My, bezmózgie gąsienice

Dodał(a): Berenika Haduch
2010-04-05 10:50
Odsłon: 934
Komentarzy: 0

Tagi:

„Co nas kręci, co nas podnieca”? Z najnowszego filmu Woody'ego Allena wynika, że tym elementem jest zmiana, czyli ciągłe przeskakiwanie z kwiatka na kwiatek w poszukiwaniu miłości, mądrości, religii czy chociażby rozjaśnienia umysłu.

Dzieło to mogę oceniać z punktu widzenia nowicjuszki, dopiero wdrażającej się w twórczość komika. Po „Vicky Cristina Barcelona” „Co nas kręci, co nas podnieca” był miłą odmianą, a zarazem niespodzianką. Mimo krótkiego „stażu” zdążyłam jednak zauważyć, na czym polega specyfika tego poczucia humoru.

Podczas oglądania filmu zaśmiałam się kilka razy, wysłuchując utyskiwania głównego bohatera, Borisa Yellnikoffa (w tej roli Larry David). Jest on podstarzałym sceptykiem, cynikiem i pesymistą, któremu niewiele w życiu wychodzi. Mieszka w surowych, jak na nowojorską metropolię, warunkach, zawsze śpiewa „Happy Birthday” przy myciu rąk i cierpi na hipochondrię. Poza tym uważa się za geniusza, który jako jedyny pojął działanie świata.

Po raz pierwszy historia obraca się o 180 stopni, gdy pod schodami swojego mieszkania spotyka młodą, stereotypową blondynkę - Melody Saint Anne Celestine (Evan Rachel Wood), która okazuje się być niekłopotliwą i wyrozumiałą „gąsienicą”, jak Boris nazywa prostodusznych ignorantów. Mamy okazję zobaczyć starcie dwóch osobowości, które jednak mogą z sobą żyć. Przynajmniej do czasu...

Środkiem przekazu, który miał na mnie największy wpływ, była muzyka. Czasem wesoła, niekiedy złowieszcza, ale zawsze wyolbrzymiająca wydarzenia i ukazująca uczucia, których nie było widać na ekranie. Zniechęcić do filmu może przydługi wstęp, w którym Yellnikoff narzeka na otaczający go świat i wyjaśnia, dlaczego wszystko jest bez sensu.

Po „Vicky Cristina Barcelona” miałam uczucie niedopełnienia. Po „Co nas kręci, co nas podnieca”
nikogo to nie spotka, wierzcie na słowo. Premiera już 9 kwietnia.

Zobacz także: