"Ludzie Boga" - Mocny film o... mnichach

Dodał(a): Oskar Górzyński
2011-02-01 13:09
Odsłon: 4168
Komentarzy: 1

Tagi:

Film Xaviera Beauvois to absolutne arcydzieło - skromny, cichy, ale potężny w wymowie film. Tym potężniejszy, że oparty na prawdziwej historii prawdziwych ludzi.

Plaka filmowy / Fot. Materiały promocyjne

Jesteśmy w Tibhirine, małej, oddalonej od świata algierskiej wiosce w górach Atlasu, gdzie spokojne monastyczne życie wiedzie ośmiu cysterskich mnichów z Francji. Podążamy za nimi kiedy się modlą, śpiewając w ascetycznej kapliczce psalmy, widzimy jak przygotowują przetwory do sprzedaży na targu, a także jak spotykają się z mieszkańcami wsi oraz leczą dziesiątki biednych pacjentów z okolicy. Jednak od początku czujemy, że harmonia tego życia zostanie przerwana. Wybucha wojna domowa, kraj pustoszą islamiści. Wkrótce mnisi, których już zdążyliśmy poznać, stają przed klasycznym wyborem tragicznym - albo opuszczą nie tylko miejsce, do którego zostali powołani, ale też mieszkańców, którzy ich potrzebują, albo zginą niepotrzebną, niezasłużoną śmiercią i nie zobaczą już więcej swoich rodzin, domów, ojczyzny.

Wiemy, jak to się skończy, bo to już znana historia, a jednak nadal jesteśmy do ekranu przykuci jak zaczarowani. Przede wszystkim mocą postaci, ich niezwykle trudnej walki duchowej i ich czysto ludzkich emocji i przeżyć. Wszystko to - jak to w cysterskim klasztorze - dzieje się przy użyciu niewielu słów (choć bez przesady), a to gra aktorów: ich mimika, zachowanie, uśmiechy i łzy mówią wszystko. Zaś scena uniwersalnie (i nie bez przypadku) zwana ostatnią wieczerzą jest - według mnie - jedną z najpiękniejszych i najpotężniejszych scen kiedykolwiek nakręconych, która musi chyba trafić do kanonów kina.

"Ludzie Boga" jest według mnie arcydziełem. Jest to też film niezwykły dla kina europejskiego. Nie ma tu przemocy, zaś fabuła nie skupia się na wszechogarniającym źle i desperacji. Z ekranu emanuje raczej wiara, miłość i mimo tragicznego końca, nadzieja.

Ascetyczny film Xaviera Beauvois - zdeklarowanego ateisty(!), film, powtórzmy, o katolickich mnichach, zrobił niesamowitą furorę w laickiej do szpiku kości Francji, gdzie bijąc rekordy kina europejskiego sprzedał 3 miliony biletów oraz wygrał Złotą Palmę w Cannes. Stało się tak zapewne z dwóch powodów.

Po pierwsze, jest to film nienachalny, choć w istocie arcychrześcijański. Ukazane bowiem życie mnichów jest przykładem pójścia w ślady Jezusa (aż do końca) oraz czystej, cichej i wytrwałej wiary. Europejczycy zaś, żyjący w kulturze będącej duchową pustynią, wbrew pozorom bardzo tęsknią za wiarą i duchowością. Z drugiej strony jest to film uniwersalny i ekumeniczny w charakterze. Pokazuje on bowiem jego bohaterów nie jako nieustraszonych bohaterów, lecz jako ludzi z krwi i kości, którzy z bólem, ale i przekonaniem decydują się na wytrwanie w tym, w co wierzą. Zaś współżycie katolickich mnichów z muzułmańskimi wieśniakami, a nawet ich interakcja z islamistami pokazuje, że jest możliwy dialog międzyreligijny, a wspólny język można znaleźć nawet z terrorystami.

Ten film trzeba zobaczyć.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Oskar Górzyński

Artykuły (47) Galerie (0) Średnia ocen (4.32)

Wiek: 24 | Miejscowość: Warszawa | Kraj: Polska

O mnie: Samozwańczy ekspert ds. sportu, spraw zagranicznych i religii

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (1080)

Dodaj do

Komentarze: 1

Sortuj komentarze:

Aneta M. Krawczyk 01.02.2011 19:22

Ocena:

Dobrze, że został zauważony i poddany "nienachalnej", acz sugestywnej recenzji. Tekst *5 :) Dziękuję za wyważoną rekomendację. Pewnie kino kameralne stawiające na zgoła inną wrażliwość widza zasługuje na uwagę bardziej niż przeciętna na ogół produkcja komercyjna (na ogół :)

Komentarz został ukrytyrozwiń