"O malarstwie i kaligrafii" - recenzja powieści José Saramago

Dodał(a): Paweł Dudek
2011-06-23 15:19
Odsłon: 1090
Komentarzy: 0

Tagi:

Z twórczością José Saramago spotkałem się po raz pierwszy i od samego początku książka mnie nie zachwycała. Ale przejdźmy do konkretów, nie będę tak od razu zniechęcał do sięgnięcia po nią. W końcu mi jakoś udało się dotrwać do końca.

Głównym bohaterem, a zarazem narratorem jest około 50-letni mężczyzna, niejaki H. (w książce brak jest jakichkolwiek innych danych personalnych głównego bohatera), zajmujący się do tej pory malarstwem. W pewnym momencie swojego życia uznaje on, że jego dotychczasowa twórczość jest całkowicie bezsensowna i pozbawiona celu - "(...) słyszę, pomruk swojego wnętrza, że malowanie to nie to, co robię".

H. uświadamia sobie, że przenoszenie na płótno wizerunków bogatych ludzi jest rzemiosłem, a nie sztuką. Dawniej interesowali się nim nawet krytycy, pisali co prawda, że był zacofany o co najmniej pół wieku, ale świadczyło to o zaklasyfikowaniu go do grupy artystów. Dziś pozostało tylko wspomnienie.

H. postanawia, że przeleje na papier swoje życiowe przemyślenia. W powieści można przeczytać m.in. o jego nieszczęśliwych miłościach, całkiem udanych przygodach seksualnych, podróży do Włoch. Osobny wątek stanowi próba odpowiedzi na pytanie o sens istnienia dziedzin sztuki - malarstwa i literatury. H. zadaje sobie pytania po co właściwie się maluje, po co się pisze, kim jest malarz a kim jest pisarz. W tym miejscu główny bohater stara się też spojrzeć na swoją dotychczasową twórczość z innej perspektywy - przelewając swoje przemyślenia na papier staje się pisarzem analizującym osiągnięcia malarza.

Zniechęcać do czytania mogą liczne dygresje, wielowątkowość rozmyślań głównego bohatera i stosowanie skrótów myślowych. Zdarza się, że zdania są tak złożone, że zajmują kilkanaście linijek tekstu:

Zobacz także: