Facebook Google+ Twitter

Pozycja materiału w rankingach:

5594 miejsce

Objazdowe Kino w Nowym Dworze Mazowieckim

Gdy w 1955 roku pojawiło się ruchome kino na rynku Nowym Dworze Mazowieckim to wywołało sensacje w całej Okolicy tak że aż Straż Pożarna ubrała się w Galowe Mundury

Stojące Stare Kino Objazdowej na Czubajowizna koło Wołomina / Fot. Marek KraussW !955 roku - nastał początek zakładania Instalacji Elektrycznej w Janówku Pierwszym gdyż wcześniej zamieszkała w nim ludność używała do oświetlania izb lamp naftowych tak też było w całej okolicy Powiatu Legionowskiego gdy przy kościele Nowodworskim pojawiły się plakaty informujące że przyjedzie Objazdowe Kino z Warszawy i będą wyświetlać Film Pt " Świat się Śmieje " prod. ZSRR , to Mama Natalii jako 18 latka zakręciła świeżo umyte czarne włosy na plastikowe lokówki by mieć cud fryzurę ubrała swą najlepszą kremową kreacje z kołnierzykiem typu bebe w groszki jasne a tło tonacja kawa inka tą sukienkę sama uszyła cieniutkie białe rajstopy i jedyne odświętne Pantofelki jakie miała w szafie koloru jasnobeżowego zakładane tylko w ważnych okolicznościach bo była bardzo uboga jako pół sierota bez taty zmarł 4 mc po jej urodzeniu ,wypożyczyła od Sołtysa rower - ponieważ komunikacja prawie nie było , zapominając o swych codziennych obowiązkach pojechała ile sił w pedałach rowerkiem do Nowego Dworku Mazowieckiego,gdzie na głównym rynku stał olbrzymi cyrkowy namiot z ekranem z białego płóciennego prześcieradła tłumy ciekawskich przeważnie młodych takie iż ze prawie nie było gdzie usiąść ci sprytniejsi siedzieli na drewnianych ławach prosto z kościoła lub wypożyczonych od okolicznych mieszkańców ,reszta stała a straż pożarna zadała szyku ubrała jak na bal w Pałacu Mostowskich Galowe Mundury przybył też wóz konny z ogromniastą Beczką wąż gumowy czyli tzw sikawka oczekiwała na rozwój wydarzeń w pogotowiu z p na wypadek Gdyby Projektor Filmowy się zapalił prawdziwą sensację wywołał nie film , ale Kronika Filmowa gdzie był pokazany żywy Prezydent Bolesław Bierut jak tuli się do dzieci - , a dopiero w drugiej kolejności film ,całe kino rżało śmiechem jak stado zwierząt dobrało się do zastawianego stołu , gdy mama Natalki wróciła wieczorem do domu to usłyszała podczas wielkiej awantury od swej rodzicielki że jest leniwa i nieodpowiedzialna bo zostawiła gospodarstwo bez żadnej opieki

Wspominania Polska Kronika Filmowa ze 1955 / 6 - Reportaż PT " Bal dziecięcy w Parlamencie " twórcami tego reportażu byli :

Stechan Zawarski - Dźwięk

URODZONY: 19 czerwiec 1929, Warszawa ZMARŁ: 24 lipiec 2000 w wieku 71 lat (, Polska) Kompozytor i operator dźwięku. Członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich.

Wacław Kaźmierczak - Montaż
Wacław Kaźmierczak ps. Kazimierz Wacek (ur. 5 sierpnia 1905, zm. 10 kwietnia 1981) – polski montażysta i operator filmowy. Przed wojną pracował w Polskiej Agencji Telegraficznej (PAT). Podczas okupacji hitlerowskiej i powstania warszawskiego działał w Referacie Filmowym Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Był związany z laboratorium przy ul. Leszczyńskiej 6 na Powiślu. Zajął się m.in. montażem pierwszej kroniki walk powstania 1944 pt. "Przegląd nr 1"[1] (znane jako "Warszawa walczy!") wyświetlonej w kinie "Palladium" przy ul. Złotej w 13. dniu walk powstańczych. Po kapitulacji oddziałów powstańczych wyszedł z Warszawy wraz z ludnością cywilną. Współpracował przy tworzeniu filmów dokumentalnych i kronik. Pracował m.in. z Jerzym Bossakiem.

Karol Małcużyński - Teks

Karol Małcużyński (ur. 20 czerwca 1922 w Warszawie, zm. 13 czerwca 1984 w Warszawie) – polski dziennikarz i publicysta, bezpartyjny poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji. Posiadał wykształcenie wyższe niepełne. Był m.in. korespondentem polskim na Procesach norymberskich. Od 1946 do 1948 był korespondentem „Robotnika” w Paryżu. Od 1949 publikował w „Trybunie Ludu”. W latach 50. XX wieku redagował teksty dla propagandowej Polskiej Kroniki Filmowej, od 1956 do 1960 był też radcą prasowym polskiej ambasady w Londynie. W latach 70. prowadził popularny telewizyjny program publicystyczny Monitor. Od 1971 był również prezesem ZAiKS. W 1974 wybrany w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Od 1976 do końca życia pełnił mandat poselski w Sejmie VII i VIII kadencji. W 1982 wstrzymał się od głosu przy głosowaniu w Sejmie nad Ustawą o szczególnej regulacji prawnej w okresie stanu wojennego. Później miał słynne wystąpienie krytykujące chwalenie stanu wojennego przez innych posłów. W 1949 wraz z Bronisławem Wiernikiem napisał książkę Józef Pehm-Mindszenty – szpieg w kardynalskiej purpurze, w której udowadniał, że kardynał József Mindszenty był faszystą, szpiegiem i handlarzem walutą, w związku z czym został skazany przez węgierski Trybunał Ludowy[1]. Był autorem kilkunastu książek i prac publicystycznych. Był pierwowzorem Krzysztofa Glebowicza, bohatera powieści Ludzie w akwarium Stefana Kisielewskiego.Syn dyrektora warszawskiej giełdy, brat pianisty Witolda Małcużyńskiego. Ojciec Karola Małcużyńskiego, również dziennikarza.

Andrzej Łapicki - lektor

Andrzej Łapicki (ur. 11 listopada 1924 w Rydze, zm. 21 lipca 2012 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, profesor i rektor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, poseł na Sejm X kadencji.Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, które zakończył maturą w ramach tajnego nauczania w 1942[1]. Studiował następnie w konspiracyjnym Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej (m.in. u Zofii Małynicz, Marii i Edmunda Wiercińskich, Mariana Wyrzykowskiego, Jana Kreczmara). Uczestniczył w podziemnych przedstawieniach teatralnych, recytując poezję Krzysztofa Kamila Baczyńskiego i Tadeusza Gajcego, był aktorem Teatru Żołnierskiego Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Armii Krajowej. Brał udział w powstaniu warszawskim. Po II wojnie światowej uzyskał dyplom w Łodzi (u Aleksandra Zelwerowicza). W 1945 debiutował w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi (jako Kuba w Weselu Stanisława Wyspiańskiego), od 1949 był związany z teatrami warszawskimi – Współczesnym (1949–1964, 1966–1972), Dramatycznym (1964–1966, 1982–1983), Narodowym (1972–1981), Polskim (1983). W 1957 debiutował w Teatrze Dramatycznym jako reżyser (w Uśmiechu Giocondy Aldousa Huxleya). W latach 1995–1999 zajmował stanowisko dyrektora artystycznego Teatru Polskiego w Warszawie. Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: Z gawędy wuja Sławomira Mrożka w reż. Jerzego Gruzy (1961), Do kraju tego Cypriana Kamila Norwida w reż. Maryny Broniewskiej (1962), Cudza żona i mąż pod łóżkiem Fiodora Dostojewskiego w reż. Andrzeja Wajdy (1962), Świadkowie albo nasza mała stabilizacja Tadeusza Różewicza w reż. Adama Hanuszkiewicza (1963), Wiele hałasu o nic Williama Szekspira w reż. Ludwika René (1965), Brat marnotrawny Oscara Wilde’a w reż. Jerzego Gruzy (1968), Rozmyślania przy goleniu Stanisława Dygata w reż. Adama Hanuszkiewicza (1969) oraz w Makbecie Williama Szekspira w reż. Andrzeja Wajdy (1969), Czarownicach z Salem Arthura Millera w reż. Zygmunta Hübnera (1979) i w Kordianie Juliusza Słowackiego w reż. Jana Englerta (1994). Andrzej Łapicki z żoną Kamilą Łapicką Od 1953 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie, od 1979 jako profesor nadzwyczajny, od 1987 jako profesor zwyczajny. W latach 1971–1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Aktorskiego, od 1981 do 1987 i od 1993 do 1996 rektora tej uczelni. Zasiadał w Narodowej Radzie Kultury (1986), w latach 1989–1996 był prezesem Związku Artystów Scen Polskich. Do 1956 pełnił funkcję lektora Polskiej Kroniki Filmowej, cotygodniowego magazynu filmowego, który kontynuował przedwojenną tradycję Kroniki Filmowej PAT. Od początku lat 80. działał w opozycji demokratycznej, należał do „Solidarności”. W czerwcu 1987 witał Jana Pawła II podczas spotkania papieża ze środowiskiem artystów w warszawskim kościele Świętego Krzyża. Był członkiem Prymasowskiej Rady Społecznej i Komitetu Obywatelskiego, z ramienia którego zasiadał w Sejmie kontraktowym w latach 1989–1991 (w trakcie kadencji przeszedł do KP Unii Demokratycznej) Zagrał ponad 200 ról teatralnych, filmowych i telewizyjnych, m.in. w filmach Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego. Reżyserował ponad 100 przedstawień teatralnych i telewizyjnych. Andrzej Łapicki zmarł nad ranem 21 lipca 2012 w swoim domu w Warszawie[3]. Uroczystości pogrzebowe aktora odbyły się 27 lipca 2012 w warszawskim kościele św. Karola Boromeusza. Prochy artysty spoczęły w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach , Rodzinny grobowiec aktora na Starych Powązkach w Warszawie
Był synem Borysa Łapickiego (profesora prawa rzymskiego na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Łódzkim) oraz prawnukiem Hektora Łapickiego (wojewody mińskiego w czasie powstania styczniowego). jego żoną była Zofia Chrząszczewska (zm. 22 lipca 2005 ), z którą miał córkę Zuzannę (Grzegorz był adoptowanym synem Zofii z jej poprzedniego związku). 5 czerwca 2009 ożenił się powtórnie – z teatrolog Kamilą Mścichowską, młodszą od niego o 60 lat . W 2012 Kamila Łapicka opublikowała wspomnienia Andrzeja Łapickiego w formie wspólnie prowadzonych rozmów, zatytułowane Łapa w łapę

bohaterem tego reportażu był Bolesław Bierut

Bolesław Bierut[a] (ur. 18 kwietnia 1892[b] w Rurach Brygidkowskich[c][d], zm. 12 marca 1956 w Moskwie) – polski polityk, działacz komunistyczny, agent NKWD[2], Przewodniczący Krajowej Rady Narodowej od 1944, pierwszy przywódca Polski Ludowej, prezydent RP od 1947, przywódca PZPR (od 1948 roku jako Sekretarz Generalny, a od 17 marca 1954 I Sekretarz KC), prezes Rady Ministrów PRL od 1952, Poseł na Sejm PRL I kadencji, członek Komisji Wojskowej Biura Politycznego KC PZPR nadzorującej ludowe Wojsko Polskie od maja 1949 , W okresie PRL Bolesław Bierut zawsze zajmował honorowe miejsce w komunistycznej tradycji[29]. W zależności od aktualnej polityki elit władzy był różnie oceniany, jednak ograniczona krytyka, która się okresowo pojawiała, nie spowodowała, iż dokonano głębszego rozliczenia jego zbrodniczych działań. W latach 50., gdy stał na czele PZPR, sławiono go na wszelkie sposoby[29], historycy pisali, iż np.: „zdemaskował prawicowo-nacjonalistyczne odchylenie, ujawnił jego istotę, walczył z nacjonalizmem, uczył miłości do Związku Radzieckiego”[29], podkreślano też jego rolę „w tworzeniu podstaw socjalizmu w Polsce oraz zjednoczeniu polskiego ruchu robotniczego”[29] (historyk H. Rechowicz). Andrzej Werblan stwierdził, iż „sprawiał doskonałe wrażenie na ludziach, z którymi rozmawiał”[29]. Po upadku komunizmu w Polsce w 1989, próbę obrony Bolesława Bieruta podjął jego syn Jan Chyliński. W swoich wspomnieniach wydanych w 1999 (Jaki był Bolesław Bierut) napisał m.in., iż jego ojciec „był pragmatycznym działaczem państwowym, który w bardzo trudnych czasach wziął na siebie odpowiedzialność za losy narodu”[W ocenie polityków zachodnich, którzy go poznali, wypadał niekorzystnie – np. Anthony Eden widział w nim „szczura, który zachowuje się wobec Rosjan uniżenie, by nie powiedzieć służalczo”[29]. Jego współpracownicy zauważali charakterystyczny dla stalinowskich aparatczyków „nawyk mówienia nie od razu i w otwartej formie tego, co się naprawdę myśli i czuje”[29] (sekretarz prasowy S. Łukasiewicz). Z kolei były dowódca KBW gen. Włodzimierz Muś podkreślał akceptację Bieruta dla stosowania brutalnych metod śledczych, pisząc: „jego ingerencje w prowadzone śledztwa, szczegółowe studiowanie akt spraw, adnotacje czynione na marginesie protokółów przesłuchań świadczą, że natura ciągnęła wilka do lasu. [...] proponował na marginesie czynionych uwag warianty przesłuchań [...] W wariancie piątym, na przykład, przewidywano tortury. Te metody prowadzenia śledztwa były więc Bierutowi znane. Przyzwalał na nie”[Józef Światło, zbiegły na Zachód oficer MBP, określił go jako „agenta sowieckiego, pokornego, lojalnego i oddanego”[29]. Z kolei zdaniem historyka Normana Daviesa Bierut w swoich działaniach w tzw. okresie stalinowskim w historii Europy Wschodniej (1945–1953) w rzeczywistości niczym nie różnił się od J. Stalina[48]. Davies ujął to następująco: „Na tle nowo powstałej galaktyki Stalin był dalej „słoneczkiem, które świeciło najjaśniejszym blaskiem”. Ale w każdym z państw satelickich wprowadzono na orbitę wiele mniejszych słoneczek, lokalnych małych Stalinów. Bierut, Gottwald, Rákosi, Ulbricht, Gheorghiu-Dej, Żiwkow, Tito, Hodża – wszystko to były szkolone w Moskwie klony Stalina. Pochlebstwem byłoby nazwać ich marionetkami” W ocenie dzisiejszych historyków był jednym z największych, jeśli nie największym, zbrodniarzy w całej historii Polski – człowiekiem odpowiedzialnym za śmierć wielu tysięcy ludzi[49]. Jako głowa państwa, nie skorzystał z prawa łaski[15] wobec setek osób skazanych z przyczyn politycznych na karę śmierci. Zdaniem polskich historyków A. Szwarca, M. Urbańskiego i P. Wieczorkiewicza: „Bieruta oczywiście niczym usprawiedliwić się nie da. Tak jak potoczna świadomość nie zachowała w pamięci nazwisk targowiczan – realizatorów kolonialnej polityki Katarzyny Wielkiej po II rozbiorze Rzeczypospolitej – tak i on pozostanie w niej, najwyżej nawiasowo, jako przykład narodowego zaprzaństwa. Nie da się go uwolnić od odpowiedzialności za ludobójcze zbrodnie reżimu, któremu przewodził”Wzorem Józefa Stalina lubił pokazywać się z dziećmi. Poczta Polska wydała również znaczek pocztowy przedstawiający Bieruta w otoczeniu dzieci. Podczas uroczystości Święta Odrodzenia Polski (22 lipca 1952) wręczał mu kwiaty 6-letni Jan Lityński. Scenę tę zarejestrowała Polska Kronika Filmowa. Istnieje też zdjęcie Bieruta, trzymającego na rękach kilkuletnią Agnieszkę Holland. Bierut miał sarenkę, z którą się fotografował i filmował[53]. Pałac Kultury i Nauki w Warszawie (nazwany imieniem Józefa Stalina), którego budowę zaczęto w 1952, powstał rzekomo z wyboru Bieruta[29] – wcześniej Stalin miał mu jakoby zaproponować wybudowanie nowego osiedla mieszkaniowego, metra albo PKiN. 17 października 1945 w Żelazowej Woli prezydent Krajowej Rady Narodowej Bolesław Bierut przekazał miastu stołecznemu Warszawie urnę z sercem Fryderyka Chopina ocaloną ze zniszczonego kościoła Świętego Krzyża w Warszawie. Pamiątkowa tablica wisi w Kozłówce, na budynku galerii socrealizmu. Rzeczywistą przyczyną śmierci był najprawdopodobniej utrzymujący się od dłuższego czasu niekorzystny stan zdrowia Bolesława Bieruta – co najmniej od 1955 cierpiał na postępującą miażdżycę, grypę, zapalenie płuc i chorobę nerek

Po Pokazie Polskie Kroniki Filmowej odbył się Pokaz Filmowy PT " Świat się Śmieje "

Świat się śmieje (ros. Весёлые ребята, dosł. Wesołe chłopaki) – radziecka czarno-biała komedia muzyczna w reżyserii Grigorija Aleksandrowa z 1934 roku. Musical z piosenkami Izaaka Dunajewskiego. Film wzorowany był na amerykańskich burleskach. Jest to pierwsza komedia muzyczna w ZSRR. Film został poddany koloryzacji.Ekscentryczna komedia przedstawiająca dzieje miłości i kariery artystycznej wiejskiego pastucha Kostii oraz służącej Aniuty. Zrytmizowana akcja, melodie Dunajewskiego, dowcipne gagi oraz gra aktorska zapoczątkowały nowy rodzaj twórczości filmowej w ZSRR – komedię muzyczną

Bohaterami filmu byli :

Lubow Orłowa na rosyjskim znaczku pocztowym z 2001 roku.
Lubow Pietrowna Orłowa, ros. Любовь Петровна Орлова (ur. 11 lutego 1902 w Zwienigorodzie k. Moskwy; zm. 26 stycznia 1975 w Moskwie) – radziecka aktorka, tancerka i śpiewaczka. Ludowy Artysta ZSRR (1950) Żona Grigorija Aleksandrowa. Była jedną z najpopularniejszych aktorek filmu radzieckiego, specjalizującą się w rolach komediowych Rodzice chcieli, aby została pianistką. Fascynacja teatrem spowodowała, że przerwała naukę w moskiewskim konserwatorium i zaczęła uczęszczać na lekcje gry aktorskiej do E. Teleszowej. W tym czasie zarabiała na życie grając na pianinie w moskiewskim kinoteatrze Ars . Pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie . W roku 1976 w Jugosławii zakończono budowę serii sześciu statków polarnych. Cała seria została nazwana na cześć sławnych radzieckich aktorek – jedna z jednostek dostała imię Любовь Орлова.

Leonid Utiosow

Leonid Osipowicz Utiosow, ros. Леонид Осипович Утёсов (ur. 21 marca 1895 w Odessie, zm. 9 marca 1982 w Moskwie) - rosyjski muzyk jazzowy, piosenkarz, komik i aktor filmowy. Urodził się w Odessie jako Lejzer Wajsbejn. Pochodził z ukraińskiej rodziny żydowskiej. Jego najbardziej znaną rolą filmową jest występ w filmie Świat się śmieje (1934) Grigorija Aleksandrowa.

Grigorij Wasiliewicz

Grigorij Wasiliewicz Aleksandrow (ros. Григорий Васильевич Александров; ur. 23 stycznia 1903 w Jekaterynburgu, zm. 16 grudnia 1983 w Moskwie) – radziecki reżyser i scenarzysta filmowy, operator, montażysta i aktor. Preferował gatunek muzycznej komedii filmowej z elementami komicznej, beztroskiej satyry, w której fabuła nie była najistotniejsza. Jego najsłynniejsze filmy: Świat się śmieje, Cyrk, Wołga-Wołga, Jasna droga, Wiosna. Był też współpracownikiem Siergieja Eisensteina. W 1921 roku dostaje się na scenę moskiewskiego awangardowego teatru Proletkultu. Na początku swojej działalności artystycznej występuje jako aktor w filmach Siergieja Eisensteina w Strajku oraz Pancerniku Potiomkin. Był także asystentem Siergieja Eisensteina przy realizacji takich filmów jak: Pancernik Potiomkin, Październik oraz Stare i nowe. W 1929 roku wyjeżdża z Siergiejem Eisensteinem i Eduardem Tissem do Francji, potem do Ameryki. Po powrocie do kraju zaczyna samodzielnie zajmować się działalnością reżyserską, specjalizując się zwłaszcza w komedii muzycznej. Jego styl charakteryzował się połączeniem ekscentrycznej groteski z ludowym humorem[1]. Spoczywa pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Jego żoną była gwiazda jego filmów Lubow Orłowa, mieli syna Duglasa.

Całej wydarzenie odbyło się w Nowym dworze Mazowieckim

Nowy Dwór Mazowiecki – miasto w województwie mazowieckim, siedziba powiatu nowodworskiego, położone przy ujściu Narwi do Wisły. Ośrodek przemysłowy i usługowy, także dla pobliskich terenów letniskowych.Pierwsze ślady bytności ludzi pochodzą z epoki neolitu (4 – 2 tys. lat p.n.e.)[4], natomiast pierwsze ślady osadnictwa pochodzą z około 1,7 tys. lat p.n.e.[5] Podczas pogłębiania rzeki Narew w 1980 znaleziono także fragmenty łodzi z I w n.e., grot włóczni z XV wieku oraz głownię mieczową z XVII wieku. Za założyciela późniejszego miasta uważa się księcia Konrada I Mazowieckiego (około 1233), a pierwsza wzmianka pochodzi z 1294, jako o własności wojewody mazowieckiego Jana herbu Nałęcz. Miasto wymieniane jest w dokumentach pod różnymi nazwami: Nowidwor circa fluvium Narew (Nowy Dwór Nad Rzeką Narew) (1355), Nova Curia (Nowy Dwór)[6], Nova Aula, później także Novidwor, Nouidwor czy Nowodwor. 29 czerwca 1374 książę Ziemowit III Mazowiecki nadał osadzie prawa miejskie chełmińskie oraz oddaje je na własność Abrahamowi, Dobrogostowi i Niemierzy, synom Tomisława[7], wraz z przywilejem na połów ryb w Narwi i Wiśle oraz pobieranie cła na rzece Narwi. W 1421 nastąpił podział majątku pomiędzy synami Niemierzy – Abraham osiada w Wielkopolsce koło Wolsztyna, Dobrogost zostaje i przybiera nazwisko Nowodworski. W 1544 nastąpiło odnowienie praw miejskich przez króla Zygmunta Starego[8], w XVII wieku miał miejsce upadek miasta w wyniku licznych powodzi, zaraz, grabieży i wojen. 30 września 1655 w bitwie pod Nowym Dworem[9] wojska szwedzkie w czasie potopu szwedzkiego rozgromiły tu mazowieckie pospolite ruszenie. Po potopie szwedzkim miasto podupadło do rangi wsi, którą pozostało aż do końca XVIII wieku. 20 czerwca 1782 folwark Nowy Dwór otrzymał ponownie prawa miejskie od księcia Stanisława Poniatowskiego. 21 października 1792 odbyła się konsekracja kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Michała Archanioła, fundacji księcia Stanisława. W 1794 Nowy Dwór odkupił hrabia Gutakowski. Po III rozbiorze Polski Nowy Dwór znalazł się w zaborze pruskim, a po kongresie wiedeńskim w zaborze rosyjskim. W 1807 rozpoczęła się, z rozkazu Napoleona Bonaparte, budowa Twierdzy Modlin, od 1810 budowana była już nie jako magazyn żywności, ale obóz warowny. Nadzór nad budową objął, w miejsce generała Prospera de Chasseloup-Laubat, Jean Mallet de Granville (w 1811 w pracy przy budowie zatrudnionych jest 19 000 ludzi). Od 5 lutego 1813 do 1 grudnia 1813 w oblężonej przez Rosjan twierdzy Modlin bronili się Francuzi. W związku z budową twierdzy nastąpiło ożywienie gospodarcze miasta Nowy Dwór i w 1820 stał się on miastem rządowym oraz otrzymał prawo do organizowania jarmarków. W tym okresie zaczęły powstawać tu szynki i karczmy oraz rozpoczął się napływ ludności niemieckiej, rosyjskiej i żydowskiej. W 1832 rozpoczęła się rozbudowa twierdzy Modlin pod nową nazwą Nowogieorgiewsk[10] pod nadzorem generała Iwana Iwanowicza Dehna. Twierdza rozbudowywana była jeszcze w latach 60. XIX wieku. Pod koniec tego wieku wybudowano tu linię kolejową, w wyniku czego powstały tu pierwsze zakłady przemysłowe takie jak: fabryka krochmalu, wyrobów fajansowych, fabryka dykty, 2 tartaki, a na początku XX wieku powstał tu młyn parowy, fabryka guzików z masy perłowej, browar i dwie masarnie. Pomimo tego miasto niszczone było przez powodzie w 1813, 1844, 1876 oraz w 1888, gdy dodatkowo miasto zniszczył pożar. W czasie I wojny światowej, w połowie lipca 1915, pod twierdzę Modlin podeszły wojska niemieckie, ostatecznie odcinając garnizon twierdzy od reszty sił rosyjskich 10 sierpnia. W wyniku oblężenia 19 sierpnia 1915 twierdza została zdobyta przez Niemców, a do niewoli dostało się 105 000 ludzi[11]. W trakcie opuszczania twierdzy Rosjanie zniszczyli m.in. mosty na Narwi i Wiśle, sam Nowy Dwór spłonął podczas niemieckiej ofensywy. W 1918 po odzyskaniu niepodległości twierdzę obsadził polski garnizon pod dowództwem płk. Edwarda Malewicza. W chwili wybuchu wojny polsko-bolszewickiej, w sierpniu 1920, znajdowała się w Nowym Dworze w koszarach przy ul. Paderewskiego kwatera 5 armii pod dowództwem gen. Władysława Sikorskiego. Armia licząca 46 000 żołnierzy jako Grupa Modlin broniła północnego brzegu Narwi i zachodniego brzegu Wkry[12]. W 1920 ludność żydowska została prewencyjnie wysiedlona z miasta a wojsko polskie uczyniło z żydowskiej bożnicy stajnię[13]. W okresie międzywojennym, w latach 1919–1926, na terenie twierdzy, w koszarach mieściła się szkoła Kadetów, Szkoła Podchorążych Broni Pancernych, Centrum Wyszkolenia Saperów i wiele innych jednostek. W latach 20. powstała tu elektrownia i pierwsza stocznia i port Marynarki Wojennej[ W 1921 Nowy Dwór Mazowiecki liczył 7829 mieszkańców, w tym 3916 Żydów (50% populacji). W 1931 proporcje w zaludnieniu miasta nieco się zmieniły. Liczyło ono 9386 mieszkańców, a Żydzi stanowili 46% populacji (4316 mieszkańców)[15]. Pod koniec 1937 nastąpiła zmiana nazwy miasta z Nowego Dworu na Nowy Dwór Mazowiecki. W czasie II wojny światowej w dniach 13 września – 29 września 1939 trwała obrona twierdzy w kampanii wrześniowej pod dowództwem gen. Wiktora Thommée, po jej upadku została zajęta przez Wehrmacht. Sam Nowy Dwór mocno ucierpiał i został przemianowany na Neuhof, a od 1942 na Bugmünde (gdy zmieniono nazwy ulic na niemieckie). Od maja 1940 do 12 grudnia 1942 istniało tu żydowskie getto, w mieście istniały 4 szubienice wybudowane przez Niemców. W 1944 istniał tu obóz pracy przymusowej. 15 stycznia 1945 o godzinie 17.20 wyzwolono zniszczony w 70% Nowy Dwór. Po wojnie przystąpiono do odbudowy miasta i jego przemysłu, jednak miasto znów ucierpiało od powodzi w 1947 i w 1962. W końcu 1952 skończono budowę wałów przeciwpowodziowych wzdłuż Narwi, a w 1975 wzdłuż Wisły. W latach 1952–1975 Nowy Dwór był siedzibą powiatu, a po reformie administracyjnej z dniem 1 stycznia 1999, ponownie został miastem powiatowym. W 1961 do Nowego Dworu Mazowieckiego dołączono Modlin, a w 2002 Okunin.

Wybrane dla Ciebie:


Tagi:


Komentarze (0):

Jeśli chcesz dodawać komentarze, musisz się zalogować.

Najpopularniejsze

Copyright 2017 Wiadomosci24.pl

Korzystamy z cookies i local storage.

Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.