Niebezpieczna fascynacja, czyli nowa powieść Cunninghama

Dodał(a): Marta Jenner
2011-11-22 13:40
Odsłon: 847
Komentarzy: 4

Tagi:

Uprzedzę od razu - spragnieni mocnych wrażeń podglądacze nie mają czego szukać w tej książce, gdyż wątek homoerotyczny został wprowadzony bardzo subtelnie i jego rolą nie jest rozpalanie zmysłów.

Auguste Rodin "Wiek brązu" http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/77/Rodin_The_bronze_age.jpg / Fot. Daniel Ullrich, Threedots

Dostaję do zrecenzowania powieść Michaela Cunninghama "Nim zapadnie noc". To kolejna książka tego amerykańskiego autora, jaka ukazała się nakładem Domu Wydawniczego REBIS - wcześniej wydawnictwo zaproponowało czytelnikom "Dom na krańcu świata", "Z ciała i duszy", "Wyjątkowe czasy" oraz "Godziny".

Przez kilka dni nieufnie "obwąchuję" wysmakowaną okładkę - artystyczna fotografia Davida Roseburga "Łodygi w wazonie" z cyklu "W ogrodzie" cieszy oko naturalną harmonią barw i kształtów, ale nie daje czytelnikowi żadnej wskazówki. Chociaż... Jak się okaże, piękno i sztuka odgrywają w powieści niebagatelną rolę.

W końcu otwieram książkę i daję się unieść leniwym prądom życia Petera Harrisa
- nowojorskiego marszanda, przeżywającego właśnie kryzys wieku średniego. Dorosła córka opuściła gniazdo, temperatura związku spadła, seks z żoną nie jest już taki jak dawniej, ale o rozstaniu z Rebekką nie może być mowy: "Z kim by rozmawiał, jak by robił zakupy albo oglądał telewizję".

Z racji profesji życie głównego bohatera obraca się wokół sztuki. Obserwuję, jak zręcznie porusza się w świecie młodych, dobrze zapowiadających się artystów i obrzydliwie bogatych klientów. Pośrednicząc między nimi, szuka odpowiedzi na pytanie, co sprawia, że przedmiot zyskuje rangę dzieła sztuki. Docieka, jakimi motywami kierują się nabywcy.

Podążam za nim do Metropolitan Museum of Art i zatrzymuję się przy "Wieku brązu" Rodina. Nie do końca wiem, co w nim bardziej uwodzi Petera: doskonałość Sztuki, która oparła się Czasowi, czy piękno nagiego młodzieńca. Naturalnej wielkości rzeźba jest przecież tak wiernym odbiciem oryginału, że Rodina posądzano o wykonanie odlewu ciała modela, Augusta Neyta (można się o tym przekonać, oglądając w paryskim Musée Rodin zdjęcia Belga, wykonane w 1877 r. przez fotografa Gaudenzio Marconiego).

Zobacz także: