Nie pierwsza to tego typu żałoba, a zapewne nie ostatnia; doniesienia o fałszowaniu wskazań stężenia gazów kopalnianych, początkowo nieśmiałe, dementowane i komentowane w stylu "górnicy to nie samobójcy" - w miarę upływu czasu staja coraz głośniejsze; wypowiedzi pochodzą od wielu różnych osób, z których co poniektórzy przestają nawet kryć twarze. "Nic się nie zmieniło", "takie zagrywki pod ziemią to norma", "nie ma jak udowodnić oszustwa na czujnikach" - to fragmenty wypowiedzi górników dla TVN24.

To samo źródło podaje dalej: "...prawda ma też drugie oblicze. Górnicy mają osobiste metanomierze, jednak w obawie o utratę pracy lub stanowiska, godzą się na takie warunki." A oto fragmenty innej, jakże dramatycznej wypowiedzi na temat warunków pracy w górnictwie i obawy przed jej utratą: "W górnictwie jest hierarchia, pracownicy boją się "góry", boją się odmówić pracy... praca tam przypomina "rosyjską ruletkę... do lekceważenia zasad bezpieczeństwa, w tym fałszowania wskazań czujników metanu, dochodzi tam nagminnie... wsparciem dla górników nie są w tym zakresie związki zawodowe."

Nie jest moim celem analiza wszystkich wypowiedzi na temat fałszowania pomiarów stężenia metanu, cichych akcji ratowników, którzy wietrzą chodniki, bo padają już one nie tylko z ust szeregowych, anonimowych górników, ale osób na najwyższych szczeblach górniczej władzy. Z jednej tylko strony panuje milczenie; rzec by można, że w narastającym szumie "krzyczy cisza". Cisza ze strony ludzi, którzy w innych okolicznościach najgłośniej, najbardziej radykalnie wrzeszczą w imię "obrony miejsc pracy", a swoimi działaniami potrafią unieruchomić całe kopalnie, stopując pracę kilku tysięcy szeregowych pracowników.