Dla uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarza, prawnika, inżyniera, nauczyciela etc. niezbędne jest wykazanie się stosowną wiedzą, doświadczeniem, dyplomem. Zgoda, zdarzają się wspaniali domorośli lekarze, inżynierowie, nauczyciele etc. bez formalnego dyplomu i ale są to sporadyczne przypadki. W każdym otwartym konkursie na ważne stanowisko wymaga się od kandydatów wykazania się przygotowaniem, doświadczeniem, predyspozycjami etc. Dlaczego od kandydatów do kierowania państwem my naród, swoista komisja konkursowa, tego nie wymagamy? Wszak nie są nam potrzebni przypadkowi politykierzy, których podstawowym „atutem” jest sprawny auto-marketing, a najważniejszą „wartością” jest zaspokajanie osobistych aspiracji bez gotowości do kompromisów.

Czy my naród, zaaferowani swoimi sprawami dnia codziennego mamy ochotę, czas i możliwości przed oddaniem swojego głosu oceniać i porównywać kwalifikacje poszczególnych kandydatów do pełnienia funkcji naszych przedstawicieli? Ilu z nich znamy osobiście, bo są np. naszymi sąsiadami lub znajomymi? Większość z nas, jeśli już spełnia obowiązek obywatelski i bierze udział w wyborach to skreśla pierwsze nazwiska na listach. Akceptuje partykularny wybór „wodza” partyjnego. Często głosujemy na chybił trafił. Przed powierzeniem kandydatowi na polityka odpowiedzialnej, zaszczytnej funkcji publicznej mamy prawo wiedzieć: Czy on się do tej funkcji nadaje, czy też jest jedynie żądnym władzy i zaszczytów egoistą dyletantem?

Obywatelska Komisja Oceny Polityków (OKOP)

My naród mamy naturalne prawo stworzyć ponadpartyjny, pozarządowy ośrodek, w którym każdy mógłby ocenić swoje predyspozycje do pełnienia funkcji publicznych. W szczególności pełnienia zaszczytnej funkcji posła czy senatora. Ośrodek, który by wystawiał certyfikaty-oceny kandydatom na przedstawicieli ludowych. Kandydaci mogący się pochwalić wysoką oceną OKOP-u byliby uprzywilejowani w wyborach. Tym sposobem mielibyśmy szansę na wyłonienie bardziej kompetentnych władz i bardziej racjonalną politykę.