Michał Warecki: Budzę się, palę papierosa, piję kawę i po prostu maluję

Dodał(a): Ewelina Błaszczyk
2009-05-13 13:59
Odsłon: 6858
Komentarzy: 2

Tagi:

9 maja 2009 roku, o godz. 19:00, w restauracji Biosfeera odbył się wernisaż malarstwa Michała Wareckiego pt. „Ekshibicja - II okresy: złoty i fioletowy”.

informacja o wystawie / Fot. Michał Warecki

Na wystawie malarz zaprezentował swoje najnowsze, czyli powstałe w ciągu ostatniego roku, obrazy. Goście dopisali, atmosfera również, co ostatecznie dało efekt interesującego spotkania kulturalnego. Malarz, choć mocno zajęty, dał się namówić na krótki wywiad.

Michał Warecki to na co dzień dyrektor kreatywny jednej z sieciowych agencji reklamowych w Warszawie. Malarstwo, raczej dekoracyjne, jak sam to określa, to dla niego przede wszystkim zabawa i przyjemność.

Wiadomosci24.pl - Skąd pomysł na malarstwo?
Michał Warecki Moja matka jest malarką. Stąd to się wzięło. Jak każde dziecko malowałem, z tą tylko różnicą, że na płótnie. Mój pierwszy dobry obraz powstał w domu dziadków w Niemojkach, kiedy miałem 2-3 lata; to były kwiaty – rewelacyjny obraz! Natomiast na stworzenie obrazu z prawdziwego zdarzenia, już w pełni świadomie potrzebowałem jeszcze jakieś 20 lat.

Gdzie, przynajmniej teoretycznie, uczyłeś się malarstwa?
- Najpierw w Liceum Plastycznym w Nałęczowie, gdzie bardziej nauczyłem się życia z dala od rodziców (uśmiech), niż malarstwa. Ciekawe czasy... Potem ASP w Warszawie, ale Wydział Konserwacji. Chyba buntując się przeciwko temu kierunkowi, zacząłem malować (uśmiech)

Skąd czerpiesz pomysły? Co Cię inspiruje – jak zwykle pracujesz?
- Budzę się, palę papierosa, piję kawę i po prostu maluję. Nie jest tak, że idę ulicą i nagle wpada mi do głowy rewelacyjny pomysł lub czuję przypływ natchnienia... Owszem, myślę i obserwuję, ale nie jest tak, że nagle teraz muszę natychmiast biec do płótna.

Tak po prostu – budzisz się i malujesz? I już?
- Tak. Tak po prostu. (uśmiech) No, ale to nie jest tak, że „i już”. To fizyczna praca jest. (śmiech)

A czy zdarza Ci się wstać i nie móc nic namalować? Czy odczuwasz czasem jakąś niemoc twórczą?
- Tak. Ale nie popadam z tego powodu w depresję. Przeczekam. (uśmiech)