O czasie wspominanym i raju utraconym

Dodał(a): Agnieszka Bukowczan-Rzeszut
2009-12-10 20:42
Odsłon: 4347
Komentarzy: 1

Tagi:

Pamięć dzieciństwa, mityzacja przeszłości, mechanizm tworzenia wspomnień - czyli historia jako doświadczenie przeszłości

/ Fot. http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Incubator-tahrir.jpg&filetimestamp=20040915180227

W średniowieczu wierzono, że dusza ludzka ma dziesięć zmysłów - pięć zewnętrznych i pięć wewnętrznych. Do pierwszej grupy, służącej do komunikacji ze światem, zaliczano wzrok, słuch, węch, smak i dotyk. Cztery z pozostałych pięciu zmysłów wewnętrznych miały określać naszą osobowość, a należały do nich: osąd, wyobraźnia, fantazja i pamięć. Piąty nazwano zmysłem wspólnym - zarządzał on i regulował funkcje pozostałych.

Z pięciu wewnętrznych zmysłów duszy, pamięć jest tym, którego podstawy biologiczne wydają się być najlepiej poznane, a jednocześnie nieustannie odkrywane są nowe informacje na jej temat. Pamięć jest przy tym jedyną chyba funkcją osobowości, której niedostatki potrafimy sami dostrzec. Mało kto przyzna się do złego funkcjonowania zmysłu osądu czy wyobraźni, podobnie jak do tego, że ma powiedzmy słaby charakter. Wielu natomiast w niedostatkach własnej pamięci szuka usprawiedliwienia dla swoich błędów, a sama pamięć jej właścicielom jawi się jako obszar tajemniczy i nie do końca poznany. Zmuszeni do stawienia czoła własnej pamięci, ludzie uświadamiają sobie rzeczy, których sami o sobie nie wiedzą.

Pamięć jako przedmiot refleksji filozoficznej nie wymaga nobilitacji – już starożytni, choćby Platon i Arystoteles ustalili kontekst pojęciowy, w jakim była rozważana i podstawowe metafory, z pomocą których była charakteryzowana, a także podstawowe problemy i reguły mnemotechniczne, jednak dopiero Freudowi zawdzięczamy pamięć autobiograficzną czy też personalną jako nową dziedzinę badawczą. Określana jest ona jako „pamiętanie wydarzeń z własnego życia”, a zadaniem koncepcji pamięci biograficznej jest opis i wyjaśnienie w jaki sposób ludzie przechowują informację na temat zdarzeń i jak łączą je w ogólniejsze struktury, obejmujące na niższym poziomie ciągi zdarzeń, a na wyższym cały cykl życiowy.

Obecnie badania nad pamięcią personalną zyskały status interdyscyplinarnych: poza filozofią i psychologią refleksje nad pamięcią prowadzone są w obszarze biologii, socjologii, historii i nauk o kulturze. Ważnym zagadnieniem, przede wszystkim interesującym nauki humanistyczne jest tu kwestia tzw. doświadczenia mnemicznego, które obejmuje poza zapamiętywaniem, zapominaniem i przypominaniem sobie także interpretowanie, kodowanie i dekodowanie, konstruowanie, rozpoznawanie i narracje.

1
2
3
...
6
następna »

Zobacz także:

OFFline profil autora

Autor: Agnieszka Bukowczan-Rzeszut

Artykuły (7) Galerie (0) Średnia ocen (4.77)

Miejscowość: Kraków | Kraj: Polska

O mnie: www.symulakra.pl

Ostatnie artykuły autora:

Pozycja autora w rankingach:

Największa liczba odsłon (345)
Najwyżej oceniane (649)

Dodaj do

Komentarze: 1

Sortuj komentarze:

Andrzej Szelbracikowski 16.03.2010 10:37

Ocena:

134

110

Dzieciństwo jest ważnym, jeśli nie - najważniejszym okresem w naszym życiu!
Niestety "dorosły" w pogoni za karierą i..."ustawianiem sobie życia" systematycznie zabija w sobie doświadczenia -skarb Natury z okresu swego dzieciństwa. ZABIJA dziecko w sobie...ażeby - na jakiej podstawie??!!- mówić o sobie iż jest już "dorosłym" ; ))))

Pomimo iż wychowałem się w "socjalistycznym"; - kraju moje dziciństwo miałem w miarę beztroskie i spokojne. A wynikało to stąd iż wychowałem się w zgodzie z Naturę, w środowisku naturalnym:
- Były jeszcze zielone łąki i własne ogrody z owocowymi drzewami - zamiast garaży samochodowych; były książki - zamiast telewizji i komputera; była przedewszystkim jakaś osoba "odnośna" nie koniecznie z "rodziny", która się mną i z którą ja w sposób "zabawowy" & sensualny mogłem zbierać doświadczenia na przyszłe "dorosłe" życie!

Serdecznie pozdrawiam

Komentarz został ukrytyrozwiń