Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

29976 miejsce

„Moja miłość” Juliana Tuwima – między niebem a otchłanią

Zbiorek listów i wierszy Juliana Tuwima pisanych dla ukochanej, dowodzi, że miłość księcia poetów miała tylko jedno oblicze, należące do jego żony – Stefanii. Ukazuje on pod mikroskopem dzieje serca w najsubtelniejszym z wydań.

Julian Tuwim, Moja miłość, wybór i opracowanie Tadeusz Januszewski, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2014 / Fot. okładka książki Pod wdzięcznym tytułem „Moja miłość” Wydawnictwo Iskry zaprezentowało w solidnej, pięknej szacie edytorskiej niepublikowane dotąd listy Juliana Tuwima do żony oraz dedykowane jej wiersze miłosne. Tomik stanowi odbicie silnej namiętności, zrodzonej od pierwszego wejrzenia, poddanej rozmaitym próbom, wypełnionej dramatycznymi wahaniami co do wzajemności i euforycznymi wzlotami z powodu jej przejawów. Zbiór stanowi obraz silnego, złożonego uczucia, które było najważniejszą treścią życia poety, głównym impulsem jego twórczości. Całość układa się w poetycki dziennik uczuć, z jakich zdać sprawę zdolni są tylko wybrańcy Muz.

Z pożytkiem i przyjemnością czytelnik może wziąć do ręki zgrabny tomik, by powędrować wraz z poetą szlakiem najpiękniejszego uczucia - "między niebem a otchłanią". W tajniki związku uczuciowego, zapoczątkowanego w sercu Tuwima przygodnym spotkaniem w Łodzi w roku 1912, a spełnionego w małżeńskim stanie, wprowadza najpierw słowo wstępne Tadeusza Januszewskiego, który kreśli dzieje „jedynej, wiecznej” miłości do Stefci, wyróżniając w krótkim zarysie poszczególne etapy, które decydowały o charakterze uczuć i miały wpływ na wątki poruszane w poezji. Autor przedmowy bez trudu przekonuje, że świadectwa miłości Juliana Tuwima w postaci listów i wierszy, w przypadku, gdy nie utrwalił jej w pamiętniku, są jednym z najważniejszych „kluczy do całej biografii” poety.

Listy do Stefanii w zbiorze dość nielicznym, zachowane we fragmentach, ułożone chronologicznie przenoszą bezpośrednio w świat przeżyć młodego człowieka pełnego nadziei na szczęście jedyne i niepowtarzalne. Dają szczery wyraz głębokim przeżyciom, wyrażanym z niespotykaną kurtuazją, z pełnym oddaniem kobiecie, postrzeganej jako „subtelnie intuicyjna istota”, zdolna odczuć skomplikowane drgnienia serca. Niezwykle urzekający w nich jest ton żartobliwy, jakim poeta usiłuje przełamać obojętność czy dystans wybranki. Poeta nie szczędzi słów w wielostronicowych, głęboko przemyślanych epistołach, czym nie pozostawia złudzeń, że ofiarowuje swoje uczucia szczerze, że gotów jej oddać siebie.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (1):

Sortuj komentarze:

Zapewne niezwykła to książka, znając poezję Tuwima można oczekiwać bardzo pięknego języka.
Świetna recenzja - dziękuję.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Dziękujemy za Twoją aktywność w serwisie wiadomosci24. Do zobaczenia niebawem w innym miejscu.

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl
#PRZEPROWADZKA: Dowiedz się więcej

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.