Zatoka Gdańska ma szczególny znak terenowy w postaci języka wyłożonego w wodzie, który rozciąga się od granic terytorialnych ziemi gdańskiej, aż do Piławy w Federacji Rosyjskiej. Ten swoisty język kawałka ziemi rozpięty na przestrzeni około 90 km długości i 1 do 2 km szerokości, nosi nazwę Mierzeja Wiślana. Północną jego granicą jest Zatoka Gdańska, będąca częścią Morza Bałtyckiego, która od południa styka się z Żuławami Wiślanymi, zaś od zachodu z Pobrzeżem Gdańskim. Na wschodzie natomiast sięga po granice obwodu kaliningradzkiego przynależnego Rosji.
Cóż to takiego jest Mierzeja Wiślana? To wielką i cienka jak jęzor żmii piaszczysta wydma, której wysokość w pewnych miejscach przekracza 30 metrów. Porastają ją w większości skromne lasy iglaste, poprzeplatane miejscami liściastymi. Mierzeja została zbudowana (wyłoniona) przez siły uderzeniowe wód morza w wyniku nieustannych wielowiekowych działań fal morskich.
Oddziela ona Zalew Wiślany od otwartych wód Zatoki z jednej strony i prawie stale rozhuśtanych wód Bałtyku. Mierzeja podzielona jest między terytorium Polski (w części zachodniej) i Rosji (część wschodnia). Jej niewielka część zachodnia, należąca do Polski, jest stosunkowo nieźle zurbanizowana, natomiast znacznie większa wschodnia pozostaje wciąż w stanie niemalże pierwotnym choć mocno zaniedbanym i zniszczonym chemią. Jak podaje
trójmiasto.gazeta.pl, wszystkie miejscowości
położone w jej polskiej części (oprócz Gdańska), były dawniej skromnymi wioskami rybackimi, a obecnie są nowoczesnymi, ciągle rozwijanymi miejscowościami letniego wypoczynku. Wyróżniają się pod tym względem: Krynica Morska, Stegna, Sztutowo, Ostaszewo i Kąty Rybackie.