Przy okazji pobytu u przyjaciół w Bieszczadach postanowiliśmy zajrzeć do skansenu w Sanoku i w ten interaktywny sposób wprowadzać naszą córeczkę w bogaty świat kultury. Mała była zachwycona, my również. Widziałam skansen w Olsztynku, zagrodę Guciów na Roztoczu, Muzeum Wsi Słowińskiej i Skansen Kurpiowski w Nowogrodzie. Tu zostałam dosłownie zauroczona "ofertą" podkarpackiego Muzeum Budownictwa Ludowego. Tak właśnie brzmi oficjalna nazwa tego założonego w końcu lat 50. muzeum "na wolnym powietrzu". Na obszarze blisko 40 hektarów w sposób rewelacyjny została zaprezentowana kultura architektoniczna pogranicza polsko-ukraińskiego. Co ważne, uwzględniając wszystkie żyjące tam grupy etnograficzne, w tym Łemków, Bojków, Pogórzan i Dolinian.

Proponuję zarezerwować sobie na tą wyprawę całe popołudnie. Lub przedpołudnie. Jak kto woli. Nieśpiesznie można zatopić się w nie tak odległym historycznie czasie - bo co to jest 200 lat - i dostrzec jak wiele zmian dokonało się na przestrzeni tych dwóch wieków. Idąc dróżką natrafimy na "perełki" architektoniczne. Domy Bojków wąskie i dość długie, zawierające w jednym budynku i część mieszkalną i gospodarczą.

Zbudowane z drewna jodłowego o czerwonawo-brunatnym kolorze ścian. Surowe izby z kurnym piecem. Wokół drzewa i szum wiatru. Domy Łemków jedne za drugim rozciągnięte wzdłuż drogi i płynącej obok wody: rzeki lub potoku. Dachy dolińskich chałup są czterospadowe, zazwyczaj pokryte słomą. Domy z jodły, mocne i dumne. W sieni stoją żarna, garnki, kosze z wikliny, niezbędne narzędzia nawet końska uprząż. Obok w komorze pachnie kiszona kapusta, suszą się na ścianach zioła. Wszystko tak namacalne jak gdybyśmy przenieśli się w czasie.

Jesteśmy w części poświęconej pogórzanom. Kątem oka dostrzegam ruch. To znudzony kot przechodzi ze stajni do domu. Cisza natury, przerywana pohukiwaniem synogarlicy. Wyobraźnia działa na zwiększonych obrotach. Tak łatwo dostrzec kobietę w watowanym kaftanie w kolorze zielonym. Chodaki, drewniane korale. Ma na głowie czepiec i chustę. Uśmiecha się. Kot łasi się do jej prawej nogi. Są tak realni, że trudno mi odnaleźć właściwą dla mnie "czasoprzestrzeń".