesiono przytułek dla ubogich i szpital. Niestety rozwój miasta zatrzymał na jakiś czas pożar, który strawił część domostw oraz drewniany kościół. Aby umożliwić odbudowę Karczewa zwolnił na kilka lat mieszkańców od podatków. Wkrótce wzniesiono nowy kościół pod wezwaniem św. Wita. W tym czasie osiedliło się tam kilka rodzin, pochodzenia mołdawskiego. W nieznanym czasie przed 1603 rokiem w Karczewie powstała kolejna już kaplica, ufundowana tym razem przez Melchiora Walbacha, syna Jakuba de Lauga, który w tamtym czasie po wcześniejszym nadaniu tytułu szlacheckiego i nabyciu wielu ziem w okolicach Karczewa i Czerska starał się o zdobycie dobrej reputacji wśród okolicznego społeczeństwa. W tym właśnie celu ufundował ową kapliczkę. W 1601 roku, po przedwczesnej śmierci swojego syna, Baltazara, ustanowił opiekunem swoich czworga wnucząt: Jana, Baltazara, Anny i Zofii Jana Karczewskiego, syna Jana, który wraz z bratem Franciszkiem władał w II połowie XVI wieku Karczewem. Pozostałymi opiekunami zostali ustanowieni Jan i Wojciech Glinieccy. Walbach zmarł wkrótce potem, w 1603 roku. W końcu XVI wieku Karczew i okoliczne ziemie były podzielone pomiędzy rody Karczewskich (których głową był wtedy Franciszek, syn Jana, wnuk Wita) i Bielawskich (głową był Jan Bielawski). Stosunki między dwoma rodami nie układały się najlepiej, jednak wszelkie konflikty zakończyły się w 1605 roku, kiedy Andrzej (Adrian) Karczewski, syn Franciszka, syna Jana (który ongiś współrządził miastem wraz z bratem Franciszkiem) pojął za żonę Dorotę Bielawską. W 1623 r. właściciel dóbr karczewskich Marcin Bielawski przekazał swemu synowi Wawrzyńcowi Sobiekursko (Sobiekursk), a w 1632 roku Karczew. W 1667 roku, lub jak podają niektóre źródła w 1663, synowie Wawrzyńca, Jerzy i Konstanty sprzedali je Janowi Franciszkowi Bielińskiemu.Jednym z cenniejszych zabytków Karczewa jest kościół utrzymany w stylu baroku piemonckiego, zbudowany w latach 1732-1737.
Autorstwo projektu przypisuje się Jakubowi Fontanie, związanemu z Franciszkiem Bielińskim. Kościół był wielokrotnie przebudowywany. Najstarszą jego częścią jest kaplica Karczewskich należąca wcześniej do wzniesionego w 1541 r. drewnianego kościoła pod wezwaniem św. Bartłomieja wraz z przylegającą do niej prawą kruchtą, dziś kaplica Pamięci Narodowej. W jej wewnętrzne ściany wmurowane są dwie części nagrobka Piotra Mikołaja Karczewskiego zmarłego jako dziecko w 1601 r.
W zewnętrznej ścianie umieszczona jest pochodząca z 1595 r., a wykonana z czerwonego marmuru, tablica fundacyjna kupca warszawskiego Melchiora Walbacha. We wnętrzu kościoła zwraca uwagę krzyż gotycki naprzeciw ambony. Z poprzedniego, drewnianego kościoła pochodzi feretron z wizerunkiem Matki Boskiej z jednej i św. Bartłomieja z drugiej strony. Współczesne jemu są dwie – rzeźbione w drewnie – figury przedstawiające świętych apostołów Piotra i Pawła.
W centralnej części uwagę przyciąga ambona. Wykonana w stylu barokowym, ma kształt łodzi z żaglem, kotwicą, siecią rybacką i orłem osłaniającym przód łodzi. Ten sam styl reprezentuje ołtarz umieszczony w prawym skrzydle transeptu. W jego środkowej części znajduje się obraz "Ukrzyżowanie" będący kopią Rubensa i wywodzący się prawdopodobnie z jego szkoły. W lewym bocznym ołtarzu wisi duży obraz przedstawiający św. Kazimierza pędzla Michała Elwiro Andriollego.
W kościele są jeszcze dwa obrazy tego samego artysty: "Chrystus w grobie" wiszący w lewej nawie oraz "Matka Boska Smutna" – zdobiący kaplicę Pamięci Narodowej. Ten ostatni miał symbolizować niewolę narodu i przygotowywany był na wystawę w Londynie. Na wzmiankę zasługuje również – rzeźbiona w piaskowcu, a pochodząca z kościoła św. Anny w Warszawie – figura Matki Boskiej. Piedestał figury był głowicą kolumny w soborze bizantyjskim stojącym niegdyś w centrum Warszawy. Na przykościelnym cmentarzu znajduje się klasycystyczna dzwonnica pochodząca z przełomu XVIII i XIX w. Obok niej, piękna figura Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej, dzieło prof. Mazurka z 1905 r.
W parku na Starym Mieście usytuowano pomnik Chrystusa Króla ufundowany w r. 1936 przez kupców karczewskich na pamiątkę odzyskania niepodległości. Z połowy XVIII w. pochodzi kaplica z rzeźbą św. Leonarda, patrona więźniów i niewolników. Obok głównej bramy prowadzącej na przykościelny cmentarz ustawiono w 1993 roku kamień z okolicznościową tablicą upamiętniającą 100. rocznicę śmierci Michała Andriollego, która przypomina jego związki z Karczewem. Na rynku usytuowany jest neogotycki budynek z początku XX wieku pełniący w tamtych czasach rolę zajazdu. Wcześniej podobną funkcję spełniał drewniany zajazd, stojący w centrum rynku (w miejscu dzisiejszej restauracji). Budynek ucierpiał w czasie I wojny światowej i około 1917 roku został rozebrany. Na cmentarzu przy ul. Żaboklickiego zainteresowanie wzbudza pochodząca z XIX w. kaplica, ufundowana przez Kurtza – ówczesnego właściciela dóbr otwockich.
Cmentarz żydowski – na piaszczystych wydmach przy ul. Otwockiej zachowały się resztki kirkutu. Drugi taki cmentarz znajduje się w karczewskim lesie przy gruntowej drodze do Anielina (Karczew-Anielin – nr rej.: 1407 z 2.02.1991).

Wybrane dla Ciebie:


Tagi:


Komentarze (0):

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.