Miłosne tête-à-tête z Madame

Dodał(a): Anna Winczakiewicz
2008-12-22 21:54
Odsłon: 3418
Komentarzy: 3

Tagi:

Narkotyczna znajomość inteligentnego młodzieńca i dojrzałej kobiety na tle socrealistycznej rzeczywistości. Całość ujęta w kunsztowną formę, pełną aluzji literackich, francuskich wtrąceń i odwołań do historii. Czyżby powieść doskonała?

Opowiedziana historia jest wielopoziomowa, wzbogacona licznymi wtrąceniami, odniesieniami do historii, do dorobku literatury francuskiej i sztuki europejskiej. Nazywana „powieścią elitarną”, co może mile łechtać ego każdego, kto po nią sięgnie. Autor wymaga on nas obycia kulturowego, i zdaje się chwalić czytelnika, gdy skojarzy przytaczane słowa. Denerwować może postać chłopaka – wszak zazdrość jest uczuciem na porządku dziennym – aż trudno uwierzyć w realizm historii, gdzie jedna osoba zdaje się być obdarzona wszystkimi możliwymi talentami i zdolnościami.

Autor pisze żywo i dowcipnie, bawi się słowem, komponując poszczególne wyrazy jak muzykę. Melodyjnym elementem są też trzy powtarzające się motywy: gra na pianinie, gra w szachy i wędrówka po górach. W zależności od momentu pojawienia się w książce, mają inny cel i inne znaczenie. Podobnych „smaczków” w powieści jest znacznie więcej, a przyjemność ich odkrywania sprawia, że pewnie każdy po przeczytaniu ostatniej strony będzie chciał „jeszcze i jeszcze”. Całe szczęście Libera nie przestraszył się sukcesu i niebawem ukaże się jego kolejna książka: „Godot i jego cień”.

Powieść „Madame” ukazała się w 1998 roku i zdobyła pierwsze miejsce w konkursie Wydawnictwa Znak. Rok później była nominowana do Nagrody Literackiej Nike, następnie otrzymała Nagrodę im. Andrzeja Kijowskiego. Do chwili obecnej została przełożona na 21 języków.