Wiadomości24 > Cywilizacja > Historia > Miałeś rację, Feliksie, to musiało się tak skończyć!

Pozycja materiału w rankingach:

#44964 wg odsłon (miesięczny)

44964 miejsce

Dział: Historia

Ocena: 59pkt

Oceń:

Miałeś rację, Feliksie, to musiało się tak skończyć!

Dodał(a): Adam Sobal
2009-06-16 08:26
Odsłon: 4336
Komentarzy: 13

Tagi:

Skromnie umeblowany pokój, dwa fotele, biurko pod oknem, tapczan, w rogu regał z książkami, kilka obrazów w ciemnych ramach. Żadnych oznak dobrobytu. To gdańskie mieszkanie pana Konrada Folkiewicza.

Konrad Folkiewicz - Świnoujście, kwiecień 1977 roku / Fot. Ze zbiorów rodzinnych Konrada Folkiewicza. Repr.Adam Sobal

Kiedyś podczas spaceru po parku oliwskim natknęliśmy się z ojcem na siwowłosego mężczyznę siedzącego w jednej z cienistych alejek. W papierowej torebce miał łuskane orzechy laskowe, którymi karmił wiewiórki kręcące się u jego stóp. Gdy podeszliśmy bliżej, mężczyzna natychmiast poznał mojego ojca, wstał i nim się spostrzegłem szerokim gestem wyciągnął w moim kierunku dłoń na powitanie. W taki oto sposób, mając lat 10, zostałem oficjalnie przedstawiony panu Konradowi Folkiewiczowi. Od tamtej chwili minęło sporo lat. Dopiero w 2002 r. dojrzała we mnie myśl, by poznać bliżej tego człowieka. Zaprosiłem go wtedy na wspólny spacer, ale odmówił, tłumacząc się wiekiem. W zamian zaproponował towarzyską partyjkę szachów z „domieszką dobrego domowego wina”. Nie spodziewałem się, że nasze spotkanie przeciągnie się do późnych godzin wieczornych.

Rodzice

Feliks Folkiewicz i Emma Troodt pobrali się w 1923 r. i zamieszkali w gdańskiej dzielnicy Oliva przy Lützowstrasse 25. On pochodził z Kaszub, ona - z Karlsrode w Prusach Wschodnich. Feliks czuł się w miarę swobodnie w niemieckojęzycznym Gdańsku mimo, że oficjalnie deklarował polskie pochodzenie. Tylko czasem w pracy naśmiewano się z jego „kaszubskiej niemczyzny”. Natomiast Emma zdecydowanie hołdowała tradycji niemieckiej, podkreślając na każdym kroku jej zalety. W 1924 r. przyszedł im na świat syn, któremu dali na imię Konrad.

Wychowanie

Początkowo wychowaniem Konrada zajmowała się wyłącznie matka. Jednak, gdy tylko chłopiec wyszedł z wieku niemowlęcego, również ojciec zaczął poświęcać mu każdą wolną chwilę. Chodzili na długie wspólne spacery nad morze i do parku przy Katedrze, a zimą korzystali ze ślizgawki na pobliskim stawie młyńskim lub wdrapywali się z sankami na wzgórza morenowe w poszukiwaniu dogodnych tras zjazdowych. Podczas tych spacerów ojciec opowiadał synowi o swoich rodzinnych stronach. W wyobraźni dziecka rysował pofałdowane kaszubskie krajobrazy pełne zieleni i jezior oraz opisywał bogate tradycje ludowe tego terenu, doszukując się w nich polskiego rodowodu. Matka z kolei snuła wieczorami opowieści o ukochanych Prusach. W jej relacjach najczęściej pojawiało się słowo „heimat”, które ucieleśniało szacunek dla tradycji i miłość do stron rodzinnych.

Tak więc Konrad wzrastał w harmonijnej atmosferze polsko-niemieckiej do momentu, gdy któregoś dnia wcześniej wrócił z podwórka i przypadkiem podsłuchał rozmowę rodziców. Matka podniesionym głosem domagała się od ojca zmiany nazwiska na bardziej niemiecko brzmiące, argumentując to dobrem dziecka. Tłumaczyła, że czasy, w których żyją, są niepewne, a całkowita dominacja Niemców na terenie Wolnego Miasta Gdańska jest tylko kwestią czasu. Nie kryła zresztą zadowolenia z tego faktu. Powstała niezła awantura, ale ojciec w tej kwestii pozostał nieubłagany. W jego głowie nie mieściło się, aby wielopokoleniowa polska tradycja jego rodu miała zakończyć się nagle z tak błahego powodu. Uważał, że status gdańszczanina, jaki posiadał, stanowi dostateczne zabezpieczenie dla jego najbliższej rodziny. W duchu liczył, że wszystko samo się jakoś ułoży.

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Adam Sobal

Artykuły (15) Galerie (5) Średnia ocen (4.96)

Wiek: 29 | Miejscowość: Gdańsk | Kraj: Polska

O mnie: Podobno od małego rokuję nadzieję, noszę się luźno i nie lubię rozgłosu. Taki ze mnie zwykły obywatel.

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (1459)

Dodaj do

Komentarze: 13

Sortuj komentarze:

Anna Koralun 12.07.2009 21:19

Ocena:

Ciekawa histria pięknie opowiedziana.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 12.07.2009 21:02

Ocena:

Historia bez happy endu... Źle się los obszedł z Twoim bohaterem Adamie, o którym "tak po prostu" nam opowiedziałeś, a poruszyłeś emocje...
Zapalam gwiazdki :)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Stefania Najsarek 16.06.2009 13:58

Ocena:

Sławo,... tak! - Wiktor Zin, dodam Szymon Kobyliński, Aleksander Krawczuk, muzycznie Maciej Niesiołowski, Bogusław Kaczyński.... i wielu jeszcze - wspaniałych ....

Adamie, swoimi opowieściami wpisujesz się w "gatunek" tych powszechnie cenionych i podziwianych osób. Twoja skromność, kultura, nieśmiało protestują..., ale to my, czytelnicy
oceniamy .... i dziękujemy :-)

Komentarz został ukrytyrozwiń

S. Korn. 16.06.2009 13:23

Ocena:

Pozostaję pod wielkim wrażeniem Twojego pióra Adamie ... Twoje piękne teksty wywołują we mnie wspomnienie programu "piórkiem i węglem" Wiktora Zina .... :-)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 16.06.2009 13:16

Ocena:

Komentarz został ukrytyrozwiń

Adam Sobal 16.06.2009 11:54

Ocena:

Czy widział ktoś takie rzeczy, by Ludzie od których uczę się dopiero jak piórem po papierze wodzić, pochwały mi tylko czynili, jakby ich rola była tu niewidoczna? Dlatego z tego miejsca oświadczam, że matkami i ojcami mojego pióra są tak wspaniali ludzie ja p.Stenia, p.Magda, p.Beata, p.Ewa, p.Marek, p.Wojciech i wszyscy im równi. Gdyby nie ich wzory niedoścignione, nigdy był TU nie zaistniał. Dziękuję.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Autor usunął profil 16.06.2009 11:28

Ocena:

Mogę już tylko powtórzyć za Panią Stenią: Twoje artykuły nie tylko odwołują się do emocji, sentymentów, ale mają charakter poznawczy - uczysz historii. Forma w jakiej podajesz skomplikowane stosunki narodowościowe w Wolnym Mieście Gdańsku, z pewnością zainteresuje ludzi nie pasjonujących się przeszłością. Zawsze czytam Cię pełen podziwu a i z wielką radością i przyjemnością!
Chylę czoło, Adamie!!! Marr

Komentarz został ukrytyrozwiń

Adam Sobal 15.06.2009 22:34

Ocena:

Kochani, z miłym przejęciem czytam wasze komentarze. Są zawsze mądre i pełne zrozumienia tematu. Uważam, że o zawiłych ludzkich losach można rozmawiać godzinami i zawsze z tej rozmowy wypływa morał wart zapamiętania. Bo historia świata przypomina przejmującą pieśń dobiegającą gdzieś z odległej przeszłości, która brzmi donośnym wielogłosem minionych pokoleń. Szkoda tylko, że tej przejmującej i pouczającej pieśni nie wszyscy chcemy słuchać uważnie.

Piotrze, ul. Lützowstrasse obecnie nosi nazwę Poznańska i mieści się w gdańskiej dzielnicy Oliwa, w jej wschodniej części. Na tej ulicy się wychowałem, dlatego chętnie sięgam pamięcią do ludzi, których miałem okazję tam poznać. To jest taki mój lokalny patriotyzm miejsca i czasu.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Ewa Krzysiak 15.06.2009 19:35

Ocena:

Interesujące. Warte przeczytania, zaczytania się i refleksji.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Stefania Najsarek 15.06.2009 19:32

Ocena:

My, mieszkający od lat w Gdańsku, wiele takich historii znamy.
Znamy ludzi, miejsca, podobne wydarzenia, które tak pięknie opisujesz.
Twoje artykuły nie tylko odwołują się do emocji, syntymentów, ale mają charakter poznawczy -
uczysz historii. Forma w jakiej podajesz skomplikowane stosunki narodowościowe w Wolnym Mieście Gdańsku, z pewnością zainteresuje ludzi nie pasjonujących się przeszłością.
Chylę czoło, Adamie!!

Komentarz został ukrytyrozwiń