Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

19903 miejsce

O radości pisania i uciążliwości wydawania książek (4)

Wielkanoc przyniosła mi natchnienie. Częściowo zmieniłem zainteresowania. Przestaję pisać groteskę polityczną. Od dawna nosiłem się z tym zamiarem. Pisanie o polityce okazało się zajęciem niewdzięcznym. Straciłem cierpliwość.

Pałać Osiem Rajów, Isfahan, Iran / Fot. Diego DelsoRzecz jest o pisaniu i wydawaniu książek, o ich promocji, jak również o promocji samego autora, jego twórczości. Ten punkt widzenia jest ważny; sam wybierając coś do czytania kieruję się najchętniej autorem, którego znam i lubię.

Wcześniej rozumiałem pisanie jako podstawową działalność autora, teraz – kiedy klapki opadły mi z oczu – widzę to szerzej. Możesz napisać arcydzieło, pozostaniesz jednak w mroku, całkowicie ignorowany, dopóki nie zyskasz minimum rozpoznawalności i uznania, dopóki twoich książek nie będzie kupować i czytać ktoś więcej niż uczestnicy spotkań autorskich i klienci zabłąkani w labiryntach salonów księgarskich i Internetu.

Kiedy to piszę, jest godzina 5.15 rano. O tej porze nie mogę już spać, choć wciąż jestem niewyspany. Siadam więc do biurka i podejmuję pracę. Rano idzie mi średnio. Popołudnie okazuje się dużo lepsze. Zyskuję motywację. Z drukarni przychodzi paczka z książkami. To „Niezwykła decyzja Abuelo Caduco. Humoreski i inne opowiadania", druga książka, którą wydaję sam.

Tego samego dnia wysyłam kilkadziesiąt egzemplarzy do dystrybutora (hurtowni książek), który rozprowadzi je po księgarniach. To mały fragment pracy niezależnego, pragnącego umocnić swoją pozycję autora. Za kilka, kilkanaście dni książka ukaże się w księgarniach. Książka została zarejestrowana już w systemie ISBN, wysłałem także dwa obowiązkowe egzemplarze do Biblioteki Narodowej, aby ją skatalogowano. Wolałbym tego nie robić, ponieważ zabiera to cenny czas przeznaczony na pisanie, którego mi wiecznie brakuje.

Kolejnym wyzwaniem autora-wydawcy jest uzyskanie jak największej ilości recenzji książki. Opowiadania nie sprzedają się łatwo. Jak słyszę, czytelnicy preferują powieści, im dłuższa powieść, tym lepiej. Opowiadanie jest zbyt krótkie. Dlatego musi mieć w sobie coś specyficznego, porywającego. Dla mnie podstawową kwestią jest styl, jego odmienność, płynność. Także dobry początek i interesujące zakończenie opowiadania. Prawdę mówiąc, wszystko w opowiadaniu musi być na poziomie :-).

Dla rozrywki przedstawiam pierwszą część tytułowego opowiadania.

Niezwykła decyzja Abuelo Caduco


Punktualnie o godzinie 11.45 Abuelo Caduco zdecydował się umrzeć. To był piękny dzień, aby odejść – majowy, słoneczny, świeży. Ptaki śpiewały, dwa piętra niżej ludzie pokrzykiwali radośnie, grabiąc szarą ziemię pod nowy trawnik. Z oddali dochodził jęk piły tarczowej, za ścianą sąsiadka ubijała tłuczkiem mięso na kotlety.

Od czasu, kiedy Kacyk, twórca nowego rządu, zabrał mu marzenia i fatalnie go oszukał, dla Abuelo nic nie miało już znaczenia. Miał tylko jedno marzenie: umrzeć godnie. Z góry wybaczył sobie umieranie przed czasem, które ktoś mógłby nazwać samobójstwem. Abuelo rozmawiał o tym z Bogiem i On wszystko zaakceptował. Właściwie nie musiał nawet zawracać Mu głowy, bo i tak sam podjął wcześniej nieodwołalną decyzję.

Dojrzał do odejścia. Był już starym człowiekiem, czuł to w kościach. Tu go bolało, tam go strzykało, coraz bardziej dolegał mu kręgosłup. Z chodzeniem też nie było najlepiej. Miał coraz więcej bezsennych nocy. Pamięć go zawodziła, zdradzała jak pijana, bezwstydna kochanka, nie wiadomo z kim i po co. Raz zapomniał nawet swój adres zamieszkania.

Ludzie tego nie dostrzegali. Mówili:

– Każdy ma takie problemy, jak się starzeje. Dzisiaj to nawet młodzi mężczyźni łysieją. To jest dopiero problem. – Ich wyjaśnienia nie stanowiły dla Abuelo wystarczającego wytłumaczenia własnej sytuacji. Wierzył, że jego kondycja powinna być lepsza niż równolatków, bo całe życie dbał o siebie.

Tego przedpołudnia, mimo niewątpliwych zachęt do życia ze strony natury i sąsiadów, Abuelo wyraźnie opadł z sił. W głowie mu się kręciło, a ręce i nogi latały mu jak u paralityka. Był to nieudawany objaw syndromu niespokojnych nóg. Nabył go stosunkowo niskim kosztem, włócząc się godzinami po mieszkaniu z powodu bezsenności, a następnie umocnił, chodząc często do lekarza. Po drodze modlił się, aby go nie wyleczono, bo chciał umrzeć. Lekarz spełniał jego milczące życzenia nieudzielania mu pomocy, ponieważ wizyty u niego nie dawały skutku. Abuelo nie musiał go prosić ani przypominać się, co było bardzo miłe. Był zresztą zbyt dumny, aby poniżać się prośbami w tak trywialnej sprawie.

Oprócz niedomagań starości, była również inna ważna przyczyna, przez którą nie widział sensu dalszego życia. Przywódca partii rządzącej przez aklamację, Kacyk, obiecał mu złote góry, a on nie potrzebował złota. Abuelo myślał o biedakach, którym nic nie obiecano, choć bardzo prosili. To go dobijało, bo był człowiekiem współczującym.

Co do zakończenia życia, to chciał, aby było ono godne, aby go pamiętano, a pamięć po nim była życzliwa, nie byle jaka, kończąca się z chwilą wyjścia żałobników z cmentarza.

Wobec przeciwności losu Abuelo nie pozostawał bezczynny. Jak tylko poczuł, że go oszukano, podobnie jak jego rodzinę, przyjaciół, znajomych i tysiące innych obywateli, stworzył sobie plan. Chodziło o ratowanie społeczeństwa, całego, z wyjątkiem tych, którzy uczestniczyli w spisku. Wybory i ich rezultat uważał za spisek.

Plan traktował poważnie a zarazem radośnie. Żadne tam smutki, rozpacze, niepokoje, co się stanie i jak to będzie. Dla jego pomyślnej realizacji musiał zmienić się trochę, ale nie za dużo. Problemem było to, że miał ciemniejszą cerę, która wyróżniała go w tłumie. Niewiele ciemniejszą, tylko o jeden odcień. Musiał ją rozjaśnić. Znał się na kolorystycznych niuansach, bo lubił obrazy i sam malował w przeszłości. Ciemniejszej karnacji nie uznawał za przeszkodę, tylko za utrudnienie, coś, co daje się wyeliminować.

Podjął stosowne kroki. Oprócz tego, że unikał słońca, używał kremu rozjaśniającego skórę. Znalazł go w drogerii, nie kosztował nawet zbyt drogo. Pieniędzy zresztą mu nie brakowało. Miał rozsądną emeryturę i trochę oszczędności.

*****

Po podjęciu decyzji o odejściu, pozostało Abuelo tylko tyle czasu, aby usiąść do laptopa
i napisać zaproszenia na pogrzeb i stypę. Umiał korzystać z komputera. Nie był zacofanym jaskiniowcem, kryjącym się przed nowoczesnością. Wybrał elegancki format zaproszenia. Oświadczenia woli, kto i co będzie dziedziczyć, już nie pisał, bo zabrakło mu chęci i czasu.

– Trudno. Będą musieli podzielić się schedą zgodnie z prawem. – Powiedział głośno i ucieszył się, kiedy to usłyszał, bo nie zawsze słuch mu dopisywał. Wyobraził sobie, jaki wspaniały będzie pokaz wzajemnej miłości rodziny po otwarciu testamentu. Było w nim trochę przekory i przewrotności. Wiedział, że się pokłócą. Lubił teatr i cyrk; mimo wieku zachował dziecinną świeżość. Skończył już siedemdziesiąt lat, choć wyglądał poważniej, na dziewięćdziesiąt. Pamiętał o tym, bo poprzedniego dnia w urzędzie podatkowym składał deklarację i pytał, czy miała być na formularzu Pod-70, Pod-80, czy Pod-90. Cenił sobie powagę wieku; była dlań znakiem: ostoją i oazą dojrzałości.

Zaproszeń na pogrzeb i stypę nie wysyłał.

– Nie mam czasu, zrobię to w ostatniej chwili. – Zdecydował po chwili wahania. Wahał się krótko, bo nie miał czasu. Była to rozsądna decyzja.

– Obym tylko nie zapomniał. – Zaniepokoił się, ponieważ wcześniej przeoczył kilka ważnych zobowiązań, imienin, urodzin oraz jedną okazję do gorącej, namiętnej i szybkiej miłości z pewną pobożną niewiastą, która przyjechała na wakacje do jego miejscowości. Poznali się w kościele, kiedy śpiewali razem psalm, korzystając z jednego śpiewnika.

Abuelo oderwał się od laptopa, aby nastawić budzik, pilnujący jego zobowiązań. Słowa dotrzymał. Dla pewności nastawił dwa budziki. Ten większy ładniej dzwonił.

Wrócił do laptopa, natychmiast jak tylko sobie przypomniał, gdzie on stoi i dlaczego on, Abuelo, oderwał się od niego. Musiał działać szybko, ponieważ myśli uciekały mu z głowy niczym przestraszone króliki z otwartej klatki. Miał problemy z pamięcią; starzała się szybciej niż ciało. Sam to zdiagnozował, posługując się rozumem, chronometrem i specjalnym termometrem, szczególnie dokładnie mierzącym temperaturę ciała nocą. Metoda diagnozy była tak rewelacyjna, a wyniki tak ciekawe, że postanowił je opublikować. Nie doszło do tego, ponieważ redaktor miesięcznika medycznego „Lancet Pamięci” nie oddzwonił. Może dlatego, że Abuelo pierwszy do niego nie zadzwonił. Nie był tego pewien.

Szybsze starzenie się pamięci miało swoje plusy i minusy. Minus był taki, że Abuelo zapominał o wieku i na ulicy widział tylko młode kobiety. Zauważył, że noszą obcisłe getry, a w nich piękne ruchome pośladki, poruszające się uroczo w górę, w dół i na boki. Widać to było szczególnie wyraźnie, kiedy kobieta miała na nogach pantofle z wysokimi obcasami; unosiły one jej biodra na wysokość jego wzroku. To był plus. Oczu i piersi nie widział. Robiło mu się z tego powodu tak żałośnie, że mógłby zobaczyć łzy w swoich oczach, gdyby nie nosił ciemnych okularów.

Pomyślał, że może wzrost utrudnia mu pełne widzenie. Nie był tak niski, jak Kacyk pokazywany często w telewizji, który żył z ambicji rządzenia umysłami ludzkimi zamiast krajem. Abuelo nazwał go Kacykiem na własny użytek, inni tak go nie nazywali.

– Nieważne, jak się nazywa, ważne, że trzęsie wszystkim i wszystkimi. Jest najwyższą władzą w tym kraju. Ale nie na zawsze. – Abuelo tłumaczył sobie spokojnie, jakby dla zapamiętania, że nie może odstąpić od planu pod żadnym pozorem.

Wybrane dla Ciebie:




Komentarze (5):

Sortuj komentarze:

czas. jest dla wszystkich jednakowy. Rzekomy jego brak jest tylko dowodem na kiepską organizacje i gospodarowanie nim. Jeśli głowa jest obciążona innymi obowiązkami kradnącymi czas, to nie może powstać dobra literatura i świetne opowiadanie, że o powieści nie wspomnę.
Jeśli mam w głowie opowiadanie. to nic innego mnie już nie interesuje i nie zajmuje. Moje myśli i dusza są w opowiadaniu i w postaciach, ich charakterach, w ich "skórze".
Dlatego, jeśli brak mi czasu, bo mam inne zajęcia, to nie piszę. Opowiadanie dalej jest tylko w głowie i pod powiekami. No ale. Napoleon dyktował jednocześnie siedem listów, więc ja mam prawo pisać tylko jeden. ;-)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Mam pytanie całkiem poważne.
Każdy język operuje specyficznymi dla siebie "obrazami", ponieważ to "obrazami" myśli człowiek.
Czy są w tej kwestii duże różnice pomiędzy hiszpańskim oryginałem "Stu lat samotności", a polskim tłumaczeniem..?

Komentarz został ukrytyrozwiń

"Pisanie, to jedna z terapii, niemal doskonała. Jest czas."

No właśnie nie zawsze:

"...cenny czas przeznaczony na pisanie, którego mi wiecznie brakuje."
oraz
"Kiedy to piszę, jest godzina 5.15 rano. O tej porze nie mogę już spać, choć wciąż jestem niewyspany."

"Niewyspany", "czasu wiecznie brakuje"...

Czy w takich warunkach może powstać "wielka" literatura?
Jasne że może. Może tylko z dodatkiem jakichś używek..? ;)

Żartując, nie żartując, promocja to problem. Ważne żeby jakiś celebryta, dobrze jeśli przy okazji krytyk literacki ;), rzecz zrecenzował. Jakkolwiek. Opinia celebryty przyciągnie antagonistę celebryty i zacznie się "promocyjna" dyskusja.
No ale do celebryty trzeba jakoś dotrzeć... ;)

Komentarz został ukrytyrozwiń

Starość jest dla odważnych. Starość bywa udręką, a bywa piękną życiową jesienią. Stan ciała i jego sprawność determinują stan ducha. Europa się mocno starzeje. Powojenny wyż demograficzny to armia emerytów.
Pisanie, to jedna z terapii, niemal doskonała. Jest czas. Jest głowa nie zabsorbowana walką o byt, tzn pracą, karierą nauką, dziećmi itd. Natomiast są doświadczenia, przeżycia, wspomnienia, które warto przekazać spadkobiercom.
Czy ludzie czytają? podobno tak. e booki. i papierowe. aczkolwiek rzeczywiście znaleźć wydawcę jest sztuką wielką.

Z pewnością nazwisko ma wpływ magnesowy. Toteż często jest odwrotna kolejność. najpierw są sławni z jakiegoś innego powodu, a potem wydają książkę. Rynkowa chwyt niezawodny.
Zaistnieć w literaturze jest b. trudno, tym bardziej nie mając nic poza powieścią czy opowiadaniami do zaoferowania.

Komentarz został ukrytyrozwiń

Intrygujące :))

Komentarz został ukrytyrozwiń

Dziękujemy za Twoją aktywność w serwisie wiadomosci24. Do zobaczenia niebawem w innym miejscu.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl
#PRZEPROWADZKA: Dowiedz się więcej

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.