My Jego dzieci zrodzone z cierpienia

Dodał(a): Izabela Kostun
2012-01-09 18:38
Odsłon: 468
Komentarzy: 1

Tagi:

Cisza, żeby ją poznać trzeba nauczyć się w niej trwać. Nie trzeba nic więcej. Wtedy odnajdujemy równowagę duchową.

To jest skarb. Bez niej okoliczności zewnętrzne rozpraszają nas, powodują, że perspektywa może być mylna. Taka Cisza zabija myśli i przynosi ukojenie, nie przynosi słów. Można jednak dochodzić do ubogacania właśnie poprzez słowa. „Kiedy wymawiam słowo Przyszłość, pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości. Kiedy wymawiam słowo Cisza, niszczę ją. Kiedy wymawiam słowo Nic, stwarzam coś, co nie mieści się w żadnym niebycie”- Wisława Szymborska. Rozmawiać o tym, czego się samemu nie rozumie jest trudno. Opowiedzieć o tym jest jeszcze trudniej, ale bolesne jest to, gdy z powodu niewystarczającej odwagi nie zostanie to odsłonięte.

Kiedyś pewien ksiądz na kazaniu opowiedział historię człowieka, który miał problem z alkoholem. Nie mogąc dłużej patrzeć na cierpienie swojej rodziny poszedł do kościoła i długo się modlił. Po pewnym czasie zachorował. Gdy nie miał już sił i leżał w łóżku ukazał mu się Jezus. Mężczyzna po wyjściu ze szpitala, udał się do kościoła i dziękował Bogu za uzdrowienie, wtedy usłyszał głos – tylko mnie nie zostawiaj i pamiętaj o mnie czasem. Nie mógł powstrzymać łez ze wzruszenia, odpowiedział dokładnie to samo, pamiętaj o mnie czasem.

Dawno temu, gdy byłam jeszcze dzieckiem miałam dość niezwykły sen, który poprzedzała równie dość niecodzienna sytuacja. Było Boże Narodzenie w telewizji jak co roku o tej porze emitowano film opowiadający o losach Jezusa z Nazaretu. Po obejrzeniu nie mogłam się nadziwić, jak to możliwe, że są niewierzący ludzie? Przecież wszystko jest udokumentowane- tłumaczyłam sobie. Po pewnym czasie przyśnił mi się Jezus, położył mi rękę na ramieniu, gdy klęcząc przy łóżku odmawiałam jakąś modlitwę. Później, co jakiś czas w bardzo ważnych momentach mojego życia przypominał mi o swojej obecności i robi to do dziś.

Zobacz także: