Lenistwo, czyli jak zniszczyć wszelkie ambicje

Dodał(a): Karol Krupiński
2010-01-31 09:35
Odsłon: 2699
Komentarzy: 12

Tagi:

Życie. Jaka moc kryje się w tych pięciu literach, że ludzkość tysiące lat zastanawiała się nad sensem życia? Co jest w nim najważniejsze? Po co żyjemy? I czy robimy to dobrze? Czy czasem nie marnotrawimy tego daru? Sądzę, że każdy powinien sam sobie odpowiedzieć na te pytania i to jak najwcześniej. Brak odpowiedzi na nie zabiera sens życiu, którym właśnie kierujemy, w które, jak to mawiają poeci, gramy. Tylko niestety, nie zawsze wygrywamy. Głównym sprawcą niepowodzeń w życiu jest lenistwo. Nieraz sobie obiecujemy, że będziemy lepsi, mówimy wszem i wobec, że zerwiemy z nałogami, z lenistwem z wszystkim co złe i staniemy się bardziej doskonali. Jednak nie zawsze dotrwamy do końca w tych przyrzeczeniach.

Wystarczy spojrzeć na nasze postanowienia noworoczne. Czy aby na pewno dotrzymaliśmy wszystkich przyrzeczeń i nie złamaliśmy ani jednego? Zbliża się koniec miesiąca, a już część ludzi zapomniała o noworocznych przyrzeczeniach. Oczywiście są ludzie, którzy sprzeciwili się nałogowi, przyzwyczajeniom.

Każdy z nas chciałby być najlepszym, najmądrzejszym, najinteligentniejszym, najszczęśliwszym, najbogatszym i czego jeszcze sobie w życiu zapragnie. Jednak, aby to osiągnąć trzeba czasu i wysiłku. Niewielu ludzi jest chętnych przejść tak ciężką drogę do sukcesu. Natomiast wszyscy chcieliby bez wysiłku osiągać sukcesy. Nie jest to jednak możliwe. Spójrzmy na sportowców i ich osiągnięcia. Gdyby zaniechali ciężkich treningów, na pewno nie osiągnęliby tego co teraz mają. Nieraz muszą w pocie czoła trenować całymi dniami, ale i tak od razu nie widać wyników ciężkiej pracy. Nieraz także muszą rezygnować z niektórych wygód takich jak: siedzenie przed telewizorem, leniuchowanie itp.

Każdy z nas może osiągnąć sukces, tylko trzeba obrać jedną drogę i nią podążać bez względu na przeciwności losu. Jednak poprzez jeden czynnik wszystkie te plany po paru tygodniach mogą legnąć w gruzach. Ten czynnik to lenistwo. To przez to, że nam „się nie chce” nie dokonujemy niczego co mogłoby nam pomóc.

Jak pisałem na wstępie, każdy człowiek otrzymał jakiś talent. Często jest tak, że ci ludzie którzy otrzymali sporo talentów są najbardziej leniwymi. Dlaczego tak jest, że często słabo uzdolnieni są bardzo pracowici i ciągle zmierzają do perfekcji, natomiast uzdolnieni zbyt szybko spoczywają na laurach i zaprzepaszczają wszystko to, co im było dane.

Czyżby gdy "przydzielano pracowitość" to oni "stali w kolejce po dodatkowe umiejętności", bo byli chełpliwi i zbyt pewni siebie i uważali, że bez talentu to i pracowitością się nie nadrobi?
Może uczynił to Bóg dla ukazania ludzkości, że idzie w złym kierunku, żeby zaczęła bardziej pracować nad sobą i nie była tak pyszna jak budowniczy wieży Babel? Nie wiem, czy to działanie Boga, czy może po prostu zwykłe lenistwo, ale w każdym razie trzeba się wziąć za siebie. Wystarczy pomyśleć czego się dokonało, w jakim miejscu jesteśmy teraz i co zamierzamy jeszcze zrobić.

Jeszcze nie wszystko stracone, chociaż sporo już straciliśmy. Nadal możemy dokonać wielu rzeczy i żyć tak, aby nie żałować tego czego się nie zrobiło. Żyć tak, aby potem mieć chociaż wspomnienia i być z siebie dumnym, że dokonało się rzeczy może nie niemożliwych, ale nadzwyczajnych.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Karol Krupiński

Artykuły (1) Galerie (0) Średnia ocen (3.00)

Wiek: 20 | Miejscowość: Suwałki | Kraj: Polska

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (4239)

Dodaj do

Komentarze: 12

Sortuj komentarze:

makosemo 22.10.2010 13:20

Ocena:

lofffciam Cie moj karolku 3>3>3>

Komentarz został ukrytyrozwiń

xvcxz 22.10.2010 13:19

Ocena:

Wielu z nas obiecało sobie, że weźmie się za siebie, że zacznie się uczyć, znajdzie pracę, rzuci nałogi. Wielu poczyniło dużo innych obietnic. Ich spełnienie jednak nie zawsze nam się udaje.
Życie. Jaka moc kryje się w tych pięciu literach, że ludzkość tysiące lat zastanawiała się nad sensem życia? Co jest w nim najważniejsze? Po co żyjemy? I czy robimy to dobrze? Czy czasem nie marnotrawimy tego daru? Sądzę, że każdy powinien sam sobie odpowiedzieć na te pytania i to jak najwcześniej. Brak odpowiedzi na nie zabiera sens życiu, którym właśnie kierujemy, w które, jak to mawiają poeci, gramy. Tylko niestety, nie zawsze wygrywamy. Głównym sprawcą niepowodzeń w życiu jest lenistwo. Nieraz sobie obiecujemy, że będziemy lepsi, mówimy wszem i wobec, że zerwiemy z nałogami, z lenistwem z wszystkim co złe i staniemy się bardziej doskonali. Jednak nie zawsze dotrwamy do końca w tych przyrzeczeniach.

Wystarczy spojrzeć na nasze postanowienia noworoczne. Czy aby na pewno dotrzymaliśmy wszystkich przyrzeczeń i nie złamaliśmy ani jednego? Zbliża się koniec miesiąca, a już część ludzi zapomniała o noworocznych przyrzeczeniach. Oczywiście są ludzie, którzy sprzeciwili się nałogowi, przyzwyczajeniom.

Każdy z nas chciałby być najlepszym, najmądrzejszym, najinteligentniejszym, najszczęśliwszym, najbogatszym i czego jeszcze sobie w życiu zapragnie. Jednak, aby to osiągnąć trzeba czasu i wysiłku. Niewielu ludzi jest chętnych przejść tak ciężką drogę do sukcesu. Natomiast wszyscy chcieliby bez wysiłku osiągać sukcesy. Nie jest to jednak możliwe. Spójrzmy na sportowców i ich osiągnięcia. Gdyby zaniechali ciężkich treningów, na pewno nie osiągnęliby tego co teraz mają. Nieraz muszą w pocie czoła trenować całymi dniami, ale i tak od razu nie widać wyników ciężkiej pracy. Nieraz także muszą rezygnować z niektórych wygód takich jak: siedzenie przed telewizorem, leniuchowanie itp.

Każdy z nas może osiągnąć sukces, tylko trzeba obrać jedną drogę i nią podążać bez względu na przeciwności losu. Jednak poprzez jeden czynnik wszystkie te plany po paru tygodniach mogą legnąć w gruzach. Ten czynnik to lenistwo. To przez to, że nam „się nie chce” nie dokonujemy niczego co mogłoby nam pomóc.

Jak pisałem na wstępie, każdy człowiek otrzymał jakiś talent. Często jest tak, że ci ludzie którzy otrzymali sporo talentów są najbardziej leniwymi. Dlaczego tak jest, że często słabo uzdolnieni są bardzo pracowici i ciągle zmierzają do perfekcji, natomiast uzdolnieni zbyt szybko spoczywają na laurach i zaprzepaszczają wszystko to, co im było dane.

Czyżby gdy "przydzielano pracowitość" to oni "stali w kolejce po dodatkowe umiejętności", bo byli chełpliwi i zbyt pewni siebie i uważali, że bez talentu to i pracowitością się nie nadrobi?
Może uczynił to Bóg dla ukazania ludzkości, że idzie w złym kierunku, żeby zaczęła bardziej pracować nad sobą i nie była tak pyszna jak budowniczy wieży Babel? Nie wiem, czy to działanie Boga, czy może po prostu zwykłe lenistwo, ale w każdym razie trzeba się wziąć za siebie. Wystarczy pomyśleć czego się dokonało, w jakim miejscu jesteśmy teraz i co zamierzamy jeszcze zrobić.

Jeszcze nie wszystko stracone, chociaż sporo już straciliśmy. Nadal możemy dokonać wielu rzeczy i żyć tak, aby nie żałować tego czego się nie zrobiło. Żyć tak, aby potem mieć chociaż wspomnienia i być z siebie dumnym, że dokonało się rzeczy może nie niemożliwych, ale nadzwyczajnych.