Morze jako podążanie ku wieczności w poezji Karola Wojtyły

Dodał(a): Jolanta Selin
2011-06-11 17:10
Odsłon: 2067
Komentarzy: 1

Tagi:

Próby odczytywania poezji Karola Wojtyły - Jana Pawła II jako kontemplacja Boga.

Jezus Chrystus skupiał "tłumy, tłumy serc" u wybrzeży jeziora Genezaret. Piotr naszych czasów także gromadził tłumy wpatrzone w "Punkt jeden Biały". Niekiedy w "Wybrzeżach pełnych ciszy” On – poeta odrywa się od tłumu, by samotnie kontemplować Boga. Czyni to na chwilę, by trwając w transcendencji, zaczerpnąć boskości. Wspina się na górę Tabor, chce trwać przy Bogu, a po chwili, wypełniając Boże powołanie, wraz z Jego łaską, wraca do bliźnich.

Morze ma więc dla poety absolutną wartość, tę siłę, która przyciąga go do Ojca-Stworzyciela. Za Nim podmiot liryczny tęskni jako dziecię, które oderwało się na chwilę, podczas gdy Ojciec Niebieski z chaosu budował przestrzeń dla człowieka. On - Bóg pozostał po drugiej stronie. Tam jest wieczność, tam jest On.

Umiłowany syn nad brzegiem morza stara się nawiązać z Nim kontakt, z Jego Naturą uczestniczącą w akcie stworzenia. Morze jest więc tajemnicą, którą filozof próbuje zgłębić. Czuje, że ta przestrzeń nie tylko oddaliła go od boskości, ale też zbliża.

Wraca do prabytu. Jest przeświadczony, że Bóg "objęty tajemniczym pięknem wieczności” trwa w swej prostocie, tylko Go trzeba odnaleźć, iść za Jego głosem. Jest więc morze metafizyczną perspektywą zespalającą poetę- filozofa z Tym, który był samą Poezją, Logosem. W zamkniętej przestrzeni Kosmosu, on-Człowiek pogrążony w medytacji, staje pośrodku jako Boże centrum w swojej lectio divina.

Cisza falującego morza, to Jego cisza i "tą ciszą trafia najgłębiej”. W niej poeta czuje nad sobą ,,nachylenie Boga”:

,,Bo jesteś samą Ciszą, wielkim Milczeniem

uwolnij mnie już od głosu,

a przejmij tylko dreszczem Twojego istnienia”

Zobacz także: