Nowe dzieło Andrei Bocelliego

Dodał(a): Łukasz Cygan
2008-11-30 20:34
Odsłon: 5535
Komentarzy: 4

Tagi:

Najsławniejszy tenor świata po raz kolejny udowadnia, że pomimo wrodzonej niepełnosprawności można stać się wyznacznikiem w muzyce - nie tylko operowej.

Okładka najnowszej płyty śpiewaka / Fot. Materiały promocyjne

Andrea Bocelli urodził się 22 września 1958 roku w toskańskiej miejscowości - Lajatico, która ulokowana jest niecałe 40 km od Pizy. Młody Andrea stał się szybko multiinstrumentalistą - w wieku 6 lat rozpoczął naukę gry na pianinie, a przez następne lata zgłębiał tajniki gry na flecie, saksofonie, flecie, gitarze, harfie i wielu, wielu innych...

Wychowany w domu wypełnionym muzyką zachwycał się takimi gwiazdami estrady, jak Beniamino Gigli, Mario Del Monaco lub jego ulubieniec - Franco Corelli. Od 12. roku życia jego świat pogrążył się w ciemności przez nagły wylew krwi do mózgu, którego doznał podczas zajęć sportowych. W 1970 roku rozpoczął studia prawnicze, które ukończył tylko dzięki własnej zaradności, opłacając je pieniędzmi zarobionymi za dorywcze śpiewanie w pobliskich barach.

Mimo tego, dalej nie był znany szerszej publiczności aż do roku 1992, kiedy to Zucchero, który szukał tenora do prób przed koncertem z Lucianem Pavarottim zachwycił się głosem toskańczyka. Wysłał taśmę z jego nagraniami do gwiazdy estrady tamtych czasów, a ten przekonał Zucchera do zamiany jego osoby właśnie na młodego wokalistę w takich oto słowach:

"Dziękuję Ci za napisanie tak pięknej pieśni... Teraz nie potrzebujesz mnie abym ją z Tobą wykonywał - niech Miserere śpiewa Andrea, nikt nie byłby w tym lepszy"

Przez następne pięć lat Bocelli odnosi coraz większe sukcesy - koncertuje wraz z Gerardinem Trovato, debiutuje rolą Macduff'a w operze Verdiego "Macbeth" oraz wykonuje z angielską sopranistką swój najsłynniejszy utwór - "Time To Say Goodbye".

Od 1998 do 2008 roku wydał 20 płyt, występował z niezliczoną liczbą gwizd muzyki poważnej, jak i pop, otwierał serca wielu milionom ludzi i sprawiał, że nawet najwięksi przeciwnicy muzyki klasycznej wstawali ze swych miejsc oklaskując jego osobę. Pomimo wszelkich sukcesów, nadal został nieśmiałym chłopcem, którego koledzy z toskańskiego podwórka widzieli w roli wielkiego śpiewaka. Pokazał wielu, że życie nie kończy się wraz z utratą wzroku - potrafił przezwyciężyć trudności i dawał natchnienie wielu osobom o podobnych problemach.

Niedawno ukazała się najnowsza płyta tego wspaniałego tenora zatytułowana "Incanto" - jest ona kompilacją jednych z najsłynniejszych pieśni dla solistów wszech czasów, Bocelli nie ogranicza się na niej do patetyki, z łatwością przeplata takie klasyki jak "Granada" lub "A Marechiare" przezabawnymi "Funiculi Funicola" lub też słynnym "Mamma". Andrea doskonale zapełnił lukę w muzyce, jaką odczuwałem od wydania jego ostatniego dzieła, lecz czarując swych słuchaczy zaostrzył dziki apetyt, którego nabiera każdy kto chociaż raz usłyszy jednego z najbardziej utalentowanych tenorów w historii...

Czapki z głów - Andrea Bocelli powrócił w wielkim stylu.

Zobacz również:
Oficjalna strona artysty
Andrea Bocelli & Sarah Brightman - Time To Say Goodbye

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Łukasz Cygan

Artykuły (190) Galerie (13) Średnia ocen (4.20)

Miejscowość: Kraków | Kraj: Polska

O mnie: Cokolwiek robi - zawsze z pasją. Jest gorący, ostry, wyrazisty i do szpiku kości bezkompromisowy - dla jednych to zaleta, dla innych największa jego wada. Szczodry w krytyce. Oszczędny w pochwałach.

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Dodaj do

Komentarze: 4

Sortuj komentarze:

Justyna Borowiecka 04.12.2008 15:26

Ocena:

Czesc! dzieki za ocenke i odwiedziny ;)....
fajnie i zwiezle napisane :) Lubie muzyke klasyczna i piosenki Bocelliego :)
Zostawiam + :)
Pozdrawiam i zapraszam ponownie ;))

Komentarz został ukrytyrozwiń

Jolanta Paczkowska 01.12.2008 09:44

Ocena:

"Chciałbym dać ludziom to, co mnie dali wszyscy wielcy artyści, na których muzyce dorastałem. Za każdym razem, kiedy życie dawało mi w kość, muzyka pomagała przetrwać największą biedę. I mogła to być najzwyklejsza piosenka, którą uliczny grajek grał na mandolinie albo na akordeonie, zbierając drobne na rogu ulicy. To były prawdziwe emocje. Dziś, kiedy mam pięćdziesiąt lat, wiem, że muzyka może być prosta i nieskomplikowana, ale musi mieć w sobie prawdziwe uczucia" link jw.

Komentarz został ukrytyrozwiń