Niepełnosprawni, homoseksualni. Podwójnie napiętnowani

Źródło: Gość dnia
2010-07-30 12:41
Odsłon: 4001
Komentarzy: 3

Tagi:

Niedawno utworzona grupa dla niepełnosprawnych osób o orientacji homoseksualnej, powstała m.in. po to, by wspierać oraz dzielić się doświadczeniem. Czyżby nikt nie potrzebował pomocy, a problem podwójnego wykluczenia jest wydumany?

Coraz większa rzesza Polaków zaczyna pojmować, że życie z etykietą „niepełnosprawny” bywa ciężkie. Gdy do niepełnosprawności dołącza mniejszościowa orientacja seksualna, zrozumienie ustępuje, jak ręką odjął. Preferencje takiej osoby bywają nieakceptowane nie tylko przez zdrowe społeczeństwo, ale i własną rodzinę oraz samych niepełnosprawnych. Nic dziwnego, że niektórzy wobec ciężaru podwójnego piętna, milkną lub milczą od zawsze, nie mogąc w pełni się wyrazić, realizować własnych naturalnych dążeń. Nowoutworzona warszawska grupa powstała po to, by ludzie ci mogli wyjść z cienia i spotkać się z podobnymi sobie.

Jedna głowa, wielopomysłowa

Basia jest zdeklarowaną lesbijką.
Pomysł utworzenia grupy zrzeszającej homoseksualnych i biseksualnych niepełnosprawnych osób dojrzewał w niej powoli. Sama chorując na obustronny rozszczep wargi i podniebienia, nie odczuwała swojej niepełnosprawności. Dopiero wypadek, w wyniku którego doznała poważnej kontuzji nogi i nie mogła grywać w ukochaną siatkówkę, uzmysłowił jej niektóre bariery, na jakie natrafia osoba niepełnosprawnością. Do tego Basia chciała pomagać, z wykształcenia jest psychologiem. Gdy wreszcie wpadła na pomysł utworzenia tej specyficznej grupy, jej propozycja została znakomicie przyjęta w stowarzyszeniu Lambda. Od 24 stycznia, właśnie tam, Raz w tygodniu, , odbywają się spotkania, które na razie mają charakter organizacyjno zapoznawczy. W przyszłości zostanie zorganizowana seria warsztatów. Członkowie grupy mają też zamiar raz
w miesiącu zaprosić specjalistę wybranej przez uczestników spotkań dziedziny, np. może to być psycholog, seksuolog, prawnik, czy ktokolwiek inny, kto będzie potrzebny.

Kłody pod nogi

Uczestnicy cotygodniowych spotkań przyznają zgodnie, że taka inicjatywa jest im potrzebna.
Spotykam tu ludzi, którzy mają szalony entuzjazm, możemy wymienić się spostrzeżeniami dotyczącymi środowiska osób niepełnosprawnych i homoseksualnych.- opowiada z zapałem Rafał.